Nýrómantíkin.
Tímabilið er í kringum 1900-1920.
Helstu einkennin eru
Áhersla á ímyndunarafl, innsæi og skáldlega skynjun í stað rökfærslu
Flest ljóð urðu mun persónulegri, mikið um tilfinningar og oft tengt lífi og atburðum í lífi skáldanna sjálfra.
Mikið var um andstæður, ást/hatur, vetur/sumar, gleði/reiði/sorg, til að magna tilfinnalega gildi ljóðsins
Þjóðernishyggja og sveitarómantík náði hámarki, sérstaklega hérna á Íslandi. (Flestir eru úr sveit eða ættaðir úr sveit, gott að geta verið stoltur og yrkt um sína heimaslóðir)
Myndmál og tákn, oft mjög flókið.
Miðleitni áberandi, samþjöppun máls, og sömuleiðis með rómantíska tímabilinu, oft kom ”snillingurinn” fram, sem fer sínar eigin leiðir, sama hvað.














