#blogum

Yakın bir arkadaşım ameliyat olacak, kim olduğunu söylemeyeceğim ama yakın olduğum bir şahıs var. Kızın durumunu babama anlatıyordum yanımda da o şahıs vardı. Sanki yeterince endişeli değilim gibi,

"Benimde öyle bir arkadaşım vardı, öldü." dedi.

Sadece yazılarım hakkında eleştirisi veya düşüncesi olan ya da derin bir konu üzerine tartışmak isteyenlerin mesajlarını okuyup, dikkatimi çekenlere cevap veriyorum.

Anlayışınız için teşekkür ederim."

İyi mi geceler yoksa kötü mü bilmem ama;

Yorgun gecelere..."

Arıyorum ama bulamıyorum,

ne kadar derinlere inersem ineyim, daha da derinleşiyor.

Bir tutam hayal kırıklığı ve her bir gözyaşı damlası,

yavaş yavaş sildi beni kendimden.

Ben her bir zerrene işledim hislerimi;

sen ise onları acımasızca dilsizleştirdin.

Ama belki de aramak en büyük yanlıştı.

Sıfırdan, en güçlü haliyle yeni bir benlik gerekti...

Ben kaybolmuş benliğimi okyanusa adadım;

senin şerefine."

yine de o zevki size tattırmam."

Sana söyleyecek onca şey biriktirdim sanıyordum. Meğer hiçbirini söyleyemezmişim. Sadece uzun uzun yüzüne bakarmışım. Kaybettiği yılları gözlerinde arayan biri gibi... "Nasılsın?" bile diyemezmişim. Çünkü bazı hasretlerin dili tutulur; konuşmaya başladığı an gözyaşına dönüşür.

Belki sarılmazdım bile. Korkardım. Dokunduğum an kaybolacak bir rüya gibi dururdun karşımda. O yüzden yalnızca orada olduğuna inanmak isterdim. Sesinin gerçekten kulaklarıma değdiğine, nefesinin gerçekten bana bu kadar yakın olduğuna... İnsan bazen kavuşmaktan bile korkuyor; çünkü en güzel hayaller, uyandığında canını en çok acıtanlardır.

Sonra aklıma geçen bütün yıllar düşerdi. Sensiz alışmaya çalıştığım sabahlar, geceler, sustuğum cümleler... Meğer hiçbirine alışamamışım. Sadece yokluğunu taşımayı öğrenmişim. Yara kapanmamış; ben sadece onunla yaşamayı becermişim.

Ve tam o anda anlardım... İnsanın en büyük özlemi, birini yeniden sevmek değildir. En büyük özlemi, bir gün ansızın telefonunun çalması ve hiç ummadığı bir anda, unutmaktan vazgeçtiği o sesin yalnızca iki kelime söylemesidir:

"Ben geldim."

İşte insan, bazen ömrü boyunca gerçekleşmeyeceğini bildiği iki kelimenin umuduyla yaşar. Kimseye anlatamaz bunu. Kimse anlamaz. Çünkü dışarıdan bakınca hayat devam ediyordur; ama içinde, o telefon hâlâ çalmamıştır.