W umyśle przeciętnego Polaka w ciągu całego życia pojawi się ok. 160 mln myśli. Tak wynika z badań kanadyjskich psychologów, którzy opracowali "myślomierz" - metodę pozwalającą wyznaczyć linię demarkacyjną między końcem jednej a początkiem drugiej myśli. "Analiza wspomnianych „robaków myślowych” pozwoliła również na oszacowanie liczby myśli, jakie pojawiają się u zdrowej, dorosłej osoby. Przy założeniu, że śpimy 8 godz. dziennie, 6,5 „robaka myślowego” na minutę, które zaobserwowano, daje ok. 6,2 tys. myśli dziennie."

wpływ sztuki na nasz mózg można porównać reakcji, jaka zachodzi, gdy patrzymy na ukochaną osobę. Zwiększa się przepływ krwi do mózgu nawet o 10%. ta sama część mózgu, która się aktywuje, gdy się w kimś zakochasz, podlega stymulacji, gdy obserwujesz wielkie dzieła sztuki lub szczególnie piękne obrazy. Oglądanie sztuki powoduje nagły wyrzut substancji chemicznej odpowiedzialnej za dobre samopoczucie. Dopamina wydziela się w korze oczodołowo-czołowej mózgu, co wywołuje w nas uczucie intensywnej przyjemności. Wiadomo, że dopamina i kora oczodołowo-czołowa biorą udział w uczuciach pożądania i przywiązania, które wywołują przyjemne doznania w mózgu. Jest to potężny efekt często kojarzony z romantyczną miłością. Jeśli zwykłe obserwowanie sztuki wywołuje takie reakcje w mózgu, zaangażowanie w proces twórczy idzie znacznie dalej. Tworzenie sztuki, w dowolnym jej wariancie, rewitalizuje mózg w sposób, który odróżnia go od zwykłej obserwacji.

Problem w tym, że za chwilę znów się znudzimy, bo proces powszednienia może potencjalnie powtarzać się w nieskończoność. Wzrost możliwości finansowych, żywieniowych czy reprodukcyjnych przynosi krótkotrwałą satysfakcję i pociąga za sobą konieczność jeszcze intensywniejszego zwiększania zasobów. To pokazuje, jak trudno jest uwolnić się od zasady „ciągle więcej" wpisanej w nasze neuronalne oprogramowanie. Jej najbardziej widocznym przejawem jest moda na fast foody i śmieciowe jedzenie, która w ogromnym stopniu przyczynia się do światowej epidemii otyłości. Działanie fast foodów opiera się na przewidywaniu nagrody. Kiedy szczur po raz pierwszy wchodzi do labiryntu, odczuwa przyjemność dopiero na końcu korytarza, w chwili, gdy zjada znaleziony tam kawałek sera. Ale za drugim razem prążkowie szczura aktywuje się już przy wejściu do znajomego korytarza, przewidując nagrodę w postaci kawałka sera. Restauracje szybkiej obsługi swój sukces zawdzięczają podobnemu mechanizmowi: przykładają wielką wagę do tego, aby ich logo było obecne w mediach i na miejskich lub przydrożnych billboardach, na których jest umieszczona informacja o tym, jak trafić do lokalu, stymulując, poprzez antycypację, nasze neurony dopaminergiczne. Widząc taki przekaz wizualny, mózg, bez udziału naszej świadomości, formułuje prognozę odnośnie do spodziewanej nagrody (w postaci jadalnego zlepka tłuszczu, soli i cukru), a robi to tak precyzyjnie i tak często, że nagroda okazuje się identyczna z przewidywaniami. Dla naszego mózgu jest to gra o sumie zerowej, ponieważ na końcowym etapie nie dochodzi do uwolnienia dopaminy. Skoro schemat wskazówka-–prognoza–rezultat jest całkowicie przewidywalny, jedynym sposobem na uzyskanie w całej tej historii pozytywnych doznań będzie zwiększenie dawki.

Gdy siedzisz sobie spokojnie, nic nie robiąc, twój mózg w ciągu 30 sekund przetwarza więcej informacji niż eksploatowany przez 30 lat bez przerwy Kosmiczny Teleskop Hubble'a. Wycinek kory mózgowej wielkości jednego milimetra sześciennego – czyli mniej więcej ziarenka piasku – może pomieścić dwa tysiące terabajtów informacji, co wystarczy do przechowywania wszystkich filmów, jakie kiedykolwiek wyprodukowano, łącznie z ich zwiastunami, lub około 1,2 miliarda kopii tej książki. Szacuje się, że ludzki mózg może przechować w sumie 200 eksabajtów informacji, co według „Nature Neuroscience" równa się „całej cyfrowej treści dzisiejszego świata". Jeżeli to nie jest najbardziej niezwykłą rzeczą we wszechświecie, to musielibyśmy poszukać jeszcze kilku cudów.

Z mózgami jest jak z odciskami palców: nie ma dwóch identycznych. Unikatowość to wynik połączenia czynników genetycznych oraz indywidualnych doświadczeń życiowych. Skoro udało się opracować metodę identyfikacji ludzi na podstawie odcisków palców, to czy na podstawie określonych cech anatomicznych da się stwierdzić, do kogo należy mózg? To pytanie, jakie postawił sobie zespół prof. Lutza Jänckego z Uniwersytetu w Zurychu. Wcześniej Jäncke wykazał, że indywidualne doświadczenia wpływają na anatomię mózgu. Profesjonalni muzycy, golfiści i szachiści różnią się np. od innych regionami mózgu, które odpowiadają za ich rozwinięte zdolności. Doświadczenia, które trwają krócej, także pozostawiają ślad w mózgu. Jeśli ktoś przez 2 tygodnie ma np. rękę na temblaku, dochodzi do "skurczenia" obszaru odpowiedzialnego za kontrolę unieruchomionej kończyny. Podejrzewaliśmy, że wpływające na mózg doświadczenia wchodzą w interakcje z genetyką i na przestrzeni lat u każdego człowieka wykształca się bardzo indywidualna anatomia mózgu. Dzięki naszemu badaniu byliśmy w stanie potwierdzić, że struktura ludzkiego mózgu jest czymś bardzo indywidualnym. Kombinacja wpływów genetycznych i niegenetycznych kształtuje nie tylko działanie mózgu, ale i anatomię. Naukowcy nie sądzą jednak, by w przyszłości daktyloskopia została zastąpiona rezonansem, bo w porównaniu do prostej metody pobierania odcisków palców, skanowanie jest zbyt drogie i czasochłonne.

Jesteśmy ludźmi, a nie mózgami. Jesteśmy abstrakcją pojawiającą się wtedy, gdy umysł, który wyłania się z mózgu, wchodzi z mózgiem w interakcję. To w tej abstrakcji istniejemy, a kiedy nauka wydaje się ją podważać, rozpaczliwie szukamy języka, którym moglibyśmy opisać, kim naprawdę jesteśmy. Wszyscy jesteśmy ciekawi jak to działa. Idea determinizmu, która przenika całą naukę, skłania nas do niewesołego poglądu, że tak naprawdę wszyscy jesteśmy maszynami, które służą- automatycznie i bezmyślnie- jako narzędzia zdeterminowanym fizycznie siłom wszechświata, siłom wyższym od nas. Popularnym wyjściem jest ignorowanie tego dylematu, skupianie się na tym, jak wspaniałe jest życie na poziomie fenomenologicznym- doświadczania. Wszystkie doświadczenia życiowe - osobiste i społeczne- wpływają na nasz emergentny system psychiczny. Owe doświadczenia są potężnymi siłami, które kształtują nasz umysł. To interakcja między dwiema warstwami- mózgiem i umysłem- stanowi źródło naszej świadomej rzeczywistości.