#partnergeweld

Wat doe je als je op een dag de grond onder je voeten ziet verdwijnen?

Bij mij gebeurde het 11 juli 2019...

15 jaar deelden we alles.  Ik dacht dat ik eeuwig zijn wederhelft zou zijn.  Maar blijkbaar hield ik een spiegel op, en zag ik enkel de liefde die ik aan hem gaf.  De dag dat ik zeker wist dat hij mij bedroog wilde ik vertrekken.  Dat hij maar met haar aan een nieuw leven begint.. Ik heb hier niets te zoeken.  Dat ging door mijn hoofd.  Ik deed hem een gunst om te gaan en hem vrij spel te geven.  Maar mijn bedoeling werd bruusk afgeremd.  Dit was niet zijn plan. Blijkbaar zaten in zijn bovenkamer andere denkkronkels.  Ik heb het toen bijna met mijn leven moeten bekopen.  Heb ik teruggevochten?  Nee, ik onderging het.  Terwijl mijn keel werd dichtgeknepen dacht ik enkel: “Hoe gaat het leven hier verder gaan, als ik er niet meer ben?” Mijn kinderen waren mijn drijfveer, mijn uiteindelijke redding.  Door hen vertel ik dit.  

Na de feiten waren er zeer zware momenten waar ik vaak dacht: “Was ik maar dood geweest, dan had ik dit niet moeten doorstaan.”

Nu doe ik het alleen, alhoewel doe.  Wat doe ik eigenlijk? Waar ben ik met bezig? Waar wil ik nu naartoe?  Wie ben ik? 

Ik heb besloten om een blog te maken, omdat ik dit wil verwerken.  

Nog niet zo lang geleden verscheen dit in de krant: “Partnergeweld kostte in 2013 het leven aan 162 mensen.”

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150126_01494522