#ocak25

bi çocukluk pek de değişmez sanıyordum, seni sen yapanlar; evin, mahallen semtin, baban annen, akşam sofraları, sabah ütüleri, hazırlıklar, okul yolları.

oysa bunların hepsi değişti. bazıları vaadini doldurmuştu zaten fakat hatıraları da yok oldu. oysa hatırlamak, varlığa özgüyken sevimli bir şeymiş. yokluğu hatırlamanın tek adı hasret.

şimdi kendim dahil sevdiğim herkesin yüzüne bakarken onların acıyan yanlarını görüyormuş gibi hissediyorum. ya tüm bunları üzerime almak istiyorum ya da birileri biraz heybesinden yük indirsin istiyorum. empatik mi histerik mi ne oldum bilmiyorum ama uzun zamandır hiç hayat dolu nefes alamıyorum.

bir şeylerin hak ettiği değeri almasına çok keyifleniyorum. birinin kalbindeki iyiliği öteki görünce dahi, bunu bilince dahi kalbim sarılıyor mutlulukla. o yüzden işte annem de keşke bu cümlenin öznesi olabilseydi diyorum. kocaman dünya diyorum, allahım diyorum, neden her şeyle tek başına mücadele etti ve neden annem gerçekten güçlü oldu diyorum. gülümsüyorum.

herkesin her sıkıntısına rağmen, babamla bir evi paylaşmayı özlüyorum.

tüm bunlardan sonra ve tüm bunlardan önce,

belki yıllar sonra bi yatsı namazı kıldım dün gece. o secdede tekrar ağlayabilmek için çok bedel gerekiyor, ödemişim onu anladım. oysa 2025 ajandamın hedeflerinde yoktu bu. şaşırıyorum.