#myfirsteverything

To love someone which such eagerness and galvanization. Having the protection of unharmed trust. His body as a temple to you a sanctuary, but not to praise , yet to cherish , to commit , to love , to evolve with.

So much Intensity, Admiration through the stars , it’s crazy because I feel like I seen you in Mr. Smith class , smiling and joking around.

The butterflies you brought me in high school are the same ones I’m feeling now , in college starting fresh again , growth through the roof, never better changing for the better. The production of growth through out our most recent experiences brought us back to when I felt I no longer had hope.

Lots of trial and error , we both had our parts. I’m not at all upset first is first.

The day my mom made me accept that letter to Indiana showed us that you can’t wait around hoping for an opportunity to appear you have to take it .

It taught us to cherish , create an experience , to love harder than usual because either of us can leave any day. To love out of the Galaxy .

We cried together you would never show me emotion , and WE CEIED TOGETHER.

With so much hurt we worked through it and stayed positive because we had faith although patience was tested didn’t we make it?

I don’t care at all for materialistic gibberish, love , LOVE is kind and accommodated with the separation of Lust.

You are my Cross Love. My Direction . My Accommodation. My Bestfriend. My only friend . My lover . My Protector . We Commit .

They say it’s only real if it comes back. I prayed for direction , growth , security , Love, and he brought me you. Didn’t you come back?

Hi. :| Ikaw parin. Nakakainis. Naalala nanaman kita. :( Namimiss nanaman kita. Ikaw parin ata, eh? Mahal padin ata kita. Ewan ko ba. Naguguluhan ako.

Tama nga sila, First Love Never Dies. Di ko maimagine, 4YEARS na dapat tayo. :( Ilang months na ang nakakalipas, di padin ako nakakapagmove on.

Naalala ko yung mga araw na lagi kang na sa bahay. Nung una mong punta, naaalala mo pa kaya? :( Yung araw na kakauwi lang namin. Sobrang badtrip ako. Di kita tinetext kasi nga badtrip ako. Na sa sala ako, umiiyak. Andun ka sa labas. Sa harap ng pintuan. Di ko alam kung pano ka nakapasok. Ayaw na ayaw mo pa nga pumasok nun kasi kaibigan mo ang tito ko. Ewan. Nung nakita kita, bigla na lang nawala yung badtrip ko. Yun yung una mong punta ng bahay. Pumunta ka parin kahit na SOBRA KANG TORPE. Gulat nga din si mama nun, eh. Pero kinikilig ako nun. :) Wala tayong ginawa kundi magtitigan habang hawak hawak mo kamay ko. :">

At ayun nga, naulit. Lagi ka ng pumupunta ng bahay. Di ko din alam bat kita pinakilala sa parents ko? Siguro dahil nga sa sobrang mahal kita. Perfect nga daw love team natin, eh? Kasi torpe ka at pakipot ako. HAHAHA! Sabi nga nila diba, pano daw tayo naguusap? Hay. Nakakamiss.

Ba't nga ba tayo naghiwalay? :( Grabe. Naalala ko nung pumunta ulit ako sa dating bahay namin. Grabeeeee! Di ko akalaing magiging seryoso ka nun! Kasi ang torpe mo! Grabe lang talaga. Eto yun, eh.

Ikaw: Ces

Ako: Oh?

Ikaw: Pwede ba?

Ako: Ang alin?

Ikaw: manligaw sayo kaibigan ko?

Di ko nagets yun. Palabiro ka kasi, eh. Kaya tumawa lang ako at sumabay sa joke mo. Pero totoo pala yun. :|

Ako: Ayoko, eh.

Ikaw: Eh ako? Pwede pa ba?

*di ako sanay na ganyan siya. Kasi nga diba? TORPE SIYA. :|

Naalala ko to. :( Namimiss na kita. Naghiwalay tayo dahil sa DOTA. :| Halos kinakalimutan mo na ang Monthsarry natin at nakukuha mo pang magsinungaling sakin. Siguro dahil na din dun kaya ako nagsawa. Pero kung nagsawa ako, bakit iniisip padin kita? :( Ang hirap mo kalimutan. Nasasaktan padin ako. Pero di ko inaakalang, gumagawa ka padin ng paraan para makuha ulit ako.

Pero sabi nga nila, kailangan na kita kalimutan. Ayoko mag paalam, dahil di ko kaya. Pero kakayanin ko, para SATIN. Para sakin. :(