Ομάδα Άστυ

Ένας δρόμος μήκους μόλις 120 μέτρων διασώζει σχεδόν ακέραιο το πνέυμα του αθηναϊκού μοντερνισμού του '30 στην πιο ανθρώπινή του κλίμακα.

ΤΗ πινακίδα του παραρτήματος των λαϊκών δισκογραφικών εταιρειών στέκει ως υπενθύμιση για το παρελθόν του ομονοιακού κέντρου, σε εποχές που ο "ήχος της ομόνοιας" έχει ξεφτίσει ανεπιστρεπτί.

Τα δύο τελευταία σφυροδρέπανα από τα χιλιάδες που είχαν ζωγραφιστεί στους τοίχους της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944 επιβιώνουν ως σήμερα στην ανακαινισμένη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης, θυμίζοντας εκτός από την τραγική σελίδα των Δεκεμβριανών και τον πρόσκαιρο, επικαιρικό χαρακτήρα που έχει από την φύση του το graffiti.

Μια ξεχαρβαλωμένη νέον επιγραφή θυμίζει την μεγάλη διασπορά των συνοικιακών θερινών κινηματογράφων της Αθήνας, αλλά και τη μοίρα που τους επιφύλαξε η παρακμή της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Κρυμμένο σήμερα από την υποβάθμιση της Λιοσίων, το δημοτικό σχολείο του μοντερνιστή αρχιτέκτονα Κυριακούλη Παναγιωτάκου απέσπασε το 1933 "Compliments de Le Corbusier"

Tο κτήριο της φαρμακοβιομηχανίας Δαμβέργη, κτισμένο το 1932, σε μια εποχή κατά την οποία οι πρωτοπόροι του αθηναϊκού μοντερνισμού σχεδίαζαν σχολεία και εργοστάσια, αφού κόσμησε επί σειρά ετών τις συσκευασίες της εταιρείας επιβιώνει ακόμα, με την ίδια μάλιστα χρήση.

Οι παμπάλαιες ράγες του σιδηροδρομικού δικτύου Αθηνών - Πελοποννήσου επαναχρησιμοποιούνται σε ρόλο προστατευτικών καγκέλων, θυμίζοντας το χαοτικό σιδηροδρομικό παρελθόν της πρωτεύουσας

Η μεσοπολεμική μονοκατοικία συγκεντρώνει πολλά χαρακτηριστικά του αθηναϊκού μοντερνισμού, όπως τις λιτές όψεις και τον μικρό κυκλικό φεγγίτη, σε μια γειτονιά που έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη των νεοκλασικών διατηρητέων.

Η ονομασία του μπαρ και το μικρό άγαλμα της ελευθερίας στην ταμπέλα του αποτελούν μερικές από τις ελάχιστες ενδείξεις που συναντά κανείς σήμερα στην Οδό Νοταρά αναφορικά με το "αμαρτωλό" παρελθόν της γειτονιάς.

H πρόσφατη ανακαίνηση του εμβληματικού μεσοπολεμικού ξενοδοχείου Acropol Palace υπενθυμίζει τον, δυσδιάκριτο σήμερα, αστικό χαρακτήρα της περιοχής του Αρχαιολογικού Μουσείου

Αν και η εμβληματική νεοκλασική πρόσοψη του Λύσανδρου Καυταντζόγλου είναι ακόμα κρυμμένη κάτω από τις σκαλωσιές, η αποκάλυψη του τρούλου της "πιο λαϊκής εκκλησίας της Αθήνας" δημιουργεί ελπίδες για την επαναπαράδοση του μνημείου στους κατοίκους της.

Το νεοκλασσικό εργοστάσιο της σοκολατοποιείας Παυλίδη μοιάζει να συνοψίζει τόσο τον βιομηχανικό χαρακτήρα που απέκτησε ο δρόμος από τα μέσα του 19ου αιώνα, όσο και το αρχιτεκτονικό ρεύμα που κυριάρχησε στο αρχικό του μήκος κατά τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του.

Η εδώ και λίγους μήνες εξαφανισμένη ταμπέλα των Δημοτικών Λουτρών της Ακαδημίας Πλάτωνα αποτελούσε μια ισχυρή δήλωση για το λαϊκό παρελθόν της συνοικίας.

Μια μαρμάρινη κολώνα και μερικοί στίχοι του Κωστή Παλαμά θυμίζουν ένα από τα τραγικότερα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού, από την εποχή που η Β.Σοφίας λεγόταν ακόμη Κηφησίας.

Μετακινημένη μερικά μέτρα από την αρχική της θέση, η κολώνα της οδού Μισαραλιώτου είναι μία από τις μόλις δύο αποτροπαϊκές κολώνες που λιτανευόντουσαν στην οθωμανική Αθήνα που βρίσκονται ακόμα όρθιες, φορτωμένες χιλιάδες συνεχόμενα χρόνια αστικής μνήμης.

Αν και ανήκουν σε ολότελα διαφορετικές περιόδους, η γειτνιάση του Χίλτον του Εμμανουήλ Βουρέκα με τον Δρομέα του Κώστα Βαρώτσου μοιάζει να σχηματοποιεί την συνεχή πορεία της πόλης προς τα εμπρός, όπως εκφράστηκε στον αστικό μετασχηματισμό της Αθήνας από την δεκαετία του '60 μέχρι σήμερα.

Η παλιά επιγραφή, από τα τελευταία ίχνη της συγκέντρωσης των αμαξοποιείων και των καροποιείων στον άξονα της οδού Σαρρή. απομακρύνθηκε πριν λίγα χρόνια, βυθίζοντας ένα κομμάτι της ιστορίας της γειτονιάς οριστικά στην λήθη.