#narzekam

I jakoś po kolei wszystko się psuje*, nie zbyt mi to odpowiada, ale robi się ciekawiej chociaż. We’ll see. Teraz może być tylko lepiej.

Podobno gdy jest się złym nie powinno się podejmować decyzji. A co z tym gdy jest się smutnym?  Wtedy pewnie nie należy pisać - wyciągać niecnych słów i emocji na światło dzienne. Nie powinno się zalewać świata kolejnymi depresyjnymi zdaniami. Ich już jest wystarczająco dużo. Za dużo. 

Ale gdy żadne zadanie nie chce wyjść, a diody wydają się najtrudniejszą rzeczą na świecie nie ma opcji - trzeba pisać! Wypluć z siebie chociaż trochę tej poprawkowej frustracji. Bo przy setce przejrzanych slajdów i trzech stertach policzonych zadań usłyszeć, że jest się leniem to najgorsze co może być.  W smutku, który w końcu przeradza się w złość, nie należy też męczyć niewinnych bezsensowną ilością słów, bluzg i okrucieństwa. Bo niewinni mogą uciec, nikt ich przecież na siłę nie trzyma. Nie muszą słuchać, a tym bardziej się przyzwyczajać. 

Teraz to nawet nie wiem czy chce go widzieć. Prosić o pomoc tym bardziej. Urzeczywistnia wszystkie moje wady, sprawia że widzę je jaśniej niż kiedykolwiek. Takie to czarne lustro z niego.