#papavers

Als je loopt door de straten van Ieper, voel je de voetsporen van de oorlog. Dit is mijn ervaring van 2 weken geleden toen ik naar het oorlog museum ging. In het museum liep ik door de grote zaal een beetje bang van de objecten in de tentoonstelling.  Alles was waar, dit is niet zoals een kunst tentoonstelling. Al de objecten, de briefjes, de uniformen behoorden tot iemand. Iemand met een familie, iemand die heel veel pijn en leed gezien moet hebben. Ik schrok en mijn neef zei, “België is een land uitgevonden door de Duitsers en de Engelsen zodat zij hun problemen kunnen oplossen.” Hij lachte en ik glimlachte. Hij is 16 en hij houdt van geschiedenis.  Hij vertelde me alles over de oorlog voordat we bij het museum aankwamen.

Papavers zijn mijn favoriete bloem. Voor mij, de papaver is een van de symbolen van drugs in mijn land. Toch vind ik hen altijd mooi en interessant. Enkele jaren schilderde ik alle soorten papavers. In Ieper, hebben de papavers een anderen betekenis. Het is het symbool van hoop na en grote droefheid. Het is het symbool van de herdenking van de helden.  Ik vond deze ervaringen fantastisch.

Op het kerkhof alles was stil. Mijn neef zweeg voor de eerste keer in de dag. Ik hoorde de auto’s in de snelweg en de koude wind door mijn oren. In de loopgraven word ik een beetje zenuwachtig.  De gedachte van de mensen 4 jaren in de modder, koud en met honger was heel pijnlijk. De grond in Flanders Fields heeft een moeilijke energie. Ik voelde me bang, triest en hoopvol op het zelfde moment. In mijn ogen is dit en sterke ervaring.

In Flanders fields

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.