#p.131

: you have gone(which I lament), you are here (since I am addressing you). Whereupon I know what the present, that difficult tense, is; a pure portion of anxienty.

dromen waarin je door iets onnoembaars wordt bedreigd en je jezelf alleen kunt verlossen door te gillen. Maar je hoort jezelf slechts flauwtjes kreunen.

Veel zwierige middelmaat,

being full of a particular kind of interest which I daresay has something to do with its being the sort of thing I should like to write myself.

het lichamelijke moet een gedachte als bondgenoot hebben

the pleasure of a late-breaking disobedience.

Things not be said, not to be named, beyond amazement, unholy, unbearable!

Haar denken heeft geen onderwerp meer, ze bevindt zich in een wereld die verstoken is van mysterie en bekoring. In haar resoneert de werkelijkheid alleen nog in de vorm van pijnlijke emoties die in geen verhouding staan tot de aanleiding ervan - als ze meent een nog ongeopende brief van haar moeder te zijn kwijtgeraakt, barst ze haast in snikken uit.  Eigenlijk zou liever een tiener zijn gebleven, getuige een brief over de veertienjarige meisjes van de vakantiekolonie: "Ik benijd ze opdracht. Ze weten niet dat het nooit meer beter zal worden. Stom dat je niet weet op welk moment je het gelukkigst zou zijn. Bij het blootliggen van een achterliggende waarheid, wat in de zelfvertelling wordt nagestreefd om de eigen ononderbroken samenhang te waarborgen, ontbreekt altijd dit: de miskenning van wat je meemaakt op het moment dat je het meemaakt, de ondoorgrondelijkheid van het heden die in elke zin, elke uitspraak gaten zou moeten slaan. He meisje dat door de kinderen Kali wordt genoemd, dat met hen rondsjouwt over de plattelandsweggetjes onder het zingen, weet niet, kan niet benoemen 'wat er niet gaat': ze eet.