#p.94

Misschien hebben we nog een kans. Je wordt al benauwd als je eraan denkt. Want als we die kans krijgen, wat zullen we, middelmatig als we zijn, doen om die niet mis te lopen?

- Already now there are ten hours between myself and madness. And then I realize that it was absolutely impossible to write in the apocalypse anyway. Because on the inside there is only the immediate present thundering past, there is only the present and a present that goes by like a lightning, flash by flash, goes by spearing and striking fire, every instant cuts through and there is not evne the tiniest instant of past or future in which to set one's pen or slithly sidelong thought.

Dur travail, de mourir, quand on aime si fort la vie.

als een op hol geslagen berggeit

Zij is rijp als een meloen.

Werther vertelt en spreekt in de tegenwoordige tijd maar het tafereel dat hij schildert, is nu al met herinnering overgoten; zachtjes fluistert achter de tegenwoordige tijd het onvoltooid verleden. Eens komt de dag dat ik eraan terugdenk, en dan verlies ik mij er in de verleden tijd. Het verliefde tafereeltje staat hierin gelijk met de eerst veroering, dat het achteraf wordt opgebouwd: evenals de anamnese die niets anders terugvindt dan onbetekenende trekjes, niets dramatisch, alsof ik eigenlijk alleen terugdacht aan het weer, aan wat voor weer het toen was: een losse geur, een vleugje herinnering, een simpel aroma: iets waar je je even helemaal aan geeft, een moment van louter beschikbaar zijn, zoals alleen de Japanse haïku dat heeft weten uit te drukken, een ogenblik dat los blijft staan van iedere ulterieure bestemming.

Heel even zagen we nog zijn uitgestrekte hand en de zwaaiende, zwaaiende zakdoek, toen was ook die verdwenen en was hij er niet meer en de koude ochtend leek ineens kouder. We gingen terug naar huis, naar een warm vuur, maar het duurde heel, heel lang voor de kou in ons bloed zat, was ontdooid. Het leven moest echter desondanks onverbiddelijk verder gaan en de trage, martelende dagen van wachten op nieuws moesten worden doorstaan. Toen begonnen andere problemen de kop op te steken, geniepig de normale gang van zaken binnen te sluipen om die te ontwrichten.