#omadaasty

Ένας δρόμος μήκους μόλις 120 μέτρων διασώζει σχεδόν ακέραιο το πνέυμα του αθηναϊκού μοντερνισμού του '30 στην πιο ανθρώπινή του κλίμακα.

ΤΗ πινακίδα του παραρτήματος των λαϊκών δισκογραφικών εταιρειών στέκει ως υπενθύμιση για το παρελθόν του ομονοιακού κέντρου, σε εποχές που ο "ήχος της ομόνοιας" έχει ξεφτίσει ανεπιστρεπτί.

Τα δύο τελευταία σφυροδρέπανα από τα χιλιάδες που είχαν ζωγραφιστεί στους τοίχους της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944 επιβιώνουν ως σήμερα στην ανακαινισμένη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, θυμίζοντας εκτός από την τραγική σελίδα των Δεκεμβριανών και τον πρόσκαιρο, επικαιρικό χαρακτήρα που έχει από την φύση του το graffiti.

Μια ξεχαρβαλωμένη νέον επιγραφή θυμίζει την μεγάλη διασπορά των συνοικιακών θερινών κινηματογράφων της Αθήνας, αλλά και τη μοίρα που τους επιφύλαξε η παρακμή της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Κρυμμένο σήμερα από την υποβάθμιση της Λιοσίων, το δημοτικό σχολείο του μοντερνιστή αρχιτέκτονα Κυριακούλη Παναγιωτάκου απέσπασε το 1933 "Compliments de Le Corbusier"

Tο κτήριο της φαρμακοβιομηχανίας Δαμβέργη, κτισμένο το 1932, σε μια εποχή κατά την οποία οι πρωτοπόροι του αθηναϊκού μοντερνισμού σχεδίαζαν σχολεία και εργοστάσια, αφού κόσμησε επί σειρά ετών τις συσκευασίες της εταιρείας επιβιώνει ακόμα, με την ίδια μάλιστα χρήση.

Οι παμπάλαιες ράγες του σιδηροδρομικού δικτύου Αθηνών - Πελοποννήσου επαναχρησιμοποιούνται σε ρόλο προστατευτικών καγκέλων, θυμίζοντας το χαοτικό σιδηροδρομικό παρελθόν της πρωτεύουσας

Η μεσοπολεμική μονοκατοικία συγκεντρώνει πολλά χαρακτηριστικά του αθηναϊκού μοντερνισμού, όπως τις λιτές όψεις και τον μικρό κυκλικό φεγγίτη, σε μια γειτονιά που έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη των νεοκλασικών διατηρητέων.