#nkblogs

i want to disappear. no, i don’t want to unalive myself (for now), i just want to go somewhere far. i want to go to a place where no one knows me; in a place where i have this tiny cozy home, in a small town, in a place far far away, maybe somewhere in europe. i know you’re curious why, actually i’m curious as well. this thought has been laying on my mind for quite some time, and after long hours of contemplation, i finally figured it out; i think i just want peace. i’m not saying my life isn’t peaceful, well it isn’t, but it isn’t that chaotic either. i think a lot of things have corrupted my life and it deeply affected my sanity. 

i just aspire that calmness, peace— serenity. i don’t know if it can mend my sanity, but i’m sure it can fix something inside of me.

however, i am aware, it isn’t easy; cause technically i’m abandoning my life here. my friends and family will surely worry about me. but i think some of them will just know— if one day my room is empty and there’s a note on my desk. 

maybe all of this is merely a fantasy…or maybe it isn’t.

What am I contributing to society?

.

Ang lungkot ng balita ngayon. Nadala na rin ako. Grabe ang biniyaya samin ng Panginoon. Hindi samin napunta ako bagyo. We're safe in our own houses. We have drinking water available.

I can only offer prayers to the unfortunate ones. Pero yun lang nga ba talaga ang kaya ko? I think not. Pero ako lang naman 'to eh. Napakatamad. Napaka-selfish. Walang initiative. Hanggang sabi lang. Haiiiiiiiiiiiiiiii.

.

Ilang ulit na saming sinabi ng mga guro namin na dapat maging role model kami since kabilang kami sa top section. Pero in my four years sa HS may nagawa ba talaga ako para sa nakararami? Ang kinaaabalahan ko lang naman ay yung sa ikabubuti ng klase namin.

.

More than 2 years na ako sa YFC. Twice na rin ako naka-ILC. At ngayon na malapit na ang ILC Manila, my 3rd ILC, napaisip pa ako? International LEADERS Conference di ba ang pupuntahan ko, sa 2 ILC na napuntahan ko ano ba ang naging epekto 'non sa mga kapwa ko YFC? Ano ba ang ginawa ko para sa kanila? Ano ba ang natutunan ko na nakatulong sa kanila? Youth for Conference lang naman ako eh. Nagsisisi kasi hindi nakabili ng ganitong shirt, hindi nakapag-picture sa ganitong lugar. Napaka-unworthy ko lang.

.

Nagsimula sa maliliit na frustrations hanggang umabot sa balitang may nawalan ng buhay.

Bago ko pa nalaman ang tungkol sa brother natin from Davao, hindi na talaga maganda pakiramdam ko. Kasi lahat ng nararamdaman ko hanggang ramdam na lang talaga. Walang outlet; walang karamay. Sanay na ako sa ganon eh. Kaya di gaano ako na-bother pero nang nabalitaan ko ang tungkol sa brother natin from Davao, ayun, grabe ang lungkot ko. Though I've never heard of him up to now, what he did was worth of praise. It makes you think of what you do with your life. Am I too selfish to not care about the people around me? No matter how small their problem is I still don't give a helping hand? And I think about all of my frustrations. Ang frustrations kong hinding hindi nakamamatay. I feel sad not just because of this heroic brother's death but also because of how I became so useless overtime. Inactive na nga ako sa YFC, ang pinakamamahal kong YFC, at nagtuloy-tuloy na ang pagiging dull ko. Pero God is still with me but I admit that there's this empty space within me. Yung space na mapupuno lang ng mga moments sa loob ng community.

Ten more days bago yung deadline ng investigatory proj namin at kahit nag-cram ako, malapit na ako matapos. :D Testing na lang! Actually marami pa ang tatrabahuhin pero mas madali na. :D

Sa 2 years ko kasama ang mga kaklase kong ito, ngayon ko lang nakita ang pagiging expressive namin sa pagmamahal at kasobrang galing ng Panginoon. We underwent two big challenges so far: UPCAT at Sabayang Pagbigkas, at lahat 'yan pinagdasalan namin talaga. Sa Sabayang Pagbigkas, binayayaan talaga kami ng Panginoon kasi nakamit namin ang 1st place. Wala talagang imposible kapag pinaghirap at pinagdasalan ng mabuti. Hopefully, pag dating sa UPCAT ay pagbigyan din kami ni Lord pero kung hindi naman ayos lang dahil may mas maganda syang plano para sa amin.

Heto pa, sa apat na taon namin sa HS ang adviser namin ngayon ang pinakamapagmahal. PROMISE. Wala ka nang hahanapin na iba. She doesn't only take care of us physically, but also socially and most importantly spiritually.

Best year talaga ang 4th year. Pero pag dating sa service ko, kabaliktaran naman.

Ever since naging YFC ako, active talaga ako. Nagbago lang yan ngayon. Hindi naman dahil sa kinalimutan ko na sila, marami lang talagang dapat gawin. Ngayong 4th year kasi, member ako ng Luzon Tip, org na nagma-manage sa school paper namin. And we have workshops every weekend. Yung mga YFC activity naman every weekend kaya yun wala. 

This school year, may subject ulit kaming Research. We're required to submit a research project. At nagkataon na nagustuhan ni ma'am yung previous research namin, sabi niya yun na raw ang gawin ko. Ipapang-contest daw. Kaya heto ako stressed na busy pa. Expected kasi na matapos ang project by this September kasi yan ang oras ng contest.

September is the month dedicated to Science. Kaya pag-first week ng September may summit. At nagkataon na ang kaklase ko at ako ay napili para sa Engineering Challenge. Ironic lang kasi kaming dalawa ay walang hilig sa engineering. Pero nag-oo na rin kami. We have to make a savonious wind mill and we have two weeks to do it.

This September din ang kauna-unahang HS based camp namin sa SNHS. Kaya yun, dahil sa mga activities, hindi ako makakapag-serve. Hindi lang camp ang activity ng YFC, marami pa. 

Oo masaklap. Pero studies muna. I thrive for excellence. That's a big goal kaya everything I do for school counts. 

^ That summarizes everything I feel at the moment.