#midesiz

Çok ağır geliyor bazen yaşamak… nefes almak… uyanmak.. Yaşamı seven insanların öldüğünü görünce haklarına giriyormuşum gibi hissediyorum. Oysa yaşayamadığım bu hayatı doya doya yaşayacak bir insana gözüm kapalı verirdim. Çok doldu içim. Sığmıyor. Dilim susmuş gözlerim ağlıyor bağırırcasına. Göz yaşlarım çığlık çığlığa… uyuyamamak başka ama uyanmaya sebep aramak çok yoruyor. Ölmeyi diliyorum. Yaşamadan ölmek ister mi insan? Pamuk ipliğiyle tutunuyorum yaşama… Çok kırgınım iyileşemiyorum. Geçmiyor. Zamanla da geçmiyor. Mutsuzum. Tedavim yok. Çok yalnızım. Kimsem yok. Kilometrelerce yürümüş ama varamamışım. Hiç kimse tarafından sevilmemişim.

Zamanın ilaç olmadığını zamanla iyileşmemişler anlar.

Yaradan yasakladı diye yapmıyorum ama pekte yaşıyorum sayılmaz…