#oppergod

Um… yeah

I can be

At times

By myself

Or with a close friend/fangirl

Not in public though are you kidding?

Heh heh… thanks :)

and hi

Vanochtend werd mijn twee jaar oude zoontje op het kinderdagverblijf de toegang tot de 'uitzwaaistoel' ontzegd door een groepgenootje met de welluidende naam Zeus. Zo vader, zo zoon dacht ik, me een pak slaag herinnerend, dat ik op het Bredase carnaval van een dronken Brabander in een uitgescheurd koeienpak ontving, die Wodan bleek te heten. In de naam die ouders hun kind geven ligt een duidelijke wens besloten. Wie zijn kind vernoemt naar een heidense oppergod, is een pretentieuze lul, of het nu gaat om een overspelige Griek of een eenogige Germaan. En het aanleren van bescheidenheid en hoffelijkheid lijkt niet opvoeddoel nummer een.

Om de Groene maar weer eens aan te halen (nu vijf weken voor vijf euro!): is dit soort naamgeving een exponent van de verhuftering van onze samenleving? In de editie van deze week kwebbelen Meindert Fennema en Sjoerdje van Heerden er lustig op los in een briefwisseling over dit onderwerp. Conclusie: hoffelijkheid is het kenmerk van een hiërarchische samenleving waar dit als zinkend cultuurgoed doordringt tot de lagere klassen. In onze egalitaire samenleving hebben we daarentegen te maken met het stijgend cultuurgoed van de hufterigheid.