#notatka

~by me. 💫

gont bitumiczny typu karpiówka

Samoświadomość jest czymś charakterystycznym dla ludzi. Uświadamiamy sobie siebie, swoich bliźnich, swoją przeszłość oraz szanse na przyszłość, krótkotrwałość życia, niezależne od naszej woli narodziny i śmierć, to że umrzemy przed tymi, których kochamy lub to oni umrą przed nami, ale też swoją samotność, wyodrębnienie oraz bezbronność wobec sił przyrody i społeczeństwa.

Związane z tą samoświadomością jest poczucie odosobnienia, niezwiązania z niczym, co zaś sprawia, że doświadczamy poczucia bezradności, wstydu, poczucia winy i niepokoju. Jest to pewnego rodzaju więzienie nie do zniesienia, w związku z czym dążymy do zjednoczenia się z innymi ludźmi i światem zewnętrznym, a jedną z możliwych form osiągnięcia tego jest miłość.

źródło

Miłość – wg Fromma – to zjednoczenie, w którym jednocześnie zachowana zostaje integralność człowieka – jego indywidualność.

W miłości urzeczywistnia się paradoks, że dwie istoty stają się jedną, pozostając mimo to dwiema istotami.

Miłość jest siłą, która przebija mury dzielące człowieka od jego bliźnich i jednoczy go z nimi. To dzięki niej człowiek przezwycięża uczucie izolacji i osamotnienia, pozostając przy tym sobą.

Miłość jest działaniem, nie zaś biernym doznawaniem. Jej czynny charakter można najprościej określić zdaniem, że kochać to przede wszystkim dawać, a nie brać.

Najważniejsza nie jest też sfera rzeczy materialnych, lecz ludzkich. Co więc możemy dawać innym?

To, co jest w nas najcenniejsze – siebie, swoje życie. Fromm pisze, że nie oznacza to jednak poświęcania swojego życia, a dawanie tego, co w nas żywe – np. naszą radość, zainteresowanie, zrozumienie, swoją wiedzę, humor, ale też swój smutek.

Dając tak swoje życie, wzbogacamy drugiego człowieka, wzmagamy jego poczucie istnienia i jednocześnie również nasze własne.

Nie daje [się] po to, by [coś] otrzymać; dawanie samo w sobie jest doskonałą radością.

źródło

Czynny charakter miłości – poza elementem dawania – ujawnia się w tym, że występują w niej pewne podstawowe składniki wspólne dla wszystkich jej form. Są to: troska, poczucie odpowiedzialności, poszanowanie i poznanie.

Troska i tym samym miłość widziane są przez Fromma jako czynne interesowanie się życiem i rozwojem tego, co kochamy.

Przez słowo czynne rozumieć można na przykład aktywne zaangażowanie w pomoc przy realizacji zadań i zaspokajaniu potrzeb. Kocha się bowiem to, dla czego się pracuje i pracuje się dla tego, co się kocha. Bez troski nie ma miłości.

Odpowiedzialność jest aktem całkowicie dobrowolnym; naszą własną potrzebą zaspokojenia wyrażonych lub nie wyrażonych potrzeb drugiej istoty.

W miłości pomiędzy dorosłymi ludźmi dotyczy ona głównie psychicznych potrzeb drugiego człowieka.

Bez poczucia odpowiedzialności nie ma miłości.

Żeby odpowiedzialność nie przerodziła się w chęć panowania i posiadania, obecny jest trzeci składnik miłości – poszanowanie. Oznacza ono: – zdolność przyjmowania człowieka takim, jakim jest i zdawania sobie sprawy z jego niepowtarzalnej indywidualności oraz – pragnienie, aby kochana osoba wzrastała i rozwijała się taka, jaka jest, dla jej własnego dobra i w sposób dla niej odpowiedni, a nie po to, aby mi służyć.

Miłość jest dzieckiem wolności, nigdy zaś ujarzmienia.

Bez poszanowania nie ma miłości.

Poszanowanie, troska i odpowiedzialność wynikają zaś z poznania. Zdaniem Fromma musimy poznać drugiego człowieka, by wszystkie wcześniejsze elementy mogły zaistnieć.

Poznanie wynikające z miłości nie ogranicza się do peryferii, lecz przenika do samego sedna i wiąże się mocno z uczuciem sonder – świadomością tego, że życie innych ludzi jest równie złożone i skomplikowane co nasze i każdy, tak jak my sami, jest głównym bohaterem w swoim życiu.

Z głębokim poznaniem wiąże się umiejętność dostrzegania stanu drugiej osoby bez konieczności bezpośredniego okazywania go. Potrafimy wyczuć i rozróżnić na przykład kiedy druga osoba jest zirytowana, niespokojna, zła, czuje się samotnie czy też przeżywa poczucie winy.

Miłość jest jednocześnie...

[...] czynnym przeniknięciem drugiej osoby, przeniknięciem, w którym moje pragnienie poznania zostaje zaspokojone dzięki zespoleniu. W akcie zespolenia poznaję ciebie, poznaję siebie, poznaję wszystkich [...] i jest to wiedza, której nie może dać myśl.

W akcie miłości, w akcie oddawania się, w akcie przenikania drugiego człowieka znajduję siebie, odkrywam siebie, odkrywam nas oboje, odkrywam człowieka.

Toteż oznacza, że jedyna droga do pełnego poznania to akt miłości.

Bez poznania miłość nie wystąpi.

źródło

Przytulił ją od tyłu

Pocałował w szyję

Musnął jej brodę

Spięła się

Poczuła ten dawno zanikniony zapach

Chciało jej się płakać

,, Wróciłeś'' wyszeptała

,, Nie mogłem cię zostawić samej''

,, Dziękuję''

Odwróciła się w jego klatkę piersiową

Wdychała jego zapach

Zawsze pachniał tak cudownie