#mislicom

Her şey tecrübe ile sabittir hayatta. Ve her şey dün akşam Türk Telekom Stadyumu’na gidecek olan yok mu sorusu ile başladı. İlk başta çok heyecanlandım. Düşünsenize, çocukluk aşkınıza hayallerine ulaşmış bir şekilde gidiyorsunuz. Ne büyük bir heyecan. Haber merkezinden arkadaşım ilk bana seslendi. İzin günümü sordu. İzin günüm bugün değildi. LCV kaydını yapacak olan abinin yanına gittim. Ne zaman program diye sordum. Sabah 10′da başlayacak dedi. Sonra da adımı yazdı. İzin günüm olmadığı için istihbarat şefimden izin istedim, verdi. Makine için bir abiden de tepe flashını aldım. Her şey tamamdı. Şimdi sabah olsun, ben yuvaya, Türk Telekom Stadyumu’na gideyim.

Sabah bir heyecanla kalktım. Hazırlandım. Ekipmanlarımı da hazırladım. Yola çıktım. Trafik vardı. Her zamanki gibi. Bir yandan içimden söylenirken bir yandan ya yetişemezsem diye düşünüyordum. Dolmuş, metro, metro sonunda Stadyum. Güvenliğe geldim. İsmimi ve temsil ettiğim gazetenin ismini söyledim. Listeye baktı, baakktıı, baaakkktııı... Uzun uzun baktı. Ve hayal kırıklığı. Ne ismim, ne de temsil ettiğim gazetenin ismi listede yoktu. Üzüldüm. Oraya kadar gidip içeri girememenin hayal kırıklığını yaşadım. Oraya maç izlemek için gittiğim zamanlar oldu. Ama bu sefer bir başka olacaktı. Bu sefer bir gazeteci olarak olacaktım orada. Olmadı. Nasip değilmiş. Geri döndüm. Ofise geldim.

LCV kaydını yapan abinin yanına uğradım. Son kayıt saati 16:00′mış abi dedim. Biz kaçta göndermiştik ki diye sordu. 16′yı geçiyordu abi dedim. Öğrenmiş olduk dedi. Sağlık olsun diye gülümsedim ve işime devam etmek için bilgisayarımın başına geçtim. Hikayeye hayatta her şey tecrübe ile sabittir diyerek başlamamın sebebide bundandır. Hayatta ve meslekte bir şeyi daha tecrübe ederek öğrenmiş oldum. Belki bugünkü programa gidemedim ama heyecanı bile bana yetti.

Türk Telekom Stadyumu’ndan aktaracaklarımız bu kadar. Bir sonraki hikayemizde görüşmek üzere. Allah’a emanet olun.