Nadia Markiewicz prezentuje wideo, na którym wciela się w postać akrobatki próbującej utrzymać równowagę podczas chodzenia po linie. Balansowanie ciałem, w poszukiwaniu jego punktu ciężkości, wydaje się być teoretycznie niemożliwe z powodu asymetryczności ciała artystki. Jej aktywność zdaje się skazana na porażkę – ale w świecie sztuki wszystko jest możliwe, a niebezpieczeństwo najprawdopodobniej nie istnieje. Chyba, że weźmiemy pod uwagę ryzyko wystawienia własnego, nietypowego ciała na widok publiczności. Wideo umieszczone w centralnej części galerii oraz obecność czerwonej kurtyny obramowującej projekcję sugerują nawiązanie do estetyki widowiskowej i wzbudzają konotacje z rozrywką masową. Tłem stają się budynki metropolii, przypominając dokonania śmiałków dyktowane sławą i uwalnianiem pokładów adrenaliny.

Artystka nawiązuje w swojej twórczości do spektakli cyrkowych i „pokazów osobliwości” popularnych pod koniec XIX wieku, stwarzających przestrzeń dla pokazywania ciał odstających od normy, poza głównym nurtem kultury. W najnowszym projekcie skupia uwagę na występach tak zwanych „daredevils”, czyli kaskaderów stawiających siebie w ryzykownych sytuacjach, przemieszczających się w sposób odmienny od tradycyjnego. Eksplorując temat cielesności odstającej od kanonu, znajduje dla niej miejsce w aktualnej sztuce. Przypominania jednocześnie o systemowym traktowaniu odmienności w przeszłości, starając się pokazać własne ciało, na własnych warunkach i odzyskując podmiotowość. Analizując swoje ciało i jego aberracje, artystka eksploruje jego właściwości traktując swoją niepełnosprawność jako walor i siłę.