#blogum

"Acı verecek kadar güzelsin."

Şimdi gelsen... Hani olmayacağını bildiğim o ihtimal, inadına kapımı çalsa. Telefon bir anda çalsa da, yıllardır unutmamaya çalışırken ezberimde kalan o ses "Ben geldim." dese... O tek cümleyle bütün zaman durur. Kalbim, bunca zaman susmaya alışmışken yeniden nasıl çarpacağını hatırlar. Ellerim titrer, avuç içlerim terler; çünkü insan en çok, gerçekleşmeyeceğine kendini inandırdığı mucizeler karşısında çaresiz kalır.

"Eskiden kendimi kaybetmekten korkardım,

Kalbin en çok ihtiyaç duyduğu şey, her zaman sevilmek değildir; bazen sadece yorulmadan, kendini açıklamak zorunda kalmadan var olabileceği bir huzurdur. Çünkü insanı dinlendiren, sessizliğini bile anlayabilen birkaç güvenli andır.

Ben sadece aynı gökyüzüne baktığımız için aynı dünyada yaşadığımızı sanmışım.

Zamanla inandığın şey, yaşadığın hayata dönüşür.

"Bazen duygular yanlış ellerde harcanır.

Bir gün kapının çalacağına inanarak yaşıyorsun. Telefonun titreşince istemsizce ona benzetiyorsun. Kalbin, aklının çoktan vazgeçtiği bir ihtimali hâlâ yaşatmaya çalışıyor. Oysa en ağır bekleyiş, geri dönecek birini beklemek değildir; geri dönmeyeceğini bildiğin hâlde içinde ona bir yer bırakmaktır. Belki bir gün sensizliğin canını acıtır, belki bir gün eksikliğini hisseder diye kendi hayatını erteliyorsun. Ama fark etmiyorsun ki, sen onun fark etmesini beklerken, hayat sessizce senden uzaklaşıyor. En acısı da şu: Bazen insan, gitmiş birini değil; onun bir gün pişman olacağı ihtimalini bekliyor. Ve o ihtimal gerçekleşmeyince, en çok da kendi bekleyişine kırılıyor.