#oncelostbutnowfound

ANG NATAGPUANG TUPA

Simula pagkabata, lingid na sa kaalaman ko na may Panginoong Diyos na dapat sambahin. Kilala ko ang Ama, Anak, at Espiritu Santo, sapagkat lagi ko silang nababanggit sa tuwing ako ay nag-aantanda. Nakikita ko rin ang mga rebulto ng iba’t ibang santo at ang larawan ni Hesukristo sa krus ng kalbaryo sa mga simbahan na aking pinupuntahan. Alam ko rin na binuwis ni Hesus ang sariling buhay para sa aking mga kasalanan, sa kasalanan ng sanlibutan. Ngunit hanggang doon na nga lang ba matatapos ang pagkakakilala ko sa totoong Diyos?

Lumaki ako sa pamilya na may matinding paniniwala at pananampalataya sa  pagiging Katoliko, kaya naman ito na ang relihiyong kinagisnan ko. Batid ko na lagi silang sumisimba at ang ilan pa nga sa kanila ay mga aktibong miyembro ng simbahan. Ang dalawa kong kapatid ay isang mang-aawit at tagatugtog naman ang isa. Kaya bata pa lang, madalas na akong napapasama sa mga gawain sa simbahan. Ngunit, tila nagbago ang lahat nang ako ay lumaki. Napansin ko na lumilipas ang araw ng Linggo na hindi ako nakakapagsimba. Ginugol ko ang oras para sa sarili, pamilya, kaibigan, at pag-aaral. Masaya naman akong namuhay noon sapagkat nagagawa ko ang lahat ng gusto ko, ngunit, hindi ko akalain na may mas sasaya pa pala sa pakiramadam na iyon. Hanggang sa dumating sa punto ng aking buhay na hinanap ko ang sarili, ang halaga ko sa mundong ito, sapagkat alam kong may kulang sa akin at hindi ko maintindihan kung ano iyon. Mahirap pala talagang kwestiyunin ang sarili.

Isang araw, inanyayahan ako ng isang matalik na kaibigan na dumalo sa kanilang bible study na ginaganap tuwing Martes ng hapon. Noong una, nag-alinlangan pa ako kung sasama ba o hindi sapagkat ibang relihiyon ‘yun, pero sa huli ay hinayaan ko ang aking sarili na makapakinig ng mga salita ng Diyos. Malungkot mang isipin, gumawa ako ng malaking bakod sa aking puso at sinarado ang isipan sa mga aral na kanilang ipinapahayag. Hanggang sa lumipas ang ilang buwan, napansin ko mismo ang mga pagbabagong naganap sa aking buhay magmula nang ako ay napalapit kay Kristo at nabahagian ng Kanyang mga salita. Hindi ko sukat akalain na ako ay magiging isang aktibong kristiyano pala at makikita mismo ang kabutihan at pagkilos ng Panginoon sa aking buhay.

Kung iisipin ang mga pagkakamali na aking nagawa noon, makikita na binalewala ko ang Panginoon. Kaya naman napagtanto ko na ang pamumuhay na walang Panginoon ang maituturing kong pinakamalungkot na pangyayari na mararanasan sa buhay ng isang tao. Pero, naniniwala pa rin ako na ang lahat ng tao katulad ko ay may pag-asa na makakilala at maligtas kung tatalikdan lamang ang kanilang mga kasalanan. Maihahalintulad ko rin ang aking sarili sa nawawalang tupa sa talinhaga ng Panginoong Hesus sa Lukas 15. Nakasaad dito na kung mayroong 100 tupa at ang isa ay nawala, handang iwanan ng nagpapastol ang 99 para hanapin ang isang naliligaw. Sapagkat sinasabi rito na higit na magsasaya at magdiriwang ang kalangitan kapag ang isang makasalanan ay natagpuan at tinalukuran ang kanyang mga kasalanan kaysa sa 99 na matutuwid at hindi na nangangailangang magsisi pa.

Sa ngayon, malinaw at naiintindihan kong mabuti ang ginawang pagpapakasakit ni Hesus sa krus. Sapagkat gayon na nga lamang ang pag-ibig ng Ama kaya’t ibinigay Niya ang kanyang bugtong na Anak para sa kapatawaran ng kasalanan ng sanlibutan. Anong pag-ibig pa kaya ang makahihigit dito? Wala na Napakabuti ng Panginoon dahil kalooban Niya na ang lahat ng tao ay maligtas, ngunit ang tao nga lang mismo ang gumagawa ng paraan para lumayo sa Diyos. Nunawaan ko rin na totoo ngang sa panahon na ang tao ay hindi tapat sa Kanya, nanatili pa rin Siyang tapat.

Kung dati ay namumuhay ako para sa sariling kalooban, ngayon ay kalooban na ng Panginoon ang aking nilalakaran. Hanggang ngayon, patuloy ko pa ring nasasaksihan at nararanasan ang Kanyang kabutihan at kadakilaan sa aking buhay. Sa Kanya ko rin natagpuan ang tunay kong halaga, Siya ang bumuo sa akin. Dahil sa Kanyang habag at awa, ako ay naligtas at hindi man karapaat-dapat ngunit pinaging dapat Niya.