Maaring naturuan ko na ang sarili ko na magbalat-kayo na parang walang kaguluhang nagaganap. Na walang nananangis habang mahimbing tayong natutulog sa tapat na katanghalian. 

Marahil, hindi na naginginig ang aking mga labi sa pagsabi ng mga kasinungalingang hindi ko na malaman kung saan ko natagpuan.

Siguro ay patuloy pa rin ang puso kong umaasa na may pagbabagong magaganap. Na sa bawat halakhak at birong walang sawang ibinabahagi nyo sa akin ay nakakagaan sa mabigat na pasanin na ngayon ay kaagapay niyo na akong nagdadala.

Subalit, ang mga titik at damdamin kong apat na taong nilinang upang tanging katotohanan lamang ang mailahad, walang kasinungalingang kayang atimin na isulat.