#p.187

wat paniekerig verdriet met onze vermogens doet

Want elk zinvol verhaal wordt gedragen door de onvatbaarheid van verzonken beelden - de gedeelde onmogelijkheid om in woorden te vatten wat het betekent om te leven. De eindeloze openheid van de taal zit daarom in haar onuitsprekelijke kern, niet in haar eindeloos uitdijende logomachia.

You are the music while the music lasts

Ik vroeg me af waar ik deze man in 's hemelsnaam eerder had ontmoet. Maar ik kwam er niet achter. Ik kreeg geen antwoord. Wat kun je dwalen als je zo tastend langs de beelden vroeger gaat! 't Is afschuwelijk zoveel dingen en mensen als er in je verleden verstarren. De levenden die je in de grafgewelven van de tijd bent kwijtgeraakt slapen daar zo diep naast de doden dat ze, gehuld in dezelfde schaduw, al niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Als je ouder wordt, weet je niet meer wie je wekken moet, de levenden of de doden.

Latere generaties zullen, voorzien van betere documentatie dan ons tijdgenoten ter beschikking staat, zijn rol tot de juiste historische proporties terugbrengen.

Wat een opluchting! Vroeger leken alle dagen zo sterk op elkaar dat ik me soms afvroeg of ik niet veroordeeld was om de eeuwige terugkeer van steeds dezelfde dag te ondergaan. Zij waren wel niet erg veranderd; zij hadden nog steeds de slechte gewoonte rillend weg te glijden; maar ik was in hen veranderd: het was niet meer de tijd die terugvloeide over mijn onbeweeglijke jeugd, maar ik die als een pijl afgeschoten op bevel, de tijd doorboorde en recht op mijn doel af vloog.