#pernath

In het liefdeloze landschap van mijn eenzaamheid  Heerst geen beweging die mij bedaart, geen rust  Die mij troost of afmaakt als een eerstgeborene.  Hoogmoedig vertaalt mijn bloed de tekens,  vertaalt mijn bloed de tekens,  De flitsen over het wrange water van weleer,  En draagt de eigenschappen van hem  Die zelfs de pijnen van november schuwt.  Ellendig, lijf en droom ontkennend, wijk ik  Naar de onderwereld van mijn ongeloof.  Geen grenzen, geen bakens, geen horizont.  En dalend, als een doelbewuste zwerver,  Begint de valk haar vreselijke vlucht.  En uit de laatste resten van mijn hoop  Verzamel ik de vreemde fragmenten van mijn verval,  Eerst verslaafd en dan genezen, verschuil ik mij  In de schandelijke schade die mij verteert.  Ik zal geen kwaad doen, noch verderf stichten  Geen heilige berg is mij onbekend,  Ik zal mezelve beterschap toewensen, en vredig  De levenslijnen der herinnering volgen  Naar de puinhoop van mijn verleden dat nog slechts smeult,  En stuiptrekkend in mijn ontworteld landschap  Zal ik de hand uitstrekken naar de sluier van de diepe slaap  Zachtjes genoeg om geen haat, geen pijn te krassen  In het zwangere achterblijven van haar weigerend woord.