#mcanniversary

Tandang-tanda ko pa rin ang amoy ng mga basang halaman sa umaga tuwing ako’y pumapasok noon sa elementarya. Sa lumang building pa iyon, noong hindi pa mall ang pinupuntahan ng mga estudyante kundi isang paaralang payapa at puno ng alaala. Ang UPIS sa Katipunan. Doon ko unang naranasan ang magmuni-muni sa umaga kasama ang huni ng mga ibon habang hinihintay dumating ang aming guro. Doon din ako unang nakabili ng rebisco galing sa tindahan ni Aling Norms na nasa maliit pang kubo. Sa canteen din ng building na iyon ko unang natikman ang frozen Choc-O na talagang pinipilahan naming magkakaklase. Syempre, hindi ko rin malilimutan ang malawak na lugar namin para maglaro ng agawan base, chinese garter, 10-20, at iba pang maisip namin kapag uwian na. Kapag umuulan naman at basa ang damuhan, sa guidance room kami nagpapalipas ng oras habang naglalaro ng sungka na doon ko rin natutunan laruin. Tuwing nagbabalik-tanaw ako sa mga nangyari sa lugar na iyon ay napapangiti ako. Noon, tinitingala ko lang ang mga highschool na mag-aaral doon dahil mukha man silang hirap sa kanilang mga ginagawa lagi, nagagawa pa rin nilang ngumiti kapag kinakausap nila kami. Hindi ko lubos maisip na kami na ang mga taong iyon ngayon ngunit wala nang huni ng mga ibon sa umaga, hindi na sa munting kubo nagtitinda si Aling Norms, wala nang frozen Choc-O sa canteen, at wala na ring malawak na laruan o sungka sa guidance room. Wala kaming kamalay-malay noon na ang tahanang aming minahal ay mawawala pala nang ganoon lang sa amin. Isang araw, bigla na lang kaming pinalipat ng building. Syempre, dahil mga bata pa kami noon, tuwang-tuwa kami sa bagong nakikita ng aming mga mata. Ngunit, habang ako’y tumatanda ay unti-unti kong naramdaman ang lungkot na dulot ng paglisan namin sa lumang tahanang iyon. Nanghihinayang man sa lumang building namin na UP Town Center na ngayon, hindi ko maipagkakaila na masarap ding balikan ang mga alaalang nabuo namin sa kasalukuyang building ng UPIS. Ang UPIS sa loob ng UP Campus. Busina man ng mga sasakyan sa Katipunan ang bumubungad sa amin sa umaga, iba pa rin ang ligayang hatid ng bagong tahanang ito. Doon ako unang nakaranas na sumigaw sa gate para lang makabili ng pagkain sa kiosk sa gilid ng K-2. Sa canteen din ng building na iyon ko unang naranasan ang pagbabayad ng renta sa kutsara at tinidor dahil lagi kong nalilimutang magdala nito. Hindi ko rin malilimutan ang tensyon tuwing nagkakasabay ang dalawang batches na mag-ensayo sa Quad 1 at 2 kapag panahon na ng paghahanda para sa powerdance. Doon din ako una at huling beses na tinamaan ng frisbee disc dahil diretso lagi iyon sa canteen kapag walang nakasalo malapit sa stone benches. Malaki man ang kaibahan ng building na iyon sa dati, nagsilbi pa rin iyong tahanan sa amin. Noon ay aking napagtanto na marahil ang tahanan ay dala ng mga taong kasama mo at mga karanasang kayo lang ang may alam. Kahit saang building pa kayo manatili, basta kasama mo sila, nagiging tahanan ang turing ninyo rito. Bitbit ninyo ang tahanan kahit saan kayo tumungo dahil ang mga unang beses sa buhay ninyo ay ginagawa ninyo nang magkakasama. Tulad na lang ng mga lateral at VAAS na hindi man namin kasama sa dati naming tahanan, itinuring naman namin silang tahanan kalaunan. Ngunit, sa ating kasalukuyang sistema kung saan sa ating kanya-kanyang tirahan lang tayo pumapasok sa ating mga klase, tahanan pa rin ba ang turing ninyo sa ating paaralan? Ang UPIS sa virtual na silid-aralan. Dito ko unang naranasan ang matambakan ng gawain at umiyak sa harap ng screen. Dito ko lang din naranasan ang ma-miss ang aking mga kaibigan kahit na araw-araw ko naman silang nakakausap. Ngayon lang ako nahiwalay sa kanila nang ganito katagal. Dulot ng ating sitwasyon ngayon ay naisip ko na marahil ang tahanan ay hindi lugar o tao. Ito ay nararamdaman. Ito ay damdamin na nasa loob lang ng iyong puso’t isip kahit na magkakalayo kayo ng mga kasama mo rito. Hindi ninyo kailangan ng magarang building o pagkakataon para magkita-kita nang personal basta’t magaan ang loob ninyo, nakararamdam kayo ng pagtanggap, at handa ninyong patawarin ang isa’t isa ay nasa iisang tahanan na kayo. Ang maliliit na bagay ang nagpaparamdam nito sa atin. Ang simpleng pakikinig nga sa mga sentimyento nila tungkol sa mga gawain sa klase ay maaari nang maghatid ng tahanan sa kanila. Hindi mo kailangang magsabi ng mga salitang makapagpapabuti ng nararamdaman nila o tulungan sila mismo sa kanilang mga pinagdaraanan. Tanging ang presensya mo at ang pakiramdam na naibibigay mo sa kanila tuwing hinahayaan mo silang maglabas ng mga hinaing na hindi nila masabi sa ibang tao ay sapat na upang maramdaman nilang nakauwi na sila sa tahanang inyong binuo.

So. Here you are, reading my letter.

Agosto 10, 2021, nang may dumaang bulalakaw sa himpapawid ng ating mundo. Ayon sa mga sabi-sabi, kapag ikaw raw ay humiling sa mga bituin, may posibilidad daw itong magkatotoo. Sa oras na magkita ang bulalakaw at guhit-tagpuan ng ating paningin, milyon-milyong hiling ang bitbit nito.

Isa na rito ang hiling ng isang OFW na si Linda, alas diyes ng gabi sa bansang UAE nang dumaan ang nasabing bulalakaw sa kalangitan. Siya ay may anim na anak sa Pilipinas na kanyang sinusustentuhan at pinadadalhan ng pera buwan-buwan. Kabilang na rito ang kanyang walong taong gulang na anak na si Geoff, na dalawang taong gulang pa lamang noong huli niya itong nakita. Bago pa man tanggapin ni Linda ang trabahong ito ay nasabi niya sa kanyang sarili ang kanyang pinakakinatatakutan: ang hindi niya mapapanood at makakapiling ang kanyang mga anak sa pagtanda ng mga ito. Gabi-gabi ay umiiyak si Linda sa kanyang pagtulog, natatakot at iniisip ang mga posibilidad na maaaring mangyari sa kanyang pamilya. Anim na taon nang naninilbihan si Linda sa bahay na kanyang pinagtatrabahuhan, at tila siya na mismo ang kinikilalang ina ng mga batang kanyang inaalagaan. Minsan ay napapatanong na lamang siya sa kanyang sarili kung bakit nga ba anak ng iba ang kanyang hinahagkan gabi-gabi habang hinahanap-hanap ng kanyang mga anak ang haplos ng isang ina.

Kaya naman hindi na pinalampas ni Linda ang oportunidad na humiling nang aksidente niyang natanaw ang isang nahuhulog na bituin sa kalangitan habang sinusungkit ang kanyang mga sampay. Agad-agad niyang ipinikit ang kanyang mga mata at binulong nang mabagal ang kanyang mga hiling: ang makauwi sa Pilipinas at muling makasama ang kanyang pamilya. Naluha na lamang si Linda habang siya’y nakapikit, sapagkat alam niya sa kanyang sarili na ang kanyang hiling ay parang suntok sa buwan at imposible pang magkatotoo. Ngunit bilang isang inang gipit at desperado na makapiling ang kanyang mga mahal sa buhay, kahit ang mga pinakakalibak-libak na pag-asa ay kanyang kakapitan, magkatotoo lamang ang kanyang hiling. Idinilat ni Linda ang kanyang mga mata at pinagmasdan na lamang ang nakabibighaning presensya ng bulalakaw na nagbibigay liwanag sa kalaliman ng gabi. Napangiti na lamang siya nang nagtagpo na ang bulalakaw at ang kanyang abot-tanaw, at umasa sa kinabukasan na darating.

Isa ito sa mga halimbawa ng mga hiling na bitbit ng mga bulalakaw, may mga simple at mabibigat na hiling na kagaya na lamang ng kay Linda. May mga gipit at desperado na sa kanilang mga hiling na handang maniwala sa mga pamahiin, matupad lamang ang kanilang matagal nang ninanais.

Alas dos ng madaling araw sa Pilipinas nang natanaw ng anim na taong gulang na si Lester ang bulalakaw. Hindi siya makatulog, marahil iniisip niya nang maigi ang kanyang hiling sa darating na kapaskuhan nang biglang may maliwanag na linyang gumihit sa langit na umagaw sa kanyang atensyon. Agad-agad niyang naalala ang kwento ng kanyang ama tungkol sa mga bulalakaw at kung paano nito tinutupad ang mga hiling na bitbit nito. Isa lamang ang hiling ni Lester ngayong Pasko, at ‘yon ay ang makapiling ang kanyang ama na sundalo.

Noon pa man ay labis na ang kanyang pag-idolo rito ngunit madalang lamang niya itong nakakasama, lalo na sa mga panahong kailangan niya ang gabay ng isang ama. Gayumpaman, palagi niya itong ipinagmamalaki sa kanyang mga kaibigan at ipinagsisigawan sa lahat ang trabaho nito. Ngunit sa pagtanda ni Lester ay unti-unti niyang kinukuwestyon kung gusto nga rin ba siyang makasama ng kanyang tatay, sapagkat puro trabaho na lamang ang pinagtutuunan nito ng pansin. Ngayong Pasko ay nais niyang makapiling itong muli at salubungin ang bagong taon nang buo ang kanyang pamilya.

Ipinikit ni Lester ang kanyang mga mata at ibinulong niya ang kanyang mga hiling sa langit. Para sa kanya, ang sayang madarama habang kasama ang kanyang ama sa darating na Pasko ay walang katumbas na ligayang maidudulot ng kahit anong regalo na matatanggap niya. Napangiti na lamang si Lester habang iniisip ang senaryo ng kanyang pamilya na muling nagsama-sama sa kanilang tahanan. Tila abot langit ang ngiti ni Lester habang ibinubulong ang kanyang mga hiling at umaasa sa darating na kapaskuhan. Dahan-dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata at pinagmasdan ang marilag na sandali na kanyang tinatanaw sa kanilang bintana hanggang sa magtagpo ang bulalakaw at ang kanyang abot-tingin. Nang gabing ‘yon ay humimlay si Lester nang kampante ang kanyang isipan at para bang siya ang bida ng gabi.

Ganito ang saya at ginhawa na naidudulot ng bulalakaw sa mga nakasulyap dito. May mga umaasa na matutupad ang kanilang mga hiling sa hinaharap. Mga indibidwal na sumugal sa ganitong klaseng paniniwala para lamang mawala ang mga bagay na bumabagabag sa kanilang isipan. Kahit walang kasiguraduhan ay handa silang panindigan ang kanilang mga hiling sa isang bituin na nawawalan na ng liwanag.

Sa kalaliman ng gabi, sa gitna ng maingay na siyudad, ay isang binatilyo ang nakatingala sa langit at nasulyapan ang paghulog ng isang bulalakaw. Siya si James, labingwalong taong gulang at kasalukuyang may pinagdaraanang pagsubok sa kanyang buhay. Nitong mga nakaraang araw ay para bang wala siya sa kanyang diwa, parang naliligaw siya sa kanyang isipan. Madalas siyang nakatulala sa kisame ng kanilang maliit na tahanan at kinukwestiyon ang kanyang mga naging desisyon sa buhay. Tila nawawala siya sa kanyang sarili at sinasakop ang kanyang isipan ng mga posibilidad sa hinaharap. Mabigat ang kanyang dibdib at palagi itong sumisikip tuwing naaalala niya ang kanyang kasalukuyang sitwasyon. Madalas din niyang iniisip ang kanyang mga pagkakamali noon at paano kaya ang kanyang buhay kung mga tamang desisyon lamang ang kanyang pinili. Sa gabing iyon ay nakatulala lamang si James sa kalangitan na para bang nawawala siya sa kalaliman ng kalawakan habang iniisip ang mga posibilidad na hindi nangyari nang may biglang pumukaw sa kanyang atensyon: isang bulalakaw na nagbibigay liwanag sa kadiliman ng siyudad. Nabighani na lamang siya sa tinataglay nitong kagandahan at binulong niya sa hangin ang kanyang hiling, na sana ay maging maayos na ang lahat. Sana ay matagpuan na niyang muli ang kanyang sarili sa nakakaligaw na reyalidad.

Napabuntong-hininga na lamang si James at natawa sa kanyang ginawa, hindi niya inakalang maniniwala siya sa ganoong uri ng paniniwala. Gayumpaman, napangiti pa rin siya sa ideyang wala namang mawawala kung isusugal niya ang kanyang mga hiling sa isang bulalakaw. Nakangiti siyang bumalik sa kanyang higaan at dahan-dahang ipinikit ang kanyang mga mata na para bang guminhawa kahit papaano ang kanyang pakiramdam. Nang dahil sa isang bulalakaw ay nakadama siya ng pansamantalang liwanag at pag-asa sa kanyang miserableng paraan ng pamumuhay. Hindi niya inakala na sa kalagitnaan ng kanyang pagmumuni-muni sa kawalan ay makakasalamuha niya ang ganoong uri ng pangyayari at napagtanto niyang isa siya sa mga masuwerteng indibidwal noong gabing iyon. Bilyon-bilyon ang tao sa mundo, ngunit siya ang napili ng kalawakan at mapalad na nabigyan ng tiyansa na humiling.

Hindi lahat ng hiling ay para sa ibang tao, ang iba rito ay maaaring para sa kanilang mga sarili. Pagnanais ng pagbabago sa kasalukuyan at pag-asa sa hinaharap. Mga kagustuhang mahanap muli ang sarili at muling matagpuan ang diwang nawawala. Nakakatawa mang isipin, ang ganitong klaseng paniniwala ay nakapagbibigay pa rin ng pag-asa sa mga indibidwal na katulad ni James.

“Mr. Vicente anong pipiliin mo, talk to your ex or talk to your future lover?” “Talk to him...po.” “Who’s him?” “My past, present, and future sir.” “AYIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE.” Hahaha, nakakahiya babe. Unang araw sa archi ta’s gano’n tanong ng prof ko. Don’t get me wrong ha, di kita kinakahiya. It’s just that medyo introvert ako, alam mo ‘yan. Lalo na nung nag-”ayie” mga kaklase ko, mas lalo lang akong nahiya. I really don’t know minsan how to express myself to other people, with the exception of you of course. Kaya siguro nakasagot din ako because I felt your presence that moment. Anyway, I miss you so much… ... Hi ulit babe, katatapos lang ng class ko pero pauwi na rin ako. 4pm pa lang naman so I think maikli pa pila sa bus. Do you want something? I can buy you your favorite donuts. Open pa yung store dito, kung saan tayo nag-first date, remember? … Slr, nag-scroll up lang. Hinanap ko pic natin. Ang cute. You were wearing a bright-colored polo ta’s ako b&w outfit. Opposites really attract each other ‘no? Oh wait, may bus na na nag-stop, sakay na ‘ko. Next time na lang donuts mo ‘pag nag-reply ka na kung anong flavor. … Jgh. Hays I miss you. Dati nung HS, pag-uwi ko pa lang may luto ka na eh. Judge ako ng mga luto mo kasi you dreamed of becoming a chef. Nagtampo ka pa nga sa akin for 3 days kasi sabi ko ang alat ng lugaw mo, but it was. Syempre di ako magsisinungaling because I want you to succeed. Pero let me know if hindi ka na busy and ‘pag pauwi ka na ha. It’s okay not to reply. Stay mo lang dito texts ko. Good night babe. (3 days) … We started our lessons today sa archi babe. Thank goodness walang cheesy questions. Dire-diretso kasi si Prof mag-discuss. Nakadalawang sheets agad tuloy ako ng yellow pad. But it was fun. Next class namin math. Brb. … It’s lunch time, bili muna ako pagkain. … Uy may menudo, “Ate, isa nga pong order,” your specialty. … Uhm, babe, please dito ka na lang magtrabaho sa canteen namin. They need you...walang lasa yung menudo. … Last class babe, business management. Ay yeah, I took it as my elective. Wala na na-spoil ko na pero, I plan kasi on building a restaurant. Ikaw sa food aspect and I can be your manager. Para sa future natin, gano’n. More details pa pag-uwi mo. ‘Wag mo muna intindihin diyan. ... Hi, sorry di ako naka-update. We did org works, biglaan. And it’s 5pm na dito. Haba na ‘ata pila sa bus so I think I’ll walk muna. Don’t worry I’ll be safe. Dito lang naman ruta ko sa nilalakaran din natin before. … Look look, tingin ka sa langit babe. Kita mo rin ba from there? Ganda ng buwan. Another fave of yours. Moon earrings, moon patches sa damit, moon face. Oops, joke lang. Sorry pero natatawa pa rin ako no’n. I used to bully you in Grade 7 kasi dami mong pimples. Teary-eyed ka nga na simangot everytime I tease you sa hallway. Pero the following year, kinis mo na. Nice one. Pero regardless naman if you have pimples or not, I’ll still love you. Inasar lang kita ‘cause your reactions were cute and made my lonely days better. ... Gan’to pa rin pala pathway dito, squares pa rin. *talon* *talon* Hahaha, ang saya. Parang nag-e-exercise ulit ako. Pero mas masaya if hawak kita habang tumatalon, just like in HS lang ulit. … Nandito na ‘ko babe. Ligo lang ako ta’s tulog na agad. Pagod sobra. Good night. (2 days) ... Hi it’s weekend. Walang klase and wala rin namang masyadong hws. Orientations lang naman t’saka lessons naganap this week so magre-rewrite na lang siguro ako notes after ko maglinis ng apartment natin babe. ... Ang bigat…’yan okay na ‘yan diyan. Pinalitan ko lang arrangement ng sofa and dining. Yung TV, sinagad ko na sa pader, tapat ng sofa. Itong mini table mo babe, sa gitna na lang nila ha. Then yung vase, pinalitan ko tubig ta’s tinabi ko pa rin sa tabi ng pinto. Itong dining nasa corner na. Ta’s dumating na rin pala inorder kong mini ref. ‘Yun lang since ito lang naman kasya sa apartment. Pinicturan ko itsura ng bagong arrangement, check mo. Ok na ‘no? Sa kwarto naman. Bumili ako last week ng washi tapes and other art materials. I learned this from you since you always bring that folder nung HS na puno ng stationeries... Wait lang pala babe, lobat na ko. Charge muna ako then update kita ano na itsura. … Hi, full charged na. Saw the pic? Sending. … Surprise babe. Wala talaga kaming org work kahapon. Sorry I lied, pero last 2 days kasi nung hinanap ko pic natin sa tindahan ng donut, I also saw more. I printed them, then naisipan ko na gawing decor sa room. Nakikita ko kasi ‘yun sa socmeds pero I didn’t actually know how to do it kaya materials na lang inambag ko sa classmates ko. Yes, sila yung gumawa. They were the ones who initiated. Tinanong ko pa’no nila nalaman na balak ko ‘yun gawin and sagot nila, hindi raw talaga nila alam. Naisipan lang din nila to do it for me kasi kinilig sila sa 1st day. Hahahaha. Anyways, ‘yan. They instructed me na magpako lang ako ng 2 pako ta’s isabit ko na yung frame, tapos isaksak after yung lights. Ang ganda. Ily babe. … Hello slr. Nakatulog ako. Ah, ito pala, inayos ko rin yung desk natin tapos pinalitan ko bedsheet and pillowcase. Bago na rin trashcan natin para kakulay ng bedsheet. Then ‘yun, nagwalis lang ako, punas, and spray ng pabango. Okay na. Komportable na ulit pag-uwi mo. Brb may pupuntahan lang. I’ll text you later. … Hello. 8pm na. I just need to prepare some things tonight tapos tutulog na rin ako babe. Take care d’yan and see you soon. Good night. (1 day)