Meer problemen met meer poten - Flarden #10
[...]
Al hijgend haastte Filip zich de takken van de jonge boom op. De spin was vooruit gestoven en had hem beneden achtergelaten.
“Spiiin!” Kermde hij. “Waaacht!”
Filip was het niet gewend om zo’n grote planten te beklimmen. Voor de spin was het niets. Terwijl Filip omhoog kroop landde er een vliegende mier vlak voor hem op de tak.
“Rot op!” Riep Filip tegen de dar en het beestje vloog weer weg.
Hogerop, in de top van het boompje, zag hij de spin stilzitten.
“Spin!” Hijgde hij terwijl hij ze inhaalde. “Waarom zo’n haast?”
De spin bleef stil. Haar aandacht lag op iets dat ze in de verte zag. Toen Filip de spin bereikte, merkte hij een geluid op. De mierenmarsen! Nu kon hij ze zeker horen.
“Hé! Hoor je dat? Ik hoor de mieren.” Zei hij tegen de spin.
“Kijk.” Zei de spin.
Ze keek uit over de Stroom. Filip volgde haar blik. Hij zag het meteen. Iets groots was over de Stroom aan het bewegen.
“Is dat –“ Vroeg Filip.
“Een tak.” Zei de spin.
Op de maat van de mierenmarsen werd er een lange boomtak over de Stroom heen geschoven. In kleine schokjes kroop het langzaamaan naar de overkant van de Stroom toe, om een brug te vormen. De tak zelf en alles er rondom krioelde van de mieren. Filip had geen woorden voor wat hij zag gebeuren. Hoe kon het dat zo’n kleine wezens zo’n grote dingen konden verplaatsen?
De spin had er wel woorden voor.
“Ik haat ze, die rotmieren.” Grommelde ze.
“Die tak is al bijna helemaal tot de overkant geschoven. Nog eventjes en ze kunnen allemaal in één keer oversteken!” Zei Filip.
“Inderdaad. Waar wij uren over gedaan hebben, gaan zij binnen een paar minuten doen. Dit is heel slecht nieuws.”
De spin gaf Filip een serieuze blik. “Ze gaan ons inhalen.”
“Ik begrijp het niet.” Zei Filip. “Zo snel kruipen mieren toch niet? Het duurde ons zo lang om de Stroom helemaal tot hier te volgen. Hoe hebben zij het zo snel gedaan?”
“Ze hebben de stroom helemaal niet gevolgd.” Zei de spin geïrriteerd. “Ze hebben ons gevolgd! Terwijl wij eerst onze tijd hebben verspild met langs het water te kruipen, zijn zij gewoon in een rechte lijn op ons af gekomen. Zij hoeven geen tijd te verdoen met over hindernissen te geraken. Dat doen wij al en dan hoeven zij ons enkel nog te volgen.”
“En dat kunnen ze, dankzij hen!” Zei de spin.
Ze wees naar de groep van mierendarren die hen vanop een aanliggende tak zaten te stalken.
“We moeten de mierenlegers weer kwijtspelen.” Zei Filip.
“We kunnen de mierenlegers nooit kwijtspelen zonder eerst hun verkenners kwijt te spelen.” Zei de spin al denkend. “Die vliegende mormels zijn hun ogen. Het is aan hèn dat we echt moeten ontsnappen.”
Filip zag dat de spin gelijk had. Zolang de vliegende mieren bij hen waren, zouden de legers altijd hun exacte positie weten en konden ze makkelijk bochten afsnijden. Pas als de verkenners de legers niet meer konden vertellen waar ze waren, zouden ze weer vertraagd worden.
[...]
“Ik heb een idee, maar het is een risico.” Zei [de spin].
“Wat dan?”
“Dit is het Braamwoud. Je kent de verhalen. De bodem, onder het braam, is als een doolhof. Beestjes geraken er constant in verdwaald. De snelste weg is natuurlijk langs de boomtakken maar als we door de braamstruiken gaan, hebben we een grotere kans om die vliegers kwijt te spelen. Het risico is dan wel dat we zelf kunnen verdwalen.”
“Niet alleen dat.” Zei Filip. “Maar er zijn ook veel roofdieren onder de begroeiing!”
De spin lachte. “Maak je daar geen zorgen om. Het grootste gevaar in het braam zouden spinnen moeten zijn. En ik ben een spin.”
“Jagen spinnen dan niet op elkaar?”
“Zeker.” Zei de spin. “Maar ik weet hoe spinnen denken. Ik maak me geen zorgen om de kannibalen van dit wilde oord. Wij zijn slimmer dan hen.”
Filip dacht na, zijn blik gefixeerd op de brug die de mieren voor hun ogen aan het maken waren.
“Ik denk dat jouw plan een goed plan is.” Zei hij dan.
“’Tuurlijk is het een goed plan.” Zei de spin.
Er klonk gejuich in de verte. De brug was af. Een dikke stroom van mieren begon de tak op te kruipen om over te steken.
“Komaan.” Zei de spin. “We moeten maken dat we hier weg zijn.”
Zonder waarschuwing greep ze Filip vast en tezamen gleden ze per spinnendraad naar beneden. Ze landden op een braamtak. De darren landden ook achter hen in de verte, nog steeds aan het stalken. Filip en de spin kropen verder naar beneden, naar de bodem van het bos. Het werd er steeds donkerder. De dikke bladeren van de struiken hielden al het licht tegen en schiepen een wereld van eeuwige schemer.
Ze kwamen terecht op een donkere zanderige bodem, omsingeld door kronkelende doorntakken. Vanaf het moment dat ze daar stonden was Filip al niet meer zeker welke kant ze eigenlijk op moesten. De grote bomen en struiken die rondom hen stonden waren weg, net als de lucht en de zon. In alle richtingen zag Filip niets anders dan braam. Braam, braam en meer braam. De spin leek het gelukkig wel nog te weten.
“Deze kant op.” Zei ze.
Ze kropen de schaduwachtige wildernis in en de vliegende mieren volgden voorzichtig vanop de bladeren boven hen.
- - -
Eindelijk weer een nieuw hoofdstuk af. 7600+ woorden. Het heeft mieren, duizendpoten en emotionele gesprekken. Al dat je maar van een hoofdstuk kan willen ;) Ik zat veel te lang vast met dit hoofdstuk en het was frustrerend. Maar ik ben blij dat ik er nu voorbij ben en ik ben al met een vaartje aan het volgende hoofdstuk begonnen dus het ziet er naar uit dat ik dan toch nog dit boek ergens tijdens mijn leven zal afkrijgen. Hoera!
