#missinglinc

You see, to me, this is serious business: it helps me remember. I get so lost in my despair, that I feel less human. Grief swallows my humanity piece by piece. I worry there is nothing left. Every word and experience I write, I am carving it into my heart and chanting it as a prayer: Life is good. There is still goodness around me, waiting to be seen and explored. Joy comes and goes, but it comes. Forgive me, I keep forgetting.

Magdadrive ako hanggang Baguio Baguio—Teacher’s Village: Halos buong araw kong inikot ang haunted house na yun. Inabot na ako ng hapunan pero okay lang. Dahil mas onti ang naglilibot na tao pag gabi, Mas walang nakakakilala sa ’kin. Pero pag naglilibot ako ng paikot-ikot, Naaalala ko ang tinago ko dito. Kailangan ko pang lumayo. Magdadrive ako hanggang Batangas Batangas— Nasugbu Beach: Nahugasan ko ang sarili ko mula sa ebidensya, Nang walang naiiwang bakas. Sa dami ng tao rito, maduduling ka sa paghahanap. Kaya maganda itong lugar para sa tagu-taguan. Kahit hindi pa maliwanag ang buwan. Magdadrive ako hanggang Bicol Bicol— Mt. Mayon: Hindi pala maganda ang view ng mount Mayon mula sa ibaba. Restricted area nga naman kasi rito. Pero sino ba ako para magreklamo? Walang pwedeng pumunta sa parte na ito, masyadong delikado. Kaya kailangan ko nang umalis dito, mas malayo pa. Magdadrive ako hanggang Visayas Kung kaya ko lang itawid itong kotse sa dagat, Na di ko kakailanganin sumakay sa isang roro, Nakarating na ako ng Visayas. Gustong-gusto ko nang tumigil, Pero nauubusan na ako nang mapupuntahan. Magdadrive ako hanggang Minda— Naramdaman kong unti-unting bumabagal ang kotse Nanlaki ang mata ko nang tuluyang tumigil ang sasakyan. Tanaw ko na ang pula’t asul na ilaw, malapit na sila. Palakas nang palakas ang tunog. Dali dali akong lumabas ng sasakyan para tumakbo, Hindi ko namalayan na nasa gitna na pala ako ng kalsada, Paglingon ko sa kaliwa hindi flashlight ang nakatutok sa akin, Kundi headlights ng isang malaking tru— SCREEEEEEEEECH— Halos tumilapon lahat nang nasa loob ng kotse sa lakas ng preno. Napatitig ako sa windshield at nakita ang taong nagmamadaling tumawid. Tuyo na ang mga pulang mantsa sa damit at katawan ko. Agad akong napalingon sa likod ng sasakyan. “Hindi. Hindi ko sinasadya.” Bulong ko habang inaayos sa upuan ang nakahimlay na katawan. Kailangan ko nang umalis. Malapit na sila.

Takbo! Sinisigaw ng aking isipan, Mali ba ang ganitong paraan? Sa bawat matagumpay na transaksyon na aking nakakamit, Hindi inaasahang may nakatagong kapalit. Unang putok, nanlaki ang mga mata Pangalawang putok, dugo ang nakita Tatlong hakbang na lang, nakauwi na sana Dala ang apat na raan, pangkain ng pamilya.

Di napigilang sa dalaga’y mapatitig Tila mga bulong ay narinig Humihingi yata sa akin ng tulong? Sa panganib, hindi ako uurong! Pinaghiwalay ang magkasama Sinugod at binugbog ang binata Nagkumahog itong tumakas Nagtagumpay ako sa pagligtas. Laking gulat ko na pati dalaga’y tumakbo Saan kaya patungo ang dalagitang ito? Naghintay na siya’y dumating at magpasalamat, Iba ang aking nadama at ito’y kagulat-gulat. Maya-maya pa, dalaga’y bumalik Handa na ako sa pasasalamat na halik Ngunit palad niya ang sa aki’y sumampal Kasunod ng posas, sa kamay ko’y sumakmal. Kita ko ang dalagitang aking tinulungan Hinayaan ako na mapunta sa bilangguan Wala naman daw masamang nangyari sa dalagita Anila, ito’y isang karaniwang eksena. Sa pagkapa nila sa ang aking bulsa Maliit na pakete ng kemikal ang nakita Napagtanto ng mga pulis ang hawak; Ako raw pala ang may sabit sa utak.