#p.125

een beschamende, onderdrukte rancune die als heimelijk gif altijd aanwezig is.

Een afgoderij zonder liefde, wat is er monsterlijker en droeviger?

De uitzonderlijk moeilijke taak waarmdee de primaire verzorger wordt belast, niet alleen door de cultuur maar ook door het Leven zelf, is het vertrouwd maken met relationaliteit door keer op keer, op talloze verschillende manieren, datgene te herhalen dat het kind anders van de dood zal moeten leren: 'Dit is waar jij ophoudt en anderen beginnen'.

Car pardélà toutes les raisons sociales et psychologiques que je peux trouver à ce que j'ai vécu, il en est une dont je suis sûre plus que tout: les choses me sont arrivées pour que j'en rende compte. Et le véritable but de ma vie est peut-être seulement celui-ci: que mon corps, mes sensations et mes pensées deviennent de l'écriture, c'est-à-dire quelque chose d'intelligible et de général, mon existence complètement dissoute dans la tête et la vie des autres.

De droom is de gedachte die ik niet heb gedacht toen dat moest

Als ik (innerlijk) zo welbespraakt ben, dan komt dat omdat ik niet bij machte ben mijn litanie een halt toe te roepen: de betekenisdragers freewheelen. Kon ik ze dwingen, aan de ketting leggen, dan kon ik eindelijk rust vinden. Waren wij maar in staat om hoofden in het gips te doen, net als benen! Maar ik kan het mijzelf niet beletten te denken, te praten; er is geen regisseur aanwezig om de film te onderbreken waar ik in mijn binneste steeds aan bezig ben, en om Halt tegen mij te roepen. De volubiliteit kan wel als een typische menselijk ongeluk beschouwd worden: ik ben taalgek: niemand die naar mij luistert of mij een blik waardig keurt, maar (als Schubert orgelman praat ik maar door, blijf ik aan mijn orgeltje draaien. Ik neem een rol op mij: ik ben degene die gaat huilen: en die rol speel ik voor mijzelf, en ik moet er om huilen. Ik ben mijn eigen schouwtoneel. En als ik mijzelf zo zie huilen, dan moet ik nog harder huilen; en minderen de tranen, dan haast ik mij om opnieuw tegen mijzelf het schrijnende woord te zeggen dat mij weer aan het huilen maakt. In mijn binnenste berg ik twee acteurs, die alles op alles zetten om de dialoog op te drijven, van de ene regel op de andere, als in de oude stichomythieën; er bestaat een wellusst van de dubbel en dwars overgehaalde herhaling, doorgedreven tot een oorverdovende finale (het nummer van clowns).

Ik ben altijd graag alleen geweest, ik en de muren. Ik doe wat ik doe, ik denk wat ik denk, en de rest kan naar de hel lopen, de rest van u u bestaat eigenlijk helemaal niet voor me - u bent alleen maar mythen in mijn hoofd. Net zoals Doris op het laatst speelt u een rol. Ik heb nu een toneelgevoel wat ieder aspect van het leven betreft.De waarheid is dat ik mijn zin voor mensen kwijt ben.

Hoe zou je de duivel moeten vinden als je hem zoekt? Hij komt, hij duikt onverwachts op, hij verdwijnt. Hij verdwijnt en is er altijd.