#blackpigtexts

Ύπνος ούτε για πλάκα, το αλκoόλ δουλειά δεν κάνει, το μυαλό στροφάρει περίεργα οπότε κλειδιά, λεφτά αμάξι και δώσ’του. 

Από Πειραιά μέχρι Νέα Μάκρη κι από Γλυφάδα μέχρι Αγιο Στέφανο, σε ένα βράδυ κωλοτουμπιάζεις συνεχώς και δεν ξέρεις τι στο διάολο θέλεις. Δεν έχεις και κάνα manual άλλωστε. 20 χρόνια το γράφεις μόνος και κοίτα που κατάληξες. 20 χρόνια. Για πλάκα περάσανε. Και για το “ελα να σου δείξω”, μόνιμος αντικαταστάτης δεν βρίσκεται. 

O Neil Diamond ακόμα τα λέει και μόνος του τ’ ακούει. Ακούς έναν βογγητό και ξέρεις ότι είναι από μακριά. Δυναμώνεις την μουσική, τσιτώνεις το γκάζι κι όπου βρεις. Fuck it.

Τρέχεις, τρέχεις, τρέχεις. Τρέχεις γρήγορα, τρέχεις χωρίς να κοιτάς πίσω, τρέχεις μακριά. Μακριά από το σπίτι σου, την δουλειά σου, τους ανθρώπους που αγαπάς, την γυναίκα της ζωής σου, τα προβλήματα σου, την ζωή σου. Τρέχεις χωρίς να βλέπεις που πας, απλά αφήνεις το ένστικτο να διαλέξει την πιο μακρινή διαδρομή.

Έφτασες στο σημείο που δεν έβλεπες μπροστά σου. Δεν έβλεπες τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Δεν έβλεπες το σπίτι σου, την δουλειά σου, τους ανθρώπους που αγαπάς, την γυναίκα της ζωής σου. Δεν έβλεπες προοπτική, δεν μπορούσες να δεις την επόμενη μέρα πως θα είναι, την επόμενη ώρα, το επόμενο δευτερόλεπτο. Δεν έβλεπες το νόημα σε τίποτα. 

Ίσως δεν είχαν νόημα πλέον. Ίσως έκανες ότι ήταν να κάνεις. Ίσως η αποστολή σου τελείωσε. Ίσως δεν είναι για όλους γραφτό να ζήσουν πολλές χιλιάδες μέρες στην Γη. Ίσως ο ρόλος του πρωταγωνιστή δεν είναι για σένα. 

Ίσως. Μάλλον. Ενδέχεται.

Αλλά ξέρεις ότι όλα αυτά είναι μαλακίες. Ξέρεις ότι απλά πρέπει να συνέλθεις. Πρέπει δεις το προφανές: το νόημα είσαι εσύ. Όλα τα παραπάνω έχουν νόημα όσο υπάρχεις εσύ. Όσο είσαι ο εαυτός σου. Φύγε μακριά, αλλά ξαναγύρνα. Γύρνα ο άνθρωπος που έφτιαξε το σπίτι σου, ο άνθρωπος που κάνει την δουλειά σου, ο άνθρωπος που αγαπήσανε οι δικοί σου, ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε κάποτε η γυναίκα της ζωής σου. Αν μη τι άλλο κάν' το γι' αυτή. Αρκετά έφαγε στην μάπα την θλιβερή σκιά σου. 

Το σκέφτηκες. Ξανά και ξανά και ξανά. Πέρασες βράδια. Πολλά. Πέρασες βράδια με την σκέψη του τι έγινε, τι γίνετε, τι θα γίνει. Όλα τα πιθανά σενάρια παίξανε μπάλα στο μυαλό σου. Όλα έβγαζαν νόημα. Τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Το χαμόγελο έδινε την θέση του στο έτοιμο να δακρύσει μάτι. Και ξανά πίσω. Πόσες φορές αυτό το μπαλάκι πήγε πέρα δώθε? Μπρος, πίσω. Το μυαλό σου ένα μεγάλο γήπεδο του τένις, η διάθεση το μπαλάκι που δεν σταματάει ποτέ, οι συνθήκες αλλάζουν σετ με το σετ. Αλλά ένα πράγμα μένει σταθερό: τα συναισθήματα σου.

Απαράλλαχτα, από την πρώτη μέρα, από την πρώτη στιγμή που τα παραδέχτηκες. Μια μέρα άνοιξε μια πόρτα κι άρχισε να μπάζει συναισθήματα. Δεν την έκλεισες ποτέ. Δεν ήθελες. Γιατί να θέλεις? Ο αέρας σε παρασέρνει και τα πάντα μυρίζουν ελευθερία. Δεν έρχεται μόνη της φυσικά. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Ο νόμος του Μέρφυ επιβεβαιώνεται στις πλάτες σου και για πρώτη φορά δεν ξέρεις πως να τα διαχειριστείς. Δεν γαμιέται. Στα βαθιά ρε πούστη θεέ και στο τέλος θα μετρηθούμε.

Δεν πιστεύω στον θεό αλλά θέλω κάποιον να αναμετρηθώ και να δω αν όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, είναι υλικό νίκης ή ήττας. Με μένα θα αναμετρηθώ αλλά αν ένα διαφορετικό όνομα, μία καλοστημένη απάτη, με κάνει να το βλέπω σαν αναμέτρηση με πραγματικό άνθρωπο, ας είναι.

Σκέφτομαι πολύ. Πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν είναι κακό ή καλό. Είναι απλά αναπόφευκτο. Οπότε πρέπει να βρω τρόπο να το κάνω να λειτουργήσει σε όφελος μου. Πρέπει να βρω έναν τρόπο η υπερβολική σκέψη να με βοηθήσει να απλουστεύσω τα πράγματα. Το ξέρω το ξέρω, το ένα αναιρεί το άλλο αλλά εγώ ο ίδιος αναιρώ τον εαυτό μου με την στάση μου και τις πράξεις μου και δεν πάει άλλο.

Τα πράγματα είναι απλά: σκέφτεται πολύ ο άνθρωπος που δίνει πολύ χρόνο στον εαυτό του. Και κάπου εκεί χάνεις κάτι. Ο άνθρωπος που σκέφτεται πολύ δεν είναι ο πιο έξυπνος. Είναι ο πιο δειλός. Αυτός που αποφεύγει να δώσει χρόνο στην πράξη και τον χαρίζει στην αυτάρεσκη σκέψη, υπερανάλυση των πάντων. Δεν είμαι ζώο να λειτουργώ ενστικτωδώς. Αλλά όταν μια ιδέα μου μπαίνει στο μυαλό, μια καλή, μια σωστή ιδέα, ξέρω εκείνη την στιγμή ότι αξίζει. Αν είμαι θαρραλέος θα τρέξω έξω να την κάνω πράξη. Αν είμαι δειλός, αν είμαι μαλάκας άντρας, θα κάτσω να το σκεφτώ με τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια και δεν θα κάνω τίποτα. Στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό σου να σκέφτεται και να αναλύω πράγματα χωρίς να ξέρω τον λόγο και την αιτία.

Εκεί λοιπόν είναι η τέλεια ισορροπία: την στιγμή που η καρκάλα μου κάνει τον σωστό συνειρμό, εκεί που οι σκέψεις γίνονται λέξεις και φτάνουν στο στόμα μου, εκεί που τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τότε πρέπει να δράσω! Η δράση είναι απλά απάντηση στο πρόβλημα μου. Μόνο όταν δρας δεν μπαίνει η σκέψη στην μέση να σε κάνει άχρηστο άπραγο ζώο.

Είμαι μαλάκας, κυνικός, κυνικός μαλάκας κι ότι άλλο στο ενδιάμεσο. Οι κηδείες όμως επιμένω ότι θα έπρεπε να είναι πάρτυ. Ειδικά όταν η ζωή που πέρασε για τον μακαρίτη ήταν ένα πάρτυ. Γιατί βρε αδερφέ το πράγμα είναι τελεσίδικο. Ψόφησες. Τα κακάρωσες. Τέλος. Finito la musica, πως να το κάνουμε. Οι λοιποί που μένουν πίσω έχουν μόνο να σκέφτονται το πως μοιράστηκαν μέρος της ζωής τους μαζί σου. Κι εκείνη την στιγμή παίζει να θυμηθούν ωραία πράγματα. Ε, αν ξέρεις από πριν ότι αυτά θα είναι αρκετά, κάνε την κηδεία πάρτυ, να γίνει χαμός, να γουστάρουν οι χήρες και τα ορφανά και να το θυμόμαστε. Να το θυμούνται. Να το θυμάστε. Whatever. 

Το μόνο πράγμα που έχω πει στους δικούς μου για όταν ψοφήσω είναι ότι θέλω αυτό το μεγάλο πάρτυ. Θέλω οι γκόμενες να φοράνε κοντά φορεματάκια, θα προτιμούσα μαύρα, όχι λόγω πένθους αλλά γιατί το μαύρο φόρεμα σε γκόμενα ανασταίνει νεκρούς και κάτι τέτοιο θα το έχω ανάγκη. Θέλω μια μπάντα να παίζει τα αγαπημένα μου κομμάτια, πολύ φαγητό και αλκοόλ κι ο κόσμος να γουστάρει. Θέλω να έρθουν όλες οι πρωην μου να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι. Αν γίνεται στο τέλος να μαλλιοτραβηχτούν, θα σας είμαι ευγνώμων για μια ζωή (ή ότι άλλο έρχεται μετά). Θα έχω ετοιμάσει βιντεάκια που θα απευθύνομαι στο πλήθος και θα κάνω απέλπιδες προσπάθειες να τους φτιάξω την διάθεση. Διάολε, μέχρι και μακαρένα θα χορέψω αν είναι να γίνει δουλίτσα. Always look on the bright side of death ρε παιδί μου!

Τα αστέρια στον ουρανό είναι σαν τον πατέρα μου: από καιρό νεκρά. Έχει περάσει τόσος καιρός που δεν θυμάμαι την φωνή του, την μυρωδιά του, την ματιά του, την ανάσα του. Έτσι και τα αστέρια στον ουρανό, δεν θα μάθουμε ποτέ το πόσο φωτεινά ήταν, πόσους πλανήτες φώτιζαν, τι συνέβη στους γύρω τους όταν αυτά πέθαναν  Τα αστέρια κι ο πατέρας μου υπάρχουν μόνο ως μια λάμψη. Φωτεινή, δυνατή, ικανή να σε καθοδηγήσει, ικανή να κάνει πιο εύκολο το να αντιμετωπίσεις τα σκοτάδια. Τα μεν ψηλά στον ουρανό, ο δε στο κεφάλι μου, κάνουν αν μη τι άλλο τα πράγματα λίγο πιο ελπιδοφόρα. 

Ο ουρανός είναι σαν την ζωή: είναι τίγκα στα αστέρια. Δυστυχώς δεν τα βλέπουμε γιατί.. Γιατί ποιος στο διάολο κάθεται να ασχολείται με ουρανούς και κουραφέξαλα τέτοια εποχή? Αλλά γι αυτόν που ακόμα κοιτάζει ψηλά, η πόλη στα μπλοκάρει όλα. Με τα φώτα της μπλοκάρει τα αστέρια στον ουρανό, με τους ρυθμούς της και την καχυποψία της τα αστέρια στο έδαφος. Μην παρεξηγηθώ  Την αγαπάω την Πόλη. Εκεί μεγάλωσα, εκεί έπαιξα, εκεί ερωτεύτηκα, εκεί απογοητεύτηκα  εκεί αγάπησα, εκεί ξαναπογοητεύτηκα  Εκεί θα ξαναγίνουν όλα. Αλλά τα αστέρια τα κρύβει. 

Ο σοφός λαός λέει "την υγειά μας να έχουμε κι έχει ο Θεός". Είναι γνωστό ότι δεν πιστεύω στον Θεό. (same thing as Santa, move on people) Επίσης δεν πιστεύω και στο πρώτο σκέλος της σοφίας του λαού. Προφανώς δεν είναι κρυφή μου ελπίδα να πάθουμε όλοι καρκίνο και να αφανιστούμε, οπότε εξηγούμαι ευθύς αμέσως!

Η υγεία είναι καλή κι ωραία να την έχεις αρκεί να έχεις και κάτι να την κάνεις. Δες τον Μητσοτάκη. Ζει εδώ και 569 χρόνια, αλλά πες μου αν υπάρχει άνθρωπος που να τον αγαπάει και να τον εμπιστεύεται . Νάδα. Μηδέν. Καπουτ. Και είναι αυταπόδεικτο θεώρημα ότι κανείς δεν θέλει να μοιάσει στον Μητσοτάκη. 

Η θεωρεία είναι: καλύτερα να ζήσω λίγο με ανθρώπους που αγαπάω κι εμπιστεύομαι, με ανθρώπους που με αγαπάνε και με εμπιστεύονται, παρά καχύποπτος και μόνος. Και μην γελιέστε: αγάπη/εμπιστοσύνη και καχυποψία/μοναξιά είναι πακετάκια. Take it or leave it. 

Έχω την καβάτζα να έχω συμβιβαστεί με το πιο απλό πράγμα-ότι όλοι θα ψοφήσουμε. Έχω θέσει ένα όριο που αν το ξεπεράσω θα είμαι ευτυχισμένος. Δεν έχω κάνει πολλά μέχρι τώρα προκειμένου να εκμεταλλευτώ στο έπακρο τα λίγα χρονάκια που μου έδωσα, αλλά νομίζω έχω ένα καλό: εμπιστεύομαι άνθρωπο για πλάκα. Με το που θα γνωρίσω κάποιον, εμπιστεύομαι αυτό που μου λέει, αυτό που μου δείχνει. Δεν είναι πάντα καλό, σε οδηγεί εύκολα σε παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Αλλά δεν γίνετε αλλοιώς. Αυτό που μου δείχνεις, αυτό που μου λες το παίρνω της μετρητοίς και θεωρώ ότι το εννοείς.  Κι είναι τόσο ωραίο να μην χρειάζεται να τρως τα ρούχα σου με το αν ο κόσμος γύρω σου εννοεί αυτά που λέει και κάνει ή αν υπάρχει μια καλοσυντονισμένη συνωμοσία για να σε εκμεταλευτούν εκμεταλλευτούν!

Είτε από παλιά είτε τα τελευταία 2-3 χρόνια, σου έχει δημιουργηθεί μία τρομερή επιθυμία να τους πεις ένα μεγάλο, εμφατικό "Άντε γαμηθείτε"! Σήμερα όχι απλά είναι η ώρα να το πεις αλλά μπορεί να πιάσει και τόπο!  Να μετράνε τα κουκιά και να μην τους βγαίνουν! PS: Να πας για μπάνιο αλλά ρίχτο πριν ή μετά, κρίμα να τον φάμε από τις παραλίες ;)

Tα μόνα σίγουρα στην ζωή είναι οι φόροι και ο θάνατος. Όλα τα υπόλοιπα είναι στο χέρι μου και στο χέρι σου. Αυτό γιατί έχω βαρεθεί τους μαλάκες που τους φταίνε όλοι οι άλλοι. Μάλλον άσχετο αλλά ήθελα να το βγάλω από πάνω μου.

Death and Taxes, φόροι και θάνατος λοιπόν είναι ένας μάλλον spooky τίτλος για την εποχή που ζούμε. Για τους φόρους και τα συνεπακόλουθα τους δεν μπορώ να πω πολλά. Τα λένε τα άλλα γουρούνια, τα λένε τα κανάλια, μη σας τα πρήζω κι εγώ. Με τον θάνατο από την άλλη έχουμε μια καλή σχέση. Έχουμε γνωριστεί, έχουμε κάνει την πλακίτσα μας και αν και νόμιζα ότι "το είχα" το θέμα, αποδείχτηκα βλάκας και ηλίθιος. Δεν "τα έχεις" αυτά τα πράγματα και ο περασμένος Σεπτέμβρης μου το επιβεβαίωσε.

Παρ'όλα αυτά, γεγονότα σαν κι αυτά σε γειώνουν, σου τραβάνε ένα καλό reset και παίρνεις τα πράγματα από την αρχή. Σκέφτεσαι τους ανθρώπους που αφήνεις τον χρόνο να τους πάρει μακριά σου, τους ανθρώπους που δεν τους λες αυτά που θες, τα πράγματα που δεν κάνεις γι αυτούς. Και είναι σε τέτοιες στιγμές που λες ότι δεν θα το ξανακάνεις. Στα παπάρια σας μάλλον για όλα αυτά, αλλά μπορείτε να το πάρετε ως άλλο ένα "you have been warned bitches" (αν μη τι άλλο ρίχνουμε πολλές προειδοποιητικές βολές από εδώ μέσα!).

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: βρίστε αυτούς που θέλετε να βρίσετε, γιαουρτώστε αυτούς που πρέπει, ενημερώστε τους ανθρώπους που αγαπάτε για τα συναισθήματα σας & διεκδικήστε τους και μην αφήνετε μέρα χαμένη. Όχι γιατί η ζωή είναι μικρή κι άλλες τέτοιες μίζερες μαλακίες, αλλά γιατί δεν υπάρχει λόγο να σπαταλάς χρόνο μόνο με τον εαυτούλη σου και τις ανασφάλειες του. Κι αυτό είναι αυτοψυχανάλυση αλλά αν σας κάθεται καλά, το κείμενο δεν έχει πνευματικά δικαιώματα.

Αααα, και γιατί ο χάρος περιμένει πάντα στην γωνία. Και είναι γαμώ τα παιδιά. Και θα έχει πλάκα αφού σε πάρει. Αλλά αυτό είναι το part II. Και για να είναι γαμάτο όσο γαμάτος ήταν ο Νονος ΙΙ, πρέπει και το part I να είναι γαμάτο. Κι επειδή μόνο γαμάτοι δεν είμαστε, πιάστε δουλειά. Άι σιχτίρ, τα θέλατε τα καντήλια σας.