#p.33

als een symptoom van de openheid naar het andere

Het kwam bij me op dat ik waarschijnlijk niet goed had verstaan wat mijn grootmoeder had gezegd, dat haar woorden iets anders betekenden, iets volkomen onschuldigs - maar in plaats van ze weg te wuiven bedacht ik dat als ik de vreselijke zin maar vaak genoeg herhaalde, misschien de echte, onschuldige betekenis die hij natuurlijk bevatte uiteindelijk in al zijn onvergetelijke gewoonheid boven zou komen,

als een muur die op iemand viel als je er niet met je hele gewicht tegenaan drukte.

I am a tree that burns with hard pleasure. A single sweetness possesses me: complicity with the world.

Het kwaad heeft namelijk geen duivels gezicht waaraan we het gemakkelijk kunnen herkennen, zo eenvoudig is het niet. Het kwaad heeft het alledaagse gezicht van mensen die te bang of te lui zijn om kritische vragen te stellen of over hun eigen handelen na te denken. Dat bedoelde ik met de banaliteit van het kwaad, niet dat het betekenisloos is, maar gedachteloos.

Er is geen ander werkelijk geluk dan het geluk waarvan je je bewust wordt als je ervan geniet.