Gözlerimin parlaklığı saçlarımdaki beyaz tellerle aktı gitti.

Şarkılar eşittir anılar...

Doldum ama taşamıyorum...

Bir süredir fark ettiğim bir durumla yüzleşmekteyim. Bu durum yüzüme, tıpkı soğukta buz tutmuş bir yüze sıcak su fırlatmak gibi can yakıcı bir şekilde vurdu, çarptı yıktı ve geçti. Geriye dönüp baktığımda kendim için ne yaptığımı sorguladım. Geçen zamanın benim aleyhime işleyen akrepleri soktu beni ve yaktı canımı. Hissettiğim şeylerin güzelliğiyle bulutların pamukluğunu hissederken, düşündürücü taraflarıyla hele ki yüklü bir bulutun ağırlığınca ezildim. Şimdiye kadar hissetmediğim tüm duyguları aynı anda hissettim. Bununla beraber belki de kalıplarımın dışına çıktım. İnsan sevildiğinde çiçek açıyormuş bunu öğrendim. Bunları bana gösterdiği için iyi ki var.

Ben öyle herşeye alınıp gücenen bir tip değilim. Kalbim kırıldıysa suçlu sizsinizdir kusura bakmayın.

Bazen insanın canına tak eder

Yarım yarım bir bütün etmiyormuş mesela.