Can we just agree with Dylan and live normally?

It’s very likely a Topshop item, but the white version of the top I believe it is has white eyelets instead of metal, so I’m looking around to verify if a version came with metal before we make an ID. Even then, I haven’t seen many for sale. We’ll verify in the next few days.

----

translated version is below

la version traduite est en bas

----

Arkadaşlar; şimdi anlatacağım 15 Haziran 2013 akşamı 20.15 civarında gezi parkına yapılan polis müdahelesindeki tecrübemin kendimce tasviridir. Olayın neden, niçinlerine; haklı veya haksızlığına dair hiçbir yargı barındırmamaktır. Yaptığınız çıkarımlar sizlere aittir.

Eğer şu an yaşıyorsam -şok hali devam etmekte- bu tamamen rastlantı eseridir. Daha önce de müdaheleler yaşadık fakat dün gördüğümüz başka bir şeydi.

Park içerisinde, hiç bir örgütle bağlantısı olmayan tamamen barışçıl, arkadaşlarım ile vakit geçirirken ‘boşaltın’ anonsu yapıldı ve hazırlıksız (maskesiz, kasksız) yakalananlar önden, diğerleri arkadan parkı olaysız, barışçıl bir şekilde terk ettik. Divan Otelin önüne değin geldik. Gezi Parkı boşaltıldığında müdahelenin sonlanacağını tahmin ediyorduk. Yine de niyetimiz sırtımızı Taksim meydana ve Gezi Parkına verip, Halasgargazi caddesi üzerinde önce Osmanbey metro istasyonuna varıp ordan Mecidiyeköy metrobüs durağına geçmek idi. Bu rota boyunca hayatımın en uzun kilometrelerini yürüdüm.

İlerliyorduk. Bir vakit sık aralıklarla bomba seslerini duymaya başladık, durup geride neler olduğuna bakıyorduk. Fakat bir ara polis nasıl bir hızla geldi hatırlamıyorum; biz yürüyüş halindeyken arkamızda koca bir grup müdaheleden kaçıp ilerlemeye başladı. Artık biz de aralarındaydık. Gezi parkından çıkan hazırlıklı, hazırlıksız herkes birlikteydi.

İnsanlar birbirlerini ezmemek için ‘Sakin!’ uyarılerı altında hızlarını giderek arttırdılar. Fakat bu herkes için mümkün değildi. Panik dediğimiz giderek yükselen ve sizi yakaladığında geri dönüşü zor olan bir duyguymuş.

Gazın kokusu gelmişti, yanmaya ve terlemeye başlamıştım. Gözlerim sulandı görme kapasitem çok sınırlı idi. Nefes almakta çok zorlanıyordum. Kalabalık içerisinde bazı maskeli arkadaşların solüsyon desteği sürmekteydi fakat katkısı çok sınırlı idi.

Biz 5 kişiydik; 3 kız 2 erkek. Şunu anladım ki en büyük sıkıntıyı vicdan veriyor. Birilerini geride bırakmak kadar zor birşey yok. Ne kadar fiziksel acı çeksenizde geriye dönüp arkadaşınızı yakalayıp, telkin edip onunla ilerlemek zorundasınız. Aksi takdirde öne bir adım atmak yaralı bir bacakla bile daha kolaydır. Eğer dönmezseniz ikinci adımda vicdanınız ile beraber kaldırıma kendinizi bırakmanız çok olası. Bir yandan yanıyosun, ağlıyorsun diğer yandan gözün artık son raddede, yanındakini kolluyor. Ama aynı şeyi onun da yaptığını görüyorsun kimi zaman; ve o anlar, o tozduman içinde yanında elini tuttuğun, omuz omuza yürüdüğün arkadaşların olması kadar güzel birşey yok.

Geriye baktıkça arkada tomaları kalabalığın içine doğru ilerlerken görüyorduk; gruptaki panik giderek artıyordu: Düşenler, ezilenler, geride kalanlar... En kötüsü de çocuklarını arayan annelerdi... Suratlarının tarifi için benim bildiğim bir kelime yok.

Polis artık neredeyse içimizde idi. Müdahele sırasında atılan gaz kapsülleri kafamızı sıyırıp ayaklarımızın dibine düşüyorlardı. Kafamıza düşmemesi tamamen rastlantı eseridir. Üstlerine basıp ilerliyorduk. Her bomba sesinden sonra kafamı mı korumalıyım, yoksa duman içerisinde önüme arkama mı bakmalıyım karar veremiyordum. Artık patlama seslerinin sonu gelmiyordu. Vücudum ateşler içinde, her yanımdan terliyordum, sırılsıklam olmuştum. Bir ara göz, burun, kulak hiçbirşey hissetmiyordum. Bilincim ciddi anlamda gidip geliyordu. Bazı vakitler nerde kiminle olduğum algısını yitiriyordum. Kalabalığın içinde kendimi kaybetmiş etrafımdakileri izliyordum. Arada kendi kendime, şurada biyere uzanıyım ne olcaksa olsun seviyesine geliyodum -birçok insan gibi- fakat sonra neler olabileceğini düşününce daha da hızlanıyordum.

Nasıl bir oran ise bunu hiç bozmayarak, uzun bir müddet bu şartlarda kovaladı polis. Kelimenin tam anlamıyla ‘hayatımdan bir ömür gitti’. Yolun sağ tarafındaydık, sığınacak, kaçacak birtek yere rastlamadık. İlerlemekten başka yolumuz yoktu. Tanıdığım en cehennemvari ortamda, savunmasız, çaresiz 2 km. yol yürüdüm.

Varılan nokta da Osmanbey metro istasyonuna sığındık. Dediğim gibi niyetimiz binip gitmekti. Şok içindeydik. Metroya binilen yere gidene değin yapılan ‘İstasyonumuz tahliye ediliyor lütfen boşaltın!’ anonsunu duymadık. Güvenlik istasyondan çıkmamızı istedi fakat tekrar o ortama dönüp, polisle karşılaşmak istemiyorduk. Bi süre bekledik. Sonra hengamenin yatıştığını hissedip bir müddet de metrobüse ulaşmak için Mecidiyeköy’e değin yürüdük. Biraz daha sakindi. Yürürken kız arkadışımın saçlarında tam anlamıyla ‘dışkı’ kıvamında yeşil renkli bir maddeye rastladık, yapış yapıştı ve eriyordu. Birşeylerin parçası olabileceğini düşündük. Daha sonra yıkadığında saçlarından turuncu bir su akacaktı. Aynı zamanda sırtındaki ağrıdan bahsediyordu, sonradan öğrenecekti sırtına isabet eden bir darbe sonucu morardığını. Kıyafetlerimiz sararmıştı, suratlarımız kıpkırmızı. Yaklaşık 3 saattir bu ortam içinde yaşıyorduk.

Mecidiyeköy meydanına vardığımızda yine bir gerginlik vardı. Hızla geçtik ve durağa geldik. Metrobüs durağında, E-5 yolunun ortasında artık güvendeyiz, binip gideceğiz dediğimiz yerde, gazlar atıldı. Gazlar yükselip durağa değin geldi. Biz metrobüse biniyorduk. Arkadan kalabalık bir grup yine müdaheleden kaçıp metrobüse sığındı. Kaçmak isteyen insanlar metrobüste sıkıştı. Biz girmiştik fakat gazı hissetmeye devam ediyorduk. Kimse dışarıda kalmak istemiyor, ama herkes de içeri sığamıyordu. İçerde, dışarda insanlar bağrış çağrış halinde kendini kurtarmak istiyordu. Etrafımda bu insanlar kimdi? Kimden kaçıyorduk? Niye bu derece bir şiddet uygulanıyordu? Ne amaçlanıyordu? Nasıl bir zamanı ve mekanı paylaşıyorduk? Belki de mahşerin zirvesini tam da kurtulduk dediğimiz anda bu sıkışıklık içinde yaşadık. Hareket etmenin mümkün olmadığı biryerde içinde bulunduğun aracın ilerlemesini beklemekten başka hiçbir çaremiz yoktu.

Metrobüs kapılarını kapatamadan ilerlemek zorunda kaldı. Bir sonraki durakta inenler oldu. Fakat ikinci durağa giderken metrobüs içindeki insanlar arasında yüksek tansiyonlu bir tartışma çıktı. Herkes gergindi. Gece boyunca birçok şey ürkünçtü ama insanların aralarında kavga etmesi kadar hayal kırıcı birşey yok. Dayanamadık ve indik. Arkadan gelen başka bir metrobüse bindik, aynı tansiyon orada da vardı. İnsanlar o sıkışıklık, kalabalık içinde birbirlerine bağırıyorlar, zarar vermek için yelteniyorlardı.

Fonda hayal kırıcı bu vaziyet, zihinsel ve fiziksel olarak tükenmiş bir vaziyette İstanbulun betonarme görüntüsü içerisinde ilerliyorduk. ‘Boşaltın’ anonsundan bu yana, yaklaşık 4 saat sonra ancak uzaklaşabiliyorduk...

kuti

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - - - 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

15th of June 2013, 20.15, Police Intervention in Gezi Park - Taksim - İstanbul

Friends, what I will tell now its my interpretation of the things that I lived during the police intervention in Gezi Park – Taksim – İstanbul at 15th of June 2013, 20.15. We have already seen many interventions but this was different. If I am still living it is only by coincidence.

I was in the Gezi Park with my autonomous, pacifist friends when Police made the announcement to ‘Get off the park!’ First it was the ones who are not prepared (without masks and helmet) left the park. Than others also left in a peaceful way. We were guessing that after taking the Park police intervention would stop. But anyway we were headed along the road through the metro station and than to bus. It was the longest kilometers that I walked.

We kept going far from Gezi Park slowly and without panic. Suddenly we started to hear bangs. I don’t know how it happened but a group of people started to run through us. And we were all together, the prepared and unprepared ones, everyone who was in Gezi Park in 15 min. ago.

To not crush others, people were warning each other by shouting ‘Calm!’ But everyone started to move faster. But it wasn’t possible for all. Panic, I think, is a progressive feeling without return.

I was feeling the tear gas, and started to burn and sweat. It was very difficult to see and to breathe. Some people were helping to combat this gas with some solutions (talcid + water) against this gas but it wasn’t helping that much.

We were a group of 5 persons (3 girls, 2 boys). What I understood first was that your inner conscience is your heaviest burden. There is nothing more difficult than leaving someone behind. Even you suffer physically, you have to return and catch your friend and advance with her/him. If not, at the second step you know that you will fall on that pavement with this burden. On the one side you cry, you burn on the other you are searching your friend with a very limited view. But in a moment, when you see your friend doing the same thing in that burnout, holding your hand, shoulder to shoulder; that is something that you can’t change for anything else.

When you look backward you see police intervention tanks heading through the crowd. Panic increases: The ones who fall, who are crushed, who are left behind... The worst is to see a mom searching for his lost child. I don’t know any word to describe her face.

Police were almost on us. During the intervention, the teargas cartridges that they were throwing were falling around our legs. If it didn’t fall to my head it is only by chance. We were continuing by walking on these cartridges, amid tear-gases. After every bang I was hesitating between covering my head or running. These bangs never finished. My body felt like it was on fire, I was sweating everywhere, and I was all wet. Suddenly I couldn’t really feeling my eyes, my nose or ears, anything... I was nearly unconscious. I wasn’t aware where I was or with whom. There were times when I told myself to give up and let it go but when I thought what could happen if they arrested me, I started to run faster.

It continued like this for a long while. There wasn’t any place to run out or to take cover, to harbor. There wasn’t any choice than to continue along the road. I was walking at the most hellish atmosphere that I have experienced, behind me police was chasing.

When we arrived at metro station (Osmanbey) we heard that they were closing it. We were inside of it and we didn’t want to go outside but securities were urging us to leave. We waited a little for this burnout to decrease. We sorted and continued to walk to bus station. It was calmer. I saw a sticky green substance in my girlfriends’ hair, it looked like shit, and it was melting. Later, while she was showering she has seen water turning into orange. She also said that she had a back pain. But we couldn’t check at the time because of rush. But again later, she learned that it became bruised after a hit by something that we guess as one of these cartridges.

When we arrived at Mecidiyekoy Square to take the bus, the tension was really high. We wanted to take the bus and leave but it was full. We waited for the other, and the moment that the bus arrived, police attacked again with teargas, there was a rush through the station and inside of the bus was really the hell. We were inside. The gas was coming in. Everybody wanted to enter but it was swamped. We were pressed against each other. Anybody couldn’t leave the bus nobody could come in either. The bus started driving with the doors open. Who were all those people? From what we were running from? Why there was so much brutality? Which time and what space we were sharing? We may have experienced the greatest hell at those moments... We couldn’t do anything else than wait.

Some people left the bus at the next station. But while we headed for the second station, a really tense fight broke out between people. Everybody was nervous. Everything was horrible during the night but there wasn’t anything more disappointing than seeing people in this fight. We got out of the bus at the next station. We waited for another bus. But unfortunately, it was always the same tension in the next bus. People were shouting amongst themselves. This headed to somewhere else...

This disappointing situation at the background, physically and mentally exhausted, we kept going through the building site like Istanbul. After the ‘Get off the park!’ announcement, we barely started to move away...

kuti

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

15ème Juin 2013, 20.15, L'intervention de la Police au Parc Gezi - Taksim - İstanbul

Amis, tout ce que je vous raconte ici est une description de mon expérience pendant l'intervention de la police au Parc Gezi le 15 Juin 2013 à 20.15 à Istanbul. Ce texte ne contient aucun jugement sur les raisons de l’événement, ni sur le fait qu’il soit juste ou injuste. Les déductions faites appartiennent au lecteur. 

Si je suis toujours en vie –je suis toujours sous l’effet de choc –, cela n’est dû qu’au hasard. Cette intervention était complètement différente de celles d’avant.

Quand l’annonce « Evacuez le parc ! » s’était faite, moi et mes amis étions dans le parc, dépourvu de toute organisation et d’une façon absolument pacifiste. Sur cette annonce, nous avons tous quitté le parc sans aucune résistance à la police. Nous sommes arrivés devant l’Hôtel Divan. Nous avions pensé que l’intervention serait terminée une fois le parc vidé. Notre but était de marcher de Taksim vers la station de métro située à Osmanbey par l’Avenue Halaskargazi pour pouvoir prendre le métrobus à Mecidiyeköy. Ce trajet a été les plus longs kilomètres de ma vie.

Nous étions en train d’avancer. A un moment, les bruits fréquents d’un bombardement ont commencé. Nous nous arrêtions de temps en temps pour regarder ce qui se passait derrière nous. Tout d’un coup, la police a attaqué les gens qui étaient derrière nous et eux, ils ont commencé à courir vers nous. Ils étaient parmi nous en quelques instants. Tous ceux qui étaient au Parc, et ceux venus préparés (masques, lotions…) et ceux sans aucune protection contre les attaques de la police, étaient un grand groupe mélangé maintenant.

Malgré les cris « Du calme ! », les gens ont commencé à se bousculer. Malheureusement, se calmer n’était pas une option. Là-bas, j’ai appris que quand la panique est présente, elle ne fait qu’une seule chose : elle en apporte davantage.

On pouvait sentir l’odeur du gaz. J’avais commencé à transpirer et sentir une brûlure. A cause des larmes, ma vision avait diminué. J’avais beaucoup de mal à respirer. Parmi la foule, il y avait des gens qui avaient préparé des solutions contre les effets du gaz mais cela n’aidait pas assez.

Moi et mes amis étions cinq: 2 garçons et 3 filles. J’ai compris ce soir-là que le plus grand ennui provient de la conscience : la plus grande difficulté est de laisser les autres derrière. Peu importe la douleur physique, on doit toujours revenir en arrière, trouver son ami et le calmer. Avancer avec une jambe flinguée reste beaucoup plus simple et facile comparé à laisser les gens derrière. Si on ne le fait pas, il est très probable de se laisser sur le trottoir, juste à côté de sa conscience. On brûle, on pleure mais on continue de surveiller ceux à ses côtés. On remarque qu’eux, ils font exactement pareil. Et à ce moment-là, la plus belle chose de la vie est de tenir les mains de ses amis sous cet air poussiéreux.

Au fur et à mesure que nous avancions, regardant derrière nous, nous pouvions voir clairement que les véhicules de maintien de l’ordre de la police avançaient dans la foule et la panique augmentait… Les gens tombaient par terre, s’écrasaient… Le pire, c’était de voir les mères qui cherchaient leurs enfants… Je suis à perte de mots pour décrire leurs visages.

La police était presque dans notre groupe. Les bombes lacrymogènes qu’ils nous tiraient dessus passaient à quelques centimètres de nos têtes. C’est une pure coïncidence que nous n’avons reçu aucune sur nos têtes. Nous avancions en marchant sur les bombes. Il m’était très difficile de décider si je devais protéger ma tête à chaque bruit ou regarder ce qui se passait autour de moi. Les bruits de bombe étaient sans cesse.  Mon corps était en feu, je transpirais de partout et j’étais complètement trempé. Je ne pouvais sentir ni mes yeux, ni mon nez, ni mes oreilles. J’étais à peine conscient. Parfois, je n’avais plus la perception d’avec qui j’étais, d’où j’étais… J’étais perdu au milieu de la foule, j’étais en train d’observer les autres. J’étais tellement fatigué que j’essayais de me convaincre de m’asseoir pour me reposer un peu sans prendre en compte ce qui se passait et je réalisais soudain les choses qui pourraient m’arriver si la police m’arrête –comme les autres d’ailleurs – et  accélérait davantage.

La police nous a poursuivi par une force vaguement mesurée. Nous étions du côté droit de la rue, nous avancions sans percevoir aucun abri. Pendant 2 kilomètres, nous avons marché sous les conditions les plus infernales que nous n’avons jamais connues…

Finalement, nous nous sommes trouvés à l’arrêt  de métro Osmanbey pour nous abriter. Sous l’effet de choc, nous avons gagné le quai sans faire attention aux annonces de fermeture de l’arrêt. Les agents de sécurité nous ont demandé de quitter mais personne ne voulait confronter la police. Nous avons attendu un peu et puis nous avons repris le chemin afin de prendre le métrobus à Mecidiyeköy. A la sortie de métro, les événements s’étaient un peu calmés. Nous avons remarqué une substance verte  ayant une consistance de « merde » dans les cheveux de ma copine. Quand elle a pris sa douche, la substance deviendrait orange. Elle avait très mal au dos. Nous avons remarqué après qu’elle avait été touchée par une des bombes et qu’elle avait un bleu sur le dos. Nos vêtements avaient jauni, nos figures étaient devenues toutes rouges. Cela faisait trois heures que nous étions dans cet état.

Quand nous étions arrivés à l’arrêt de métrobus de Mecidiyeköy, c’était assez tendu. Sans attendre, nous sommes allés sur le quai. Nous croyions que c’était fini et que nous pouvions rentrer chez nous tranquillement. Et à cet instant, la police a effectué une nouvelle intervention avec du gaz lacrymogène. La foule a dû prendre le métrobus qui venait d’arriver. Tout le monde voudrait prendre le métrobus mais c'était pas possible. Personne ne laissait, tout le monde poussaient, on était pressé. On pouvait sentir l’odeur du gaz dans le véhicule. Tout le monde criaient, pleuraient. Et moi, je me demandais : « Qui sont ces gens autour de moi ? », « Nous nous échappons de qui et quoi ? », « Pourquoi cette violence ? », « Quel est leur but ? »,  « C’est quoi cet espace-temps que nous partageons ? ». Je pense que nous avons atteint le sommet de l’Apocalypse à ce moment où tout le monde croyait qu’on était sauvés. Dans un environnement où le mouvement n’est possible, nous n’avions autre choix que d’attendre le chauffeur.

Le métrobus a dû avancer sans fermer ses portes. Il y en a eu plein qui sont descendus au prochain arrêt. Tout le monde était sous tension. Tout d'un coup les gens ont commencé se disputer entre eux. Je n’avais expérimenté que des choses horribles tout au long de la nuit et ces disputes étaient tout aussi décevantes. Nous n’avons pas pu supporter cela et nous sommes descendus pour prendre le prochain et c’était pareil. Les gens hurlaient et essayaient de se taper.

Physiquement et mentalement épuisés, nous avancions dans le paysage du béton armé d’Istanbul, la déception au fond... Quatre heures après « Evacuez le parc ! ».