#meyilli

Ateşledim sigaramı, beynimden sızan kan omuriliğimi doldurmak üzere.. Yetim bir alevle azgın korlar içselliğime sahiplenmeye çalışmakta, çakışmakta. Yoğun duman damarlarımı sertleştiren bedenime dargın hormonların umarsızlığında, kazanacağı zaferin müjdesini vermekte.

Çok az kaldı acılarda sönük dar çerçeveli portremin yere süzülmesine, az kaldı göç mevsimine..

Kanat sesleri yankılanan, penceresi sonuna kadar açık, camı olmayan, duvarları renksiz, saydam, yine berrak saydamlıkla atılmış graffiti izlerine karışan, loş, ışıksız, duyarsız, onursuz odamda, yine aynı kalemle, aynı satırları karalarken, yine aynı katil tarafından, aynı cinayet aletiyle, yine kaza süsü verilerek, yine ben..

Defalarca öldürülmek, ölüm adına kazandırılmış şen profesyonel deneyimdi benim için..

Paslı kemiklerimden sırça halıya akıttım yine sözcüklerimi. Üzgünüm, temizleyecek vaktim yok, Tanrı’yla küçük bir işim var da… Halledince yine oynarız oyunumuzu;

Ama bu sefer