#mightysmiter

(vervolg van Dropshot)

Dat mijn huisbaas moest lachen om Memphis als tegenstander voor Killer Bully, verbaasde me. Hoe kon hij nu zo licht denken over The Mighty Smiter? Wie zich door de lange Surinamer in de nek liet grijpen, lag een paar tellen later tien meter verderop. Iemand die zelfs kampioenen liet vliegen, wist vast ook raad met vechters uit een hogere gewichtsklasse als Billy Cordes.

Toegegeven, deze kleine tientonner beschikte over het bijzondere vermogen om zich uit netelige posities te bevrijden. Wanneer hij in een houdgreep werd genomen, boog hij zijn kont naar achteren en zwenkte ermee uit tot zijn opponent de controle verloor. Meestal besliste de stierman de wedstrijd direct daarna in zijn voordeel, met een vernietigende achterwaartse trap.

Zeker vijf van zijn slachtoffers hebben opnieuw moeten leren lopen.

Mijn vechter lachte erom. In een ronduit vijandige omgeving, op zijn verzoek waren er slechts toeschouwers uit de entourage van de huisbaas aanwezig, stookte hij het vuur verder op door met een stuk staart tussen zijn tanden de ring te betreden. Billy, die meteen doorhad van welk beest het kleinood was afgesneden, moest door drie andere spierbundels in bedwang worden gehouden.

Bij het klinken van de bel suisde hij met het hoofd naar voren op zijn uitdager af en raakte hem vol in de onderbuik. Ik bukte om de uitgespuwde staart te ontwijken. Toen ik weer opkeek, werd Memphis met zijn rug tegen de muur afgeranseld. Klappen tegen zijn slapen, kin, ribben; geen plek boven de gordel bleef gespaard. Tot mijn verbijstering incasseerde hij alle dreunen zonder uit proberen te wijken.

Pas toen hij half bewusteloos voorover hing ontdekte ik wat er aan de hand was; tijdens zijn val was hij met zijn achterwerk door de wand gebroken. De machtige smijter zat klem.

“Maak hem af”, gilde de huisbaas, “Maak hem af!”

Bloeddorstig begonnen de andere mannen te joelen.

Ik moest ingrijpen, maar hoe?

Plagerig als Billy is, wachtte hij met het uitdelen van de finale trap. Uitdagend hief hij zijn vuisten in de lucht en monsterde hij de aanwezigen. Bij het kruisen van mijn blik stak hij dreigend een vinger naar mij uit, waarna hij deze tergend langzaam over zijn adamsappel bewoog.

De buurman, dacht ik, ik moet de buurman bellen!

Ik greep naar mijn telefoon en scrollde als een raket naar de L. Twee tonen later kreeg ik de trillende stem van Leon aan de lijn. “Wat is dit allemaal?”, stamelde hij.

“Geen vragen nu, zet je skihut-muziek op en zing uit volle borst mee!”