#missios

«Δηλαδή;»

«Αν κάτσω να σου το περιγράψω, θα πρέπει να κατασκηνώσουμε εδώ, και βάλε... Συνηθίσαμε να βλέπουμε την επιφάνεια, το σχήμα, και όχι την ουσία των πραγμάτων»...

...Το σπίτι προσέγγιζε την όρασή του με παλμικές δονήσεις χαμογελαστής τρυφερότητας και αρμονίας. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και προχώρησε προς το σπιτάκι. Είχε δίκιο. Το σπιτάκι ήταν μαζί και μαγαζί και καφενείο και ταβέρνα, τέλος πάντων από κείνα που σου λένε: «Κάτσε, και κάτι θα βρεθεί».

Από τη μεριά του βοριά το αίθριο προστατευόταν από ένα τοιχάκι ώς τη μέση του ανθρώπου, χτισμένο με απελέκητη πέτρα, γεμάτο σχήματα και φαντασμαγορίες.

«Σάν κάνεις κάτι, πρέπει να μπορείς να του δίνεις την ψυχή σου. Τότε πολλαπλασιάζεται, αποτυπώνεται, μένει πίσω σου, χαράζει το μονοπάτι της ύπαρξής σου στον κόσμο... Αλλιώς δεν αφήνεις ίχνη, δεν υφαίνεις την ψυχή σου στο τοπίο, δεν επενδύεις τη ζωή σου στη ζωή. Βλέπεις, εγώ πιστεύω πως και ο άνθρωπος, όπως όλα τα πλάσματα του πλανήτη, γεννιέται καλός. Οι νόμοι του τον κάνανε σκατά».

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ανάγκες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, ν’ απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατέβουμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας…

Όλα, όλα, Σαλονικιέ, τ’ αφήνουμε γι’ αυτό το αύριο που δεν θα έρθει ποτέ… Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς…

Όμως το αφήσαμε για αύριο… Για να πάμε πού; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και ‘μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.