[34] Εντάξει, το εμπεδώσαμε τελικά ότι ο ψοφοδεής μας σινεμάς ουδέποτε ξέφυγε της φυσικής του μετριότητας. δεν μας έλαχε ο Κισλόφσκι δυστυχώς, αλλά και να τον γεννούσαμε μπορεί να έπινε φραπέ αναμένοντας το μπάτζετ του σοσιαλισμού. και στα καλλιτεχνικά σκράπες όμως. πρώτα μας έφταιγαν τα φώτα και το μιξαζ. στον δρόμο χάσαμε σενάριο και ηθοποιό -έτσι που χρίσαμε ‘κινηματογραφικό” τον ακάλυπτο. και όσοι αποφοίτησαν από την σχολή σταυράκου δεν σκάμπαζαν σενάριο και στήσιμο και το έριξαν στην μίρλα. πέθανε από τρένο και ο φωτογράφος.
από πενήντα χρόνια ελληνικού κινηματογράφου μας έμειναν όμως στιγμές, σκηνές-κρεμμύδι που είναι δικές μας, που θα τις ξαναβλέπουμε σε θολές κόπιες και στο youtube. η ευδοκία, το μετέωρο, ο δεκαπενταύγουστος, τα φτηνά τσιγάρα, ο “γκρέμισέ το” στο όλα είναι δρόμος και ο πρώιμος κοφτερός περάκης (καλύτερη νεο-ελληνική ταινία το Βιος και Πολιτεία). και πάνω απ’ όλα μια δεκάδα ατάκες να τις αναμασάμε σαν γέροι στα παιδιά μας.
