#diamperes

[34] Εντάξει, το εμπεδώσαμε τελικά ότι ο ψοφοδεής μας σινεμάς ουδέποτε ξέφυγε της φυσικής του μετριότητας. δεν μας έλαχε ο Κισλόφσκι δυστυχώς, αλλά και να τον γεννούσαμε μπορεί να έπινε φραπέ αναμένοντας το μπάτζετ του σοσιαλισμού. και στα καλλιτεχνικά σκράπες όμως. πρώτα μας έφταιγαν τα φώτα και το μιξαζ. στον δρόμο χάσαμε σενάριο και ηθοποιό -έτσι που χρίσαμε ‘κινηματογραφικό” τον ακάλυπτο. και όσοι αποφοίτησαν από την σχολή σταυράκου δεν σκάμπαζαν σενάριο και στήσιμο και το έριξαν στην μίρλα. πέθανε από τρένο και ο φωτογράφος. 

φώναξε: τι το θες το πανί μέσα στην νηνεμία;

ξαναφώναξε: ακούς; τι περιμένεις με το πανί στημένο, αφού δεν έχει αέρα. σαν μαραμένο γεράνι είναι, ρε ναύτη της συμφοράς.

τρίτη φορά: η βάρκα σου δεν έχει μηχανή; έχεις κουπιά ή θα κάτσεις όλη μέρα περιμένοντας τα μποφορ; κατέβασέ το ρε δύσμοιρε το πανί. είναι και μισοσκισμένο ρε κακομοίρη.

η Truus είναι από αυτές τις γνωριμίες που δεν έχουν αρχή. κάπου, κάποτε, ποιός ξέρει και τι έγραψε και έγραψα. ηθοποιός χωρίς σκηνή, [πρωτ]αγωνίστρια του κινηματογράφου με εκατοντάδες κομπάρσικες ώρες και χιλιάδες χιλιόμετρα ταξίδια για να φορέσει στολές και να πει πέντε αράδες. νοσοκόμα, δικαστίνα, βρυκόλακας, αστυνομικός ή κλέφτης σούπερ-μαρκετ, ο καλός ο μύλος μεταμορφώνεται και αλέθει ρόλους. 

παρότι παλεύει [με] για την δική της παραγωγή, η Truss το ξέρει ότι όσο μεγαλώνει απλώς θα ηλικιώνονται μαζί της και οι ρόλοι της, μέχρι που θα της ζητήσουν να [λιπο]ενσαρκώσει την διπλανή γριά σε ένα γηροκομείο. χωρίς λόγια. στον τελευταίο ρόλο. 

Κι αν δεν πούμε για ταινίες για τι , να πούμε?

*Οι ταινίες που μας προτείνουν οι άλλοι , είναι σαν αγκαλιές.

Έτσι παίζουν στο δικό μου κεφάλι.

Δε χρειάζεται καμία επαφή, σα να σου λέει πάρε αυτό το κομμάτι μιάμισης με δυο ώρες να νιώσεις κάτι  (σαν να είμαστε μαζί  / ακόμη κι αν δεν) .  

  άμα κάθεται δίπλα σου , αν υπήρχε κάμερα , ίσως έβλεπες τα χέρια να κάνουν χιλιόμετρα διαδρομών , να φτάσουν.

…ποιος ξέρει που.

  Για το άδειο ( σπίτι ) μας?

 Δεν ακούς την ηχώ όποτε μιλάμε εδώ μέσα?

Έχω τρεις  χιλιάδες πενήντα δυο εαυτούς.

Τους έχω μετρήσει έναν έναν και μου λείπει κι ένας.

Έχω να τον δω από το 2013 , αρχές.

Θα σου γράψω άλλη φορά γι αυτόν, άμα μεθύσω.

Άμα κλαίω πολύ, τα μάτια μου κάνουν κάτι κόκκινες βαρκούλες από κάτω.

Το ίδιο κι άμα βλέπω πολλές ώρες ταινίες.

Έχω βρει ένα κολπάκι και συνήθως δε το καταλαβαίνει κανείς.

Έχω πάρει κάτι μεγάλα γυαλιά κι όλα εντάξει -  I blame them for everything.

Ένα βράδυ, ένας τυπάκος , αρκετά συμπαθής  και γλυκός για να αντέχει τα παραμιλητά μου,  με ρώτησε γιατί κλαίω.

Καθόμουν δίπλα σε ένα ανοιχτό παράθυρο που έβλεπε , λίγο το απέναντι σπίτι , λίγο ένα δέντρο , το φεγγάρι και μια λάμπα δρόμου.

Η λάμπα σηκώθηκε και έφυγε.

τέτοιο ξεκατίνιασμα για ταινία είχα να ζήσω από τα χρόνια του Καουρισμάκι. 

...από τις μυθικές (και ανεπιτήδευτες) κόντρες του Τζιώτζιου με τον Τιμογιαννάκη στο SevenX,

...από τις μάχες στις σελίδες του ΣΙΝΕΜΑ (προτού αρχίσει τις προσφορές),

...από ένα βράδυ που πλακωθήκαμε όλοι μετά από 4 σερί ταινίες (στην 4η κοιμήθηκα) του βρωμερού Χαλ Χάρτλεϊ στο εξίσου τρισάθλιο ΑΣΤΥ στην Κοραή,

...από τις φάσεις που μου πρόσβαλλαν τον Κισλόφσκι, τον Αιχμάλωτο του Καυκάσου, τον Zoolander και το Russia House (το φιλμ που μόνο 18 άνθρωποι επί γης έχουν στο top-10 τους, επειδή είστε όλοι πετσιασμένα ζώα δηλαδή). 

έξι μήνες μαίνεται ο πόλεμος μεταξύ ρομαντικών-lalalandιστών και σοβαροφανών-αντιlalandistas. οι πρώτοι μουρμουρίζουν το soundtrack και χαμογελούν ανακαλύπτοντας εκστασιασμένοι άλλο ένα λακάκι στην μούρη της Στόουν. ενώ οι καταχθόνιοι γερμανόφιλοι-νεορεαλιστές του Die Freie Welle εξορύσσουν ασπρόμαυρες ποιοτικές ταινίες για να αναδείξουν την κολάσιμη ελαφρότητα του εχθρού.