#moedig

Deuteronomium‬ ‭31:6‬ ‭

Dansen is mijn passie vertelde ze tijdens hun kennismaking, haar ogen hadden opgelicht. Vandaag staan haar ogen dof. Ze hangt in de stoel, haar schouders gebogen. ,,Ik zou wel bij mijn tante San willen slapen, of bij Angelique en Bert. Misschien is het toch beter dat ik bij vreemden in huis kom" zegt ze na een tijdje.

,,Ik ga informeren of ze een plek voor jou hebben waar je een tijdje naar toe kan, vind je dat goed?” Hij pakt zijn blocnote, schrijft iets op, ziet dat ze een geeuw nauwelijks kan onderdrukken. ,,Mijn moeder wil niet dat ik overdag slaap, maar ’s avonds en ’s nachts kan ik niet slapen. De leraar wordt iedere keer boos op me. Ik lig dan met mijn hoofd op tafel. Dat vindt hij niet goed maar dat boeit me niet.” Ze gaat recht op zitten, schudt haar donkere haar naar achteren. ,,Hij mag al blij zijn dat ik op school ben”. Hij is het met haar eens, maar zegt dit niet.

Ze staat op, weer die geeuw vanuit haar tenen, haar ogen tranen. Ze pakt zijn uitgestoken hand, geeft hem een voorzichtig kneepje terug, lacht verlegen. ,,Houd je taai Stephanie, ik bel je zodra ik meer weet”. Ze knikt. ,,Daag”, zegt ze schor, zwaait haar rugzak over haar schouder en weg is ze.

Peinzend blijft hij achter, leunt achterover, zijn stoel kraakt ervan. Hij voelt een machteloze woede opkomen die hij snel weer onderdrukt.

ver·me·tel

1. overmoedig; moedig maar onbezonnen