#huisbaas

- Bovenstaand audiofragment wordt u aangeleverd door Morsum Magnificat -

Aalter: Huurzaak escaleert tot op niveau van Pieter De Crem.

De contacten en de financiële middelen van verhuurder, dorpsdokter Erwin Praet, zijn blijkbaar zeer uitgebreid, zeker in het Aalter -lees dorp- van de thans weer uitvoerend burgemeester Pieter De Crem -CD&V- kan de huisdokter, die ook erkend geneesheer is voor de politie, op de volledige medewerking rekenen om het met verenigde krachten op te nemen tegen Morsum Magnificat waarvan de hoofdredacteur betrokken partij is en de redactie in dat pand is gevestigd. Erwin Praet en zijn Erna, die samen ook E & E Flying Team runnen, hebben uit frustratie hun eerste advocaat Dieter uit Knesselare aan de deur gezet om te laten vervangen door mediashowman Jef Vermassen en Partners. Dit is in het kader van de grote problemen op de huurmarkt, relevante informatie en het bewijs hoe kapitaalkrachtige verhuurders met financieel zwakkere en boven dien zieke bejaarde huurders omgaan.

Veiligheid elektrische installaties

In de huurzaak is door de huurders aangetoond dat de verhuurders hun pand in het verleden zonder vergunning aanzienlijk hebben verbouwd, Aalter heeft dat wijselijk niet opgemerkt, daarbij is er ook de elektrische installatie, die niet voldoet aan de wettelijke regels, dat werd officieel op 10 januari 2020 door een erkend organisme in opdracht van de huurders vastgesteld. Aangezien Morsum Magnificat zich al tientallen jaren inlaat met de veiligheid van elektrische installaties, sluiten we de ogen ook niet voor het openbaar elektrisch net, aangezien het om "openbare" installaties gaat, is zelfs iedere burger betrokken partij, zéker Morsum Magnificat dat door Aalter niet wordt erkend, erger, wordt gediscrimineerd, moet de gevaarlijke situaties aankaarten. Maar in een brief van 23 oktober 2020 tracht Aalter de hoofdredacteur van Morsum Magnificat te intimideren.

Individueel

Morsum Magnificat gaat nu haar methode gebruikt tijdens haar groot onderzoek in 2001-2002, in Aalter toepassen en de bewoners die aangesloten zijn op de openbare elektrische netten waar gevaar dreigt, individueel waarschuwen, Morsum Magnificat gaat daarmee rechtstreeks de confrontatie aan met de onverantwoordelijke burgemeester Pieter De Crem -CD&V- die Morsum Magnificat vruchteloos intimideert.

Meer volgt asap, we zijn de gazet niet, worden nergens financieel gesteund en we hebben evenmin een politieke kleur.

Artikel: 10-20-7873

Geplaatst: 9:11 30/10/2020

(vervolg van Mighty Smiter vs. Killer Bully)

Het bleef even stil aan de andere kant. “Toe nou!”, maande ik.

“Er steekt iemand met een rode sportbroek uit de muur”, antwoordde hij schor.

“Duw die terug! Maar vergeet je muziek niet!”

Billy stond al klaar om zijn tegenstrever voorgoed het licht uit de ogen te schoppen. Hij draaide om zijn as, knipoogde naar de huisbaas en joeg als een stier zijn benen naar achteren.

Hij miste. Net voordat zijn voeten het gezicht van Memphis zouden hebben geraakt, viel de murw gebeukte vechter voorover. Billy, die zijn tenen stootte tegen de wand, schreeuwde het uit van de pijn. Hij probeerde zich meteen te hernemen, maar schrok van een enorm kabaal.

Diepe housebeats drongen de kamer binnen, ondersteund door liederlijk gezang.

“Heee-eee-heeey baby! Oeh! Aah! I wanna knooo-ooo-ooo-ooo-ooo-ooow, if you’d be my girl!!!”

Het was Memphis die als eerste ontwaakte uit zijn versufte toestand. Als uit een instinct besprong hij zijn prooi en greep hem bij zijn middel. Met al zijn kracht hief hij het spartelende lichaam op, waarna hij hem dwars door de muur smeet. Via de krater zag ik de onthutste gezichten van de buren.

Met zijn laatste krachten trapte mijn man de stukken gips aan de kant die zijn weg naar de andere woning versperden. Opnieuw stortte hij zich op de kermende Billy, die tegen de punt van de hardhouten eettafel was geland. Van vechten kwam het niet meer.

De verhuurder liep naar de stereo-installatie en schakelde deze uit.

“Genoeg!”, riep hij, “stop het gevecht!”

Twee krachtpatsers trokken Memphis van zijn lijdende opponent af.

“Dit was niet de afspraak”, riep de eigenaar van het pand tegen mij. “Je betrekt andere huurders bij het gevecht, dat heet vals spelen. Ik houd de borg in!”

“Was het dáár om te doen?”, mengde Leon zich in het gesprek.

“Geen zorgen, ik repareer alle schade en verander je huis in een paleis.”

“U denkt toch niet dat ik hier nog een dag langer blijf?”

“Zwijg, anders schop ik je er meteen uit!”

Nogmaals kwam hij voor me staan.

“Ik hoop dat je ergens hier heel ver vandaan bent gaan wonen. Als ik je ooit nog in de buurt van dit huis zie, dan gaan we persoonlijk een gevecht aan. En dat win je niet.”

(vervolg van Dropshot)

Dat mijn huisbaas moest lachen om Memphis als tegenstander voor Killer Bully, verbaasde me. Hoe kon hij nu zo licht denken over The Mighty Smiter? Wie zich door de lange Surinamer in de nek liet grijpen, lag een paar tellen later tien meter verderop. Iemand die zelfs kampioenen liet vliegen, wist vast ook raad met vechters uit een hogere gewichtsklasse als Billy Cordes.

Toegegeven, deze kleine tientonner beschikte over het bijzondere vermogen om zich uit netelige posities te bevrijden. Wanneer hij in een houdgreep werd genomen, boog hij zijn kont naar achteren en zwenkte ermee uit tot zijn opponent de controle verloor. Meestal besliste de stierman de wedstrijd direct daarna in zijn voordeel, met een vernietigende achterwaartse trap.

Zeker vijf van zijn slachtoffers hebben opnieuw moeten leren lopen.

Mijn vechter lachte erom. In een ronduit vijandige omgeving, op zijn verzoek waren er slechts toeschouwers uit de entourage van de huisbaas aanwezig, stookte hij het vuur verder op door met een stuk staart tussen zijn tanden de ring te betreden. Billy, die meteen doorhad van welk beest het kleinood was afgesneden, moest door drie andere spierbundels in bedwang worden gehouden.

Bij het klinken van de bel suisde hij met het hoofd naar voren op zijn uitdager af en raakte hem vol in de onderbuik. Ik bukte om de uitgespuwde staart te ontwijken. Toen ik weer opkeek, werd Memphis met zijn rug tegen de muur afgeranseld. Klappen tegen zijn slapen, kin, ribben; geen plek boven de gordel bleef gespaard. Tot mijn verbijstering incasseerde hij alle dreunen zonder uit proberen te wijken.

Pas toen hij half bewusteloos voorover hing ontdekte ik wat er aan de hand was; tijdens zijn val was hij met zijn achterwerk door de wand gebroken. De machtige smijter zat klem.

“Maak hem af”, gilde de huisbaas, “Maak hem af!”

Bloeddorstig begonnen de andere mannen te joelen.

Ik moest ingrijpen, maar hoe?

Plagerig als Billy is, wachtte hij met het uitdelen van de finale trap. Uitdagend hief hij zijn vuisten in de lucht en monsterde hij de aanwezigen. Bij het kruisen van mijn blik stak hij dreigend een vinger naar mij uit, waarna hij deze tergend langzaam over zijn adamsappel bewoog.

De buurman, dacht ik, ik moet de buurman bellen!

Ik greep naar mijn telefoon en scrollde als een raket naar de L. Twee tonen later kreeg ik de trillende stem van Leon aan de lijn. “Wat is dit allemaal?”, stamelde hij.

“Geen vragen nu, zet je skihut-muziek op en zing uit volle borst mee!”

Bij de oplevering van mijn vorige woning heb ik alle ramen ingegooid, de vloer onder water gezet en een dode stier in de huiskamer gelegd. Zo stond het niet voorgeschreven in het huurcontract, maar het leek me na zes verhuizingen in acht jaar tijd aardig om de zaken eens anders aan te pakken. Ik geloofde het wel met dat eeuwige geschoonmaak en muren witten. Bovendien bevond het huis zich in zo´n slechte staat dat ik graag de aanzet gaf tot een grootscheepse verbouwing. De plinten waren aangevreten door muizen en als ik een deur iets te enthousiast opende, dwarrelden er stukjes plafond naar beneden.

De verhuurder, die nooit iets had gedaan met mijn klachten, was woest. Plonzend beende hij van het ene naar het andere raam, waar hij telkens de laatste glasscherven uit sloeg.

“In welk gesticht ga je wonen?”, schreeuwde de kale vijftiger me toe.

Hij trok een loszittende plank onder het venster vandaan en ging er het rund mee te lijf. Ik telde zeker tien rake klappen voor hij enigszins tot bedaren kwam. Na zijn laatste uithaal ademde hij een tijdje hevig uit, met zijn handen steunend op zijn knieën. Vervolgens draaide hij zich om naar mij.

“Wil je het hier echt op laten aankomen?”

Ik knikte bevestigend.

“Wie ga je brengen dan?”

“Memphis Samwel.”

Hij lachte schamper. “Serieus? Tegen Killer Bully?”

“Wat staat er op het spel?”

Zijn blik verstrakte. Hij liep tergend langzaam op me af en hield pas halt toen onze neuzen elkaar raakten. Een minuut lang keek hij me recht in de ogen. Ik gaf geen krimp.

“Goed”, zei hij uiteindelijk, “Als jouw man wint, krijg je de borg terug en neem ik het herstel van de woning voor mijn rekening. Wint Bully, dan vergoed je alle schade plus de kosten om het huis weer in topconditie te brengen. Akkoord?”

“We hebben een deal”

Zonder omzien naar eventueel passerend verkeer wierp hij het stuk hout naar buiten. Ik hoorde het projectiel een felle duikeling maken over de weg, maar verder werd niets geraakt. De huisbaas deed een krachtige stap terug, waarbij het water tegen mijn broekspijpen spatte.

“Pomp deze vijver hier maar leeg, vechters hebben een hekel aan natte voeten.”

Gisteren pakte ik een groot vel papier, waarop ik met dikke zwarte letters de regels van ons huis zette. Aan de keukentafel welteverstaan, met een nieuwsgierige dochter naast me. “Wat is dit?” vroeg ze nieuwsgierig. “Dit zijn onze huisregels.” zei ik, en ik begon te schrijven. “Oh, maar daar kan ik je mee helpen! Ik weet al heel veel regels!” zei ze trots. “Dan mag jij ook mee denken, denk maar…

maandag 11 maart

Ik dacht dat de lente begonnen was, want het was vorige week zulk lekker weer geweest, maar blijkbaar laat het lekkere weer nog even op zich wachten. Wat een kou! Had ik nou toch mijn mutsie maar opgedaan ... en sneeuwschoenen was misschien ook geen verkeerd idee geweest. Bibber bibber. Gelukkig was het op stage lekker warm ... oh nee, daar ook al niet. Dus ben maar op het lab aan het werk gegaan om het nog een beetje warm te krijgen.

Word echt niet goed van die temperatuurverschillen op stage. Het ene moment is het 22 graden en het volgende moment 26, en dat wisselt elkaar zo de hele dag af. En het gaat dan ook niet langzaam in elkaar over. Opeens komt er dan een hele tijd ijskoude lucht uit de airco waaien (kan echt geen los papiertje op mijn bureau laten liggen, want dan is het weg) en het andere moment zit je te zweten omdat dat ding alleen maar warme lucht uitstoot. Blijkbaar is er geen gulden middenweg. Mijn lijf trekt dit onderhand niet meer. Ga elke avond ziek, zwak, misselijk weer richting huis. Pffff.

Moest nog wel even boodschappen doen, dus onderweg nog even een tussenstop. Weer een hoop centjes uitgegeven, maar dat wil ook wel als al je vlees op is. Nu kan ik voorlopig dus weer even vooruit, want mijn vriezertje is weer aardig gevuld. Dit keer naar mijn idee ook wel een hoop lekkers gekocht. Foei foei. Maar goed, moet ook wel een beetje genieten als je in London bent.

Maandagavond ook nog even mijn huisbaas gezien. Helaas krijgen we weer geen meisje in huis. Hoop wel dat die nieuwe gast een beetje schoon is. Hij zou vanavond komen (donderdag), maar heb hem nog niet gezien. Dus ik ben benieuwd wat voor een type het is. Aangezien mijn huisbaas er toch was ook maar even mijn huur opgezegd. Jawel, voor 21 april ben ik weer thuis, want de 20e moet ik eruit. Wel relaxed dat ik nog maar een weekje huur hoef te betalen, want ik had al een maand borg betaald, dus die houd zij nu gewoon als huur. Krijg ik ook niet opeens 500 pond terug als ik naar huis ga. Schiet ik dan echt niks mee op. Is zo dus goed geregeld.

Ups and downs deze week. Maar over het algemeen ging het redelijk. Inmiddels wel een flinke voorraad chocola verzamelt. Hoezo dipje? Of gewoon lekker?

Verder alles op stage zijn gangetje. Redelijk rustig momenteel, dus daar hou ik niet zo van. Laat mij maar lekker flink doorwerken. Hopelijk komt daar dus snel verandering in.

In huis is het de laatste tijd echt een onwijze puinhoop. Moet wel eens aan een oude huisgenoot denken waarmee ik vaak samen stond te koken. Ik vroeg hem of hij van koken hield, nee, maar hij hield wel van eten. Ik hou ook niet van schoonmaken, maar ik hoe er wel van als het schoon is. Donderdagochtend dus in alle vroegte de keukenvloer staan dweilen, want die was alweer onwijs smerig. Terwijl de schoonmaakster (ja, luxe hè) net dinsdag geweest was. Na mijn poetsbeurt alles weer netjes dus!

Flink balen dus als je vrijdagochtend beneden komt en het net is alsof de keuken geëxplodeerd is. Vies aanrecht, vies gasfornuis, vieze wasbak, vloer en kastdeurtjes. Echt niet normaal. En ik wist precies wie er verantwoordelijk voor was, want meneer had als laatste staan koken.

zaterdag 8 december

Ofwel, de dag dat mijn papa jarig is! Wilde natuurlijk even naar huis bellen, maar dat kon ook weer niet te vroeg, want dan slaapt de jarig job nog. Dus eerst op mijn gemak ontbeten en toen richting Stratford gegaan om eens een dagje te shoppen en vanaf daar (al staande in het zonnetje) naar huis gebeld om papa te feliciteren en ze een fijne avond te wensen, want papa en mama zouden lekker samen uit eten gaan. Je moet toch wat als allebei je kinderen niet op je verjaardag kunnen komen. Die jeugd van tegenwoordig, schandalig!

Na het telefoontje het winkelcentrum in gedoken en daar de eerstvolgende uren niet meer uit gekomen. Aardig wat winkels gehad en ook flink wat kleding aangehad, en gelukkig ook wat leuke dingen gevonden. Onder andere iets wat ik eventueel met Kerst aankan, maar dat blijft nog even een verrassing ... maar zo heel bijzonder is het nou ook weer niet hoor!

Na het kledingshoppen was ik al flink moe, maar helaas moesten er ook nog gewone boodschappen gedaan worden, dus vanuit het ene winkelcentrum door naar het andere. Bij Sainsbury's weer mijn wekelijkse benodigdheden gehaald en daarna eindelijk naar huis.