#orihinal

Distansya,

ang pinakamahirap na kalaban ng pusong nangungulila

Naririto ka sana,

pero pagitan nati'y milya-milya

Hanggang kailan pa nga ba

hahanap-hanapin ang yakap mo, sinta?

kapag tama na ang lahat, kapag kalmado na ang dagat,

'yung wala nang bibitaw.

Magkita tayo roon,

hihintayin kita, mahal.

Pero may isang bagay na talaga namang nakapagtataka, May mga pagkakataon kasing lumalamlam ang paligid at nawawala ang kulay nila. Nagiging itim at puti bawat matanaw nitong aking mga mata… maliban sa kaniya.

Sa tuwing aalis ako ng bahay, hindi pwedeng hindi ko maririnig ang mga salitang “ingat ka”. Pag pupunta ako sa eskwela, “mag-ingat ka” Kahit bibili lang ako ng chocnut sa tindahan sa kabilang kanto, “ingat ka” Masarap pakinggan dahil syempre ramdam kong mahalaga ako sa kanila. Hindi nila gustong may mangyari sa aking masama Pero ang hindi nila alam, panganib ko'y wala sa kalsada.

Sa tuwing dadaplis ang tingin ko sa iyo, binubulungan ko ang sarili ko, “mag-ingat ka” Sa mga pagkakataong ang mga paa ko'y dinadala ako sa direksyon mo, paulit-ulit, “mag-ingat ka” Sa bawat salitang lumalabas sa mga labi mo, isa pa, utang na loob, “mag-ingat ka” Dahil itinatak ko na sa utak ko na hindi ko na hahayaang pagkalunod ko sa'yo, maulit pa. Mahirap na, baka hindi na ako muling makaahon pa.