#ogrodek

Ulica Piastowska początkiem marca. W oddali na tle stalowego nieba wybija się pomarańczowa sylwetka Wawelu. Perspektywa kłamie i każe mi wierzyć, że Błonia, które są tuż przede mną, ciągną się aż od zamku. Na szarozielonym dywanie zeszłorocznej trawy przysiadają mewy. Ich białe sylwetki świecą jak pierwsze przebiśniegi.

– Już zmieniają się w dmuchawce – powiedział z wyrzutem sąsiad, wskazując na mój obsypany mniszkiem lekarskim trawnik.

Ma nam za złe, że nie skosiliśmy wcześniej, przez co chwast rozsieje się również na jego działce – rośliny nie znają przecież granic. Puszczam ukrytą przyganę mimo uszu. Po niezwykle suchym kwietniu nadeszły dni tak deszczowe, że nie dało się w ogrodzie nic zrobić. Przez myśl przeszło mi jeszcze oberwanie wszystkich kwiatów, ale są ich tysiące, więc i tak bym nie podołała. Zrywam tylko dwie setki z przeznaczeniem na syrop i daję sobie spokój.

Trochę rozumiem niechęć do dmuchawców – mniszki są bardzo inwazyjne i zapuszczają długie korzenie palowe, które przy wyrywaniu często się łamią, dając początek nowym roślinom, więc trudno je wyplenić. Z drugiej strony nie ma chyba o tej porze roku bardziej pożytecznej rośliny.

Jadalne liście, korzenie i kwiaty, szereg zastosowań zielarskich (głównie przy problemach układu pokarmowego i moczowego), a przede wszystkim uczta dla owadów zbierających pyłek.