Bir zamanlar birini sevmiştin. Dünyanı onun etrafında döndürdün. Attığın her adımı ona göre attın, her nefeste onu düşündün. Onun bir gülümsemesi için kendinden ödün verdin, belki de hiç farkında olmadan kendini unuttun. Varsın diye var oldun. Sonra ne mi oldu? Gitti. Giderken senden bir şeyler kopardı. Geceler uzadı, sabahlar gecikmeye başladı. Günler geçti ama içindeki boşluk bir türlü dolmadı. Sahi, ne geçti eline? Bir avuç anı, birkaç buruk gülümseme ve adını anınca içinde sızlayan bir şeyler... Ama biliyor musun? Sen yine de yaşarsın. Çünkü içindeki o derin boşluğu, yine senin içindeki bir parça dolduracak. Kendini hatırladığında, kaybettiklerinin aslında seni tamamladığını göreceksin.

EftalyaTugay

Kalabalık ortamlardan nefret ediyorum...

Dünyanın en kötü durumudur

-Kokumu içine mi çekiyorsun?