#monggi

            Yung pakiramdam na, okay ka lang, walang problema, masaya ka, wala ka nang iba ka-kailanganin pa. Pero HINDI. Napakalayo dun. Sa araw-araw na dinanas ko sa buhay na ‘to, di ako nakuntento. Sa lahat desisyon ko sa BUONG BUHAY ko hindi nawalan ng pagsisisi, at kahit anong gawin ko, hindi ko malaman kung paano ayusin. Kahit sinong lapitan ko walang bumubuti. Ngunit pag may kasama ako, atleast may kasama ako.

Simula pa noon malaki na problema ko. Matagal na ‘kong IGNORANTE, at punong-puno ng poot at balisa. Kapag nakakakita ako ng ibang tao, nagi-iba bigla ang pakiramdam ko’t naga-alala. Hindi ko alam kung aawayin ba ‘ko nito o huhusgahan. Takot ako sa tao, ngunit takot na takot din ako makita ang sarili ko na walang kasama’t magisa.

Pag pasok ko sa eswkela, hindi ko malaman kung saang grupo ko ipagka-kasya yung sarili ko. Hindi ko alam kung saan ako magiging okay, mga kaibigan kong masaya at palabiro, o doon sa mga kaibigan kong mas seryoso pag dating sa mga leksyon? Hindi ko naman pwedeng hindi sila pansinin dahil malamang magagalit sila sa akin. Sinubukan kong hindi sumamasa kahit na sino, pero hindi ko kayang magisa, hindi ko alam ang gagawin ko. Sa kahit na anong bagay wala akong katiyakan sa paggawa ng desisyon.

Kahit sa mga napakaliit na bagay hindi nawala ang “insecurities” ko, sa itsura ko, sa pananamit ko, sa asal ko, sa pagsalita ko, at sa ibang pang bagay na pwede akong magkamali. Kapag naguusap ang mga kaibigan ko, palagi nalang akong tagapakinig, marahil hindi ako maka-relate sa pinagu-usapan nila. Yung iba, tungkol Math, eh napakahina ko pagdating sa numero. Kundi naman numero ang pinagu-usapan, Basketball naman, eh kahit noon pa hindi ako nagkaroon ng hilig maglaro nun.

Kahit noong Junior high pa lamang ako, hindi na ‘ko natuto mag desisyon. Hindi rin ako natuto mamili ng kakaibiganin. Naging sunod-sunuran ako sa mga mas magaling sa akin, wala eh, takot ako mabugbog. Na-stress din ako sa mga gawain ko sa eskwela noon. Noon ako namulat na mayroon pala ako “Seborrheic Dermatitis “, isa ‘tong sakit na nagdudulot ng pagbabalat at pangangati ngilang parte ng katawan. Dumagadag ito sa mga insecurities ko. Lalo akong nagalala sa paningin ng ibang tao sakin.

75 na kilo ako noong unang taon ko sa Junior high. Napakarami kong naririnig na mga nagsasabing “diet ka na” o “taba mo na ah” at iba pang mga salitang tulad nun. Yun, syempre, sumakit din yung loob ko. Di ko kinaya, nawalan na ‘ko ng gana kumain. Pagdating naman sa pangatlong taon ko sa Junior high, bigla akong namayat, bumaba sa 60 na kilo yung timbang ko, akala ko okay na, pero hindi. Napansin nung mga guro ko na parang pumapayat daw ako. Magkakain daw ako. Tapos yung iba tinanong kung nagkasakit daw ba ako. Tinawag naman akong “adik “ ng mga kaklase ko.

"What if.."

You asked me,

"What if what?"

"What if we move on to the next level of our relationship? We've been very close, and with all the kissing... you know. You get me don't you?"

And you do.

Of course, you do.

It started there

------------

"What if.."

I asked you,

"What if what?" "What if we break up? We've been constantly fighting even over the pettiest things, and all the jealousy and miscommunication... you know. You get me don't you?"

And I do.

Of course, I do.