#personal jm

Hey, look guys. I (somehow) made it. It started 4 years ago nung naisip ko na need ko ng magkaroon ng sariling bahay. Masyado na kasing malala ang high tide sa lugar namin. Kaya nangarap ako na one day makakaalis din ako dito na someday magkakaroon kami ng maayos na bahay.

Hindi naging madali process para makaipon ng pera pampagawa ng bahay. Hindi rin kasi biro ang gastos. Kala ko nga nung una joke lang. Haha. May ipon ako pero di sapat kaya napilitan akong magloan. Hindi pa rin sumapat pera ko buti na lang nanjan ang sister at mother ko to help me financially. Emotionally draining din siya. Dami ko ring breakdowns through the process ng planning at during the time building the house. Nagka anxiety pa nga ako. Pero atleast isang breakthrough na gawa na siya. Breakdowns, breakthrough, break out, break up na lang di ko nararanasan.

May bahay na ko, maybahay na lang wala.

Hindi pwedeng walang hugot post na to. May isang tao talaga na nag push sa akin para gawin to. Nung time na magkachat pa kami nainggit ako kasi may sarili na siyang lupa at nakapagpagawa na ng sariling bahay. Tapos nireject niya ko. Imbes na madown ako ay dun ko naisip na dapat i lift ko yung sarili ko. Yung kahit papano lumapit man lang ako sa level niya. I need to prove to her at sa sarili ko na kaya ko.

Naisip ko rin na mas maganda rin kung may asawa na ko nung nagpagawa ng bahay para kahit papano may kahati ako sa gastos. Haha. Pero seriously, mas nakaka inspired siguro kung dalawa o marami kasi may anak na kayo na nangangarap ng dream house.

Thanks sa mga taong tumulong sa akin. Kay Lord, para sa guidance and everything that this will happen in His time. Kay mother ko na nung una ay panay kontra pero eventually nung nakikita niya na magiging maganda progress ay todo moral at financial support. Kay father na laging bantay nung ginagawa at feeling taga dun na siya. Sa sister ko, para sa pagpapahiram ng pera. Kay AJ na tumulong sa akin sa pagdesign ng house. Sa mga friends and relatives na todo suporta at excited mapuntahan yung bahay. Salamat J.M., hindi ka sumuko at patuloy na lumaban.

Pag gising ko isang umaga, pumunta akong cr para maghilamos. Pagdampi ng tubig sa mukha ko ay naaninag ko ang sarili ko sa salamin. Ang una kong napansin ay ang mga uban ko. Ang dami ko na palang puting buhok. Tumatanda na akong mag isa.

SSB o single since birth. Never pa akong nagka gf. Naexplain ko na before kung bakit hindi pa ko nagka jowa. But this time parang napepressure na ko kasi pawala na sa kalendaryo ang age ko. Bakit kaya up to now ay single pa rin ako? Totoo kaya ang mga pamahiin na "bawal kumanta habang nagluluto"? Para pa naman akong nagkoconcert habang nagluluto o kaya "kapag napag urungan ka pagkatapos kumain ay di ka makakapag asawa"? Sarap kasing kumain kaya ineenjoy ko yung bawat sandali na kumakain ako. Dahil kaya di ko pinapasa yung mga chain messages before? Madalas kasi akong walang load. Pero ang totoo ay torpe kasi ko. Hindi pa din siguro ako mentally at financially ready when it comes to relationship. Kailangan ko pang mag matured. Ayoko namang tumandang nag iisa. Gusto ko na magkaroon ako ng asawa at anak, makabuo ng pamilya. Hindi pa rin siguro kaloob ni God kasi i know He is the one who only knows when is the right time for me.

Yan ang tawag sa mga egyptian dito sa dubai. Ipis kasi malalaki daw ang katawan pero maliit ang utak. Pero di naman lahat malalai talaga ang katawan pero maliliit talaga ang kanilang utak. Kung ang mga pilipino ay utak talangka, sinisiraan ang iba para bumagsak. Ang mga egyptian naman ay nagtutulungan at inaangat ang isat isa. Yun ang maganda sa kanila kasi naghihilahan sila pataas.

Nagtatrabaho ako sa isang resto dito sa dubai. Egyptian ang manager ko, egyptian din ang chef. Nung una ay dalawa lang sila pero di nagtagal ay naging 4 na ang chef. Burger ang product namin kaya sa tingin ko ay di naman na need ng chef para lang magluto at magdress ng burger. Yung mga chef dito ay walang ibang ginawa kundi mag utos. Donkey kasi ang tingin nila sa mga pinoy, my tali sa leeg. Palagi silang tama. Puro "i know" ang sasabihin nila pag iko correct mo sa kanilang ginagawa. Palagi silang nagmamarunong at alam lahat kahit di naman. Pag sila nagkamali ay ok lang. Pero pag ikaw ang mali ay galit na galit na sika. Di ka din makakapag reason out sa kanila. Di ka pwedeng mag explain ng side mo kasi palagi lang sila dapat ang pakikinggan mo. Ok lang sana kung palagi silang tama, kaso hindi.

Iniisip ko na natrap ba ko dito dahil sa kalungkutan. Ang dami ng mga tao na nawala dito kasi naging masaya na sila sa buhay nila. Merong mga nagbalik dahil naging malungkot ulit. Itong tumblr kasi ang takbuhan natin every time na malungkot tayo.