Postpartum
Lieve Hormonen, we moeten even praten.
Allereerst: hartelijk dank dat jullie er zijn. Zonder jullie invloed zou er nu niet een 6-weken oud wonder naast me liggen. Dat hebben we toch mooi samen gefikst. Ja oké, er kwam ergens ook wat sperma aan te pas, maar het bouwen van zowel t mensje, als de bewaarkist waarin hij werd geleverd was aan jullie te danken. Sterker nog, jullie wisten het de mini-mens er zó naar zijn zin te maken, dat we een mega-versie kregen en de bewaarkist uiteindelijk niet op de normale manier open ging, maar met een scalpel en een nieuwe uitgang.
Ik had verwacht dat die 9 maanden als bewaarkist fungeren zwaar zouden worden. Jullie zijn normaal al niet mijn beste vrienden. Dus toen mijn broer mijn zwangere buien als eigen identiteit ging beschouwen (genaamd CZK: Classic Zwangere Kim), was dat niet eens heel erg gek. Immers, ze verdienden een eigen identiteit: Ik was heus niet mezelf toen ik in de eerste weken appels ging eten alsof mijn leven er vanaf hing. Ik was ook niet mezelf toen ik huilend thuiskwam van het boodschappen doen omdat een meneer wat kortaf tegen me was. En ik was zeker niet mezelf toen ik als een malloot tegen mijn man liep te schreeuwen dat hij moest stofzuigen. Dat was allemaal CZK.
Maar wat jullie me nu na afloop flikken, daar wil ik het even met jullie over hebben. Ik had namelijk niet verwacht dat we nu ook nog zo met elkaar in de clinch zouden liggen. Het harde werk zit erop, toch?
“Hahaha, het zit er helemaal niet op!” hoor ik alle moeders denken. “Bevallen was nog maar het begin!” Ja, dat snap ik, maar fysiek gezien zit het erop, toch? De hormonen hebben hun werk gedaan. Tijd voor rationele Kim om samen met manlief en de hele sociale omgeving een nieuwe wereldburger op te voeden. Uiteraard met gevoel en veel liefde. Maar daar heb ik de hormonen niet meer zo heel erg bij nodig, toch?
Tuurlijk, die eerste 2 weken mochten jullie nog even uitrazen. De paniekgevoelens en euforie die elkaar afwisselden met betrekking tot de kleine jongen en de nachtelijke zweetaanvallen: het waren duidelijk de afscheidsverschijnselen die ik met jullie beleefde: Ons bouwpakket was af en uit het lichaam.
En uiteraard hadden jullie ook daarna nog een functie bij de borstvoeding. Ik snapte dat toen CZK veranderde in “melkmachine 1” een bijwerking wat disbalans was in mijn hormonen. Zeker toen dat in het begin inhield dat ik nooit meer dan 2 uur verwijderd was van een heel hongerig jongetje, die veranderde in een wolfje als hij niet op tijd een geliefd lichaamsdeel mocht verorberen.
Maar nu dat allemaal achter de rug is, lieve hormonen, had ik toch gehoopt dat we snel weer vrienden zouden zijn. Of nouja, vrienden…dat we in ieder geval weer snel in de oude verstandshouding zouden vallen: één week per maand ben ik een soort “Classic Zwangere Kim-light”-versie, en voor de rest kan ik weer functioneren als de oude.
Alleen merk ik dat dat helemaal niet gaat.
Jullie hebben het voor elkaar gekregen dat ik nog steeds om de dag huilend tegen mijn man uitval. En nou is dat natuurlijk al erg genoeg, maar hormonen, verzin dan in ieder geval goede redenen dat ik huilend tegen m aan schreeuw. Want inmiddels is manlief niet meer zo onder de indruk als ik huil omdat ik zo moe ben, of omdat ik me zonder goede reden een slechte moeder voel, of, omdat als klap op de vuurpijl, “de zon zo lekker schijnt”.
Eeuwig geduldig, dat is manlief wel. Zij het dat hij om die laatste reden natuurlijk me alleen maar recht in mijn gezicht kon uitlachen. Maar over het algemeen blijft hij rustig uitleggen dat het logisch is dat ik me zo voel, dat ik geen slechte moeder ben, en dat alles goed komt.
Daarom een deal: Kijk, ik wil best accepteren dat die extra hersenkwab die jullie hebben aangekweekt, waarin ik alle zorgen, onzekerheden en verantwoordelijkheid voel voor de kleine nieuwe mini-mens, nooit meer weg gaat. Sterker nog, laat die vooral groeien. Want achter elke zorg zit plezier als het goed gaat met hem. Achter elke onzekerheid zit een endorfine-boost als ik blijk een juiste manier te hebben gevonden om de kleine zijn leven te verbeteren. En achter de verantwoordelijkheid schuilt een zeer grote trots die ik voel als hij vredig nu naast me ligt te slapen.
Maar geef me mijn ratio een klein beetje terug, zodát die fijne gevoelens een beetje in balans zijn met de eerder genoemde negatieven. Laat me beginnen met enigszins kunnen slapen (nee, het ligt niet aan mijn kind dat ik na de nachtvoeding niet meer in slaap kom, dat ligt aan jullie, Cortisol en Adrenaline).
En nou niet gaan zeggen wat iedereen in mijn omgeving zegt: Ik heb heus wel dat 9-maanden-op, 9-maanden-af verhaal gehoord. Sterker nog, iedere keer als ik aan anderen probeer uit te leggen wat jullie me nu aandoen, krijg ik dat riedeltje te horen. Alsof dát troost biedt. Jullie weten als mijn hormonen ook dondersgoed dat ik koppig ben (mede dankzij jullie!) en daarom weiger te geloven dat het me nog 7.5 maanden gaat kosten om me weer een beetje een normaaldenkend mens te laten voelen. Niet de oude, dat nooit meer. Maar de nieuwe Kim zal vast niet elke 3 dagen huilen, toch?
O en dan nog iets: Je kunt me niet én die post-partumhuilbuien geven, maar dan wel alweer mijn oude vertrouwde acné terug laten komen. Laat die dan ook nog ff achterwege.
Alvast bedankt,
Kim
