#holabels

Kalagitnaan ng Nobyembre nang kinailangang lumipat ng bahay ng pamilya ni Jay papunta sa kanilang probinsya. Taliwas ito sa kagustuhan ng mahiyaing binata sapagkat lumaki si Jay sa isang siyudad at hindi sanay makisalamuha sa mga tao. Dahil sa kahabaan ng byahe, hindi napigilan ni Jay na maipikit ang kanyang mapupungay na mata, hanggang sa wakas bago dumilim ay nakarating na rin sila sa kanilang destinasyon. Medyo maliit ang kanilang bagong bahay na may dalawang palapag kung ikukumpara sa kanilang lumang tirahan. Nagulat si Jay nang makita niya na marami-rami at magkakatabi rin ang mga bahay sa kanilang nilipatan sapagkat malayo ito sa kanyang inaakalang probinsya. Habang naglilipat ng gamit ang kanyang mga magulang ay kinuha ni Jay ang kanyang headphones at napagdesisyunan niyang libutin ang lugar. Nadaanan niya ang mga bukid ng palayan, ang kahabaan ng dalampasigan, at ang burol na katabi ng malawak na gubat. Hindi rin niya alam kung ano ang pumasok sa kanyang isipan at inakyat niya ang burol. Sa itaas na bahagi ay may malaking puno na may makakapal na dahon; kita rito ang buong probinsya na katabi ng karagatan at ang kalangitan kasama ang lumulubog na araw. Habang pinagmamasdan ni Jay ang tanawin ay nagulat siya nang biglang may sumulpot na dalaga sa kanyang likod.

“Haaah! Ikaw ba ‘yung bagong lipat dito?” sigaw ng babaeng nakaputing bestida habang pinagmamasdan ang binata mula ulo hanggang paa.

Kumunot ang noo ni Jay sa gulat at tiningnan nang maigi ang babae kung totoong tao nga ba ito. Morena ang kutis ng kanyang balat na nagkukulay kayumanggi tuwing nasisikatan ito ng palubog na araw, mahaba at purong itim ang kanyang buhok, at payat ang kanyang mga braso. Ngunit higit sa lahat, ang pinakakapansin-pansin na katangian ng dalaga ay ang mga mata nito na tila nagiging guhit sa tuwing siya’y ngumingiti.

“Ako si Grace, ikaw? Anong pangalan mo?” nakangiting sinabi ng dalaga kay Jay.

“Jay…” bulong ng binata bilang sagot pabalik.

“ANO!?! HINDI KITA MARINIG!” sigaw ni Grace para mawala ang tensyon ng kausap.

“Jay nga!” sabi ni Jay habang namumula ang kanyang tainga sa hiya.

“Ooooh!! Hehe, tingnan mo ‘tong nahanap ko oh,” nasasabik na sinabi ni Grace.

Dali-dali niyang ipinakita ang dalawang bilog na nakapatong sa dahon sa ilalim ng puno.

“Itlog ‘yan ng paruparo, astig ‘di ba? Tatlong araw ko nang inaabangan bumuka pero ang tagal eh. Sa tingin mo, anong kulay ng mga pakpak nito? Hula ko lang ha, sa tingin ko kulay puti,” dire-diretsong sinabi ng dalaga dahil sa pagkasabik.

Dahil madaldal at palakaibigan ang pagkatao ni Grace, hindi nagtagal ay nawala rin ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. Nagkwento ang dalaga tungkol sa kanilang lugar at naglista siya ng mga dahilan kung bakit hindi dapat pagsisihan ng binata ang paglipat sa lugar. Napahalakhak na lamang si Jay habang pinagmamasdan si Grace na magkwento ng kung ano-ano. “Krrrngg!” tunog ng selpon ng ni Jay dahil tinatawagan na siya ng kanyang mga magulang. Hinahanap na siya ng mga ito sapagkat nakalimutan niyang magpaalam bago umalis at malapit na sumapit ang gabi.

“Oh, ano? Hinahanap ka na ba? O s’ya sige bukas na lang ulit, magkita nalang tayo dito at ipapakita ko sa’yo kung bakit ang paglipat sa probinsya na ‘to ang pinakatamang nangyari sa buhay mo hehe,” nakangiting sinabi ni Grace sa binata bago ito bumaba ng burol.

Nang gabing iyon ay bumuka ang mga itlog ng paruparo kasabay ng pagsalubong ni Jay sa kanyang panibagong simula.

Pangalawang araw ni Jay sa probinsya at buong araw niyang inayos ang kanyang magiging kwarto nang naalala niya ang kasunduan nila ni Grace na magkikita sa burol. Agad-agad na kinuha ni Jay ang kanyang bisikleta at nagmamadaling pumadyak patungo sa bago niyang kaibigan. Pagdating niya sa tuktok ay nakita niya si Grace na natutulog at napangiti na lamang siya habang hinahabol ang kanyang hininga. Nagising ang dalaga sa ingay ng paghinga ng binata at ngumuso.

“Late ka!” Sigaw ni Grace. “Bumuka pa naman na ‘yung mga itlog, oh! Halika, tingnan mo.”

Nanlaki ang mga mata ni Jay nang nakita ang maliliit at marurupok na uod na ginagawa ang buong makakaya upang mabuhay sa ibabaw ng dahon. Tumambay ang dalawa sa ilalim ng puno sa burol habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw. Madilim na ang paligid at tanging mga huni na lamang ng mga kuliglig ang naririnig sa paligid nang biglang may dumapo sa tuhod ni Jay. Unti-unting nagsilitawan ang mga alitaptap na dinadaig ang ilaw na hatid ng mga bituin na nagbibigay ng liwanag sa kadiliman ng paligid. Hindi naiwasan ni Jay na magulat dahil unang beses niyang makakita nito sapagkat wala nga namang mga alitaptap sa kinalakihan niyang siyudad. Napansin din niya ang langit na pinupuno ng mga kumikinang na bituin at nakalulula na kalawakan sa paligid nito. Magdamag na nagkwento si Jay tungkol sa kanyang buhay sa siyudad hanggang sa tawagan siyang muli ng kanyang mga magulang. Inabot ni Grace ang kanyang kamay sa binata at hinatak ito pababa sa burol patungo sa bisikleta nito.

“Aba? Ihatid mo muna ‘ko pauwi, babae rin ako, noh!” sabi ni Grace habang umaangkas sa likod ng bisikleta.

Dahan-dahang pumapadyak si Jay habang pinagmamasdan nila ang paligid sa ilalim ng kalawakan. Kapansin-pansin din ang mga alitaptap sa kanilang giliran na isa pang rason kung bakit kumpleto ang kanilang gabi. Doon nagsimula ang pagbabago ng laki at anyo ng mga uod ng paruparo.

Ilang araw ang lumipas at malapit nang makabisado ni Jay ang probinsya. Nasasanay na rin siya sa pang-araw-araw na buhay rito. Sinusulit na rin niya ang nalalabing mga araw bago magsimula ang kanyang klase sa susunod na taon. Nang araw na ‘yon ay nilibot muli ng dalawa ang probinsya, nagpunta sila sa kanilang paboritong kantina upang magmeryenda ng mainit na bilo-bilo. Pagkatapos ay pumunta sila sa bagong gawang plaza para tumambay. May malawak na palaruan na puno ng mga batang naglalaro na kanilang pinagmasdan. Hindi nagtagal ay nilapitan sila ng mga ito para ayain na sumali sa laro nilang piko. Ayaw sumali ni Jay sapagkat hindi siya pamilyar sa larong ito, ngunit inabot ni Grace ang kanyang kamay at ginabayan sa laro ang kaibigan. Bagaman mahirap sa simula, hindi nagtagal ay nasanay at natuwa na rin ang dalawa kasama ang mga bata. Muli na namang inabot ng gabi ang dalawa at nagbisikleta pauwi.

Matapos masanay ni Jay sa kanyang ganitong buhay ay oras na ng pagbabago. Naghanda na ang uod para sa panibagong yugto ng buhay nito, ang supot-uod. Binabalutan nito ang kanyang sarili bilang preparasyon sa hinaharap.

Matapos ang ilang linggong puno ng mga masasayang alaala ay ipinakilala ni Grace si Jay sa nursing home ng kanilang probinsya. Kilala ang dalaga ng tagapagbantay nito maski na rin ang mga lolang naninirahan dito. Nang araw na ‘yon ay naghahanda ang lahat para sa paparating na festival. Gumagawa ang mga matatanda ng maskara na gagamitin sa pagdiriwang.

“Oh apo, bakit ngayon ka lang, ha? Hindi mo naman sinabi na may ipakikilala kang lalaki sa amin ngayon,” biro ng isa sa mga lola sa nursing home.

“Ay mga Nanay, ito po pala si Jay. Kaibigan ko po at bagong lipat lang po sila rito sa probinsya noong nakaraang linggo,” pakilala ni Grace sa kasamang binata.

Ipinakilala rin ni Grace ang isa sa mga matatanda na si Lola Maria, kasalukuyang 79 taong gulang at may dementia. Unti-unti nang nakakalimutan ng matanda ang kanyang mga alaala maliban sa mga sandaling kasama ang kanyang mahal sa buhay na si Lolo Tenorio.

“Te-Tenorio ikaw ba ‘yan mahal?” lumuluhang sinabi ni Lola Maria at yumakap matapos niyang mapagkamalang si Jay bilang kanyang yumaong asawa.

“Kamusta ka?” sagot ni Jay at pinasan sa likod ang matanda. Naglibot ang dalawa sa hardin ng pasilidad at nag-usap.

Naikuwento ni Lola Maria ang kanyang masasayang alaala kasama si Lolo Tenorio-- kung paano sila nagkakilala hanggang sa kanilang kasal. Nabanggit ng matanda ang kanyang pinakaimportanteng aral na napulot sa buhay-- ang sulitin ang bawat sandali kasama ang ating mga mahal sa buhay. At pahalagahan kahit ang mga maliliit na bagay na bumubuo sa ating buhay. Agad-agad pumasok sa isipan ni Jay ang kanyang mga alaala kasama si Grace. Kung paano nito binago ang kanyang perspektibo sa buhay, na kahit sa mga pinakamadilim na lugar ay mayroon pa ring liwanag na darating-- kinakailangan mo lamang maghintay. At kung sakaling hindi man ito dumating, kaya mong maging liwanag ng sarili mong buhay at muling mahanap ang landas patungo sa pagbabago. Napagtanto ni Jay na ang kanyang nararamdaman ay unting-unti lumalalim at mas napapalapit siya kay Grace sa bawat araw na dumarating. Napagdesisyunan ng binata na aminin ito sa papalapit na pagdiriwang sa probinsya.

Hindi man halata ngunit papalapit na nang papalapit ang araw ng pagbuka ng supot-uod at ang marilag na pagbangon ng mga paruparo.

Nobyembre 29, ang araw ng festival ng kanilang probinsya. Nagkita ang dalawa sa burol at nagbisikleta papunta sa pagdiriwang sa plaza. Hindi maiwasang mamula ng tainga ni Jay sa tuwing sinusulyapan ang kaibigan na nakabughaw na bestida. Maaliwalas ang paligid na puno ng mga parol, mga banderitas na iba’t ibang kulay, mga tindahan ng pagkain at palaruan, at mga taong naglilibot. Nang makarating sa kanilang destinasyon, agad-agad na hinatak ni Grace ang kamay ng binata para libutin ang pagdiriwang. Nakita nila ang samu’t saring paninda gaya ng mga alahas, key chains, at iba pa. Tinikman din nila ang mga tindang putahe at mga kakanin, at sinubukan ang mga palaro. Matapos ay pinanood nila ang pagtatanghal ng mga mananayaw habang suot ang ginawang mga maskara ng mga matatanda sa nursing home. Bago matapos ang gabi ay niyaya ni Jay ang dalaga sa kanyang bisikleta upang pumunta sa dalampasigan para magsindi ng mga paputok at sparkle sticks. Rinig na rinig ang mga tambol at hiyaw ng mga tao mula sa plaza hanggang sa tabing-dagat. Pinagmasdan nila ang payapang dagat na umaalon sa kanilang paahan habang hawak ang kanilang dalang mga paputok nang biglang may umilaw sa kalangitan—mga fireworks mula sa plaza na isa-isang nagsilitawan. Natulala ang dalawa sa ganda at patuloy na pinagmasdan ang nakabibighani at marilag na sandali. At sa sandaling iyon, iisa lamang ang pumasok sa isipan ni Jay-- na hindi ganito ang kahihinatnan ng lahat kung hindi niya nakilala si Grace at nang dahil doon ay labis ang kanyang pasasalamat sa kaibigan. Umuwi ang dalawa nang may ngiti sa kanilang mga labi at dala ang panibagong alaalang maitatago hanggang sa pagtanda. Napansin ni Jay ang naiwang panyo ni Grace na sumabit sa kanyang bisikleta, kulay bughaw ito at may burda ng paruparo sa dulong bahagi. Ibinulsa niya ito at binalak na ibalik sa kanilang susunod na pagkikita.

Tirik ngunit hindi gaano kainit ang sikat ng araw, ramdam din ang malamig na simoy ng hanging amihan noong umagang ‘yon. Kaygandang araw para simulan at salubungin ang panibagong buwan, ang Disyembre. Hinanap ni Jay ang naiwang panyo ni Grace upang ibalik ito sa kanya. Agad-agad niyang kinuha ang kanyang bisikleta at nagtungo sa bahay nina Grace nang nagulat siya sa sumalubong sa kanya. May dalawang malaking truck at mga taong binubuhat ang nakakartong mga gamit mula sa bahay nina Grace. Nanlaki ang kanyang mga mata sa nakita at nabitawan niya ang hawak-hawak na panyo. Hinanap niya ang kaibigan ngunit hindi niya ito makita, kaya nagtanong siya sa isa sa mga lalaking kargador.

“Ay, yung may-ari ba ng bahay? Naku boy, wala na. Nauna na sila sa siyudad,” sagot ng lalaki.

Hindi napigilan ni Jay ang kanyang mga luha habang pinapadyak niya ang kanyang bisikleta patungo sa kanilang tagpuan, umaasang makita roon ang kanyang kaibigan. Ngunit sa kasamaang-palad ay tanging puno lamang ang nasa ibabaw ng burol. Nilapitan niya ito at napansin niya ang dalawang paruparong bughaw na nagpapahinga sa ilalim ng puno. Naupo siya sa tabi ng puno habang pinagmamasdan ang mga ulap na isa-isa lumalagpas sa ibabaw ng mga bahay at bukirin. Nagpakita muli sa kanyang mga mata at imahinasyon ang kanilang mga ala ala, at napagtanto niya na wala pala siyang alam sa buhay at mga problema ni Grace-- mula sa nakaraan hanggang sa kasalukuyang lagay nito. Napabuntong-hininga na lamang si Jay nang biglang lumipad ang isa sa mga paruparo papalayo, habang ang isa naman ay piniling manatili sa puno.

Ayon sa pag-aaral, ang pag-uugaling ito ay tinatawag na migration kung saan kusang lumilipat ang mga hayop at insekto sa ibang parte ng mundo sa tuwing may papalapit na pagbabago. Habang ang kaso naman sa isang paruparo ay tinatawag na hibernation na pinipili ng mga hayop matulog nang matagal upang mareserba ang kanilang lakas buong panahon ng taglamig.

Masakit man at mahirap ang nangyaring pagpapaalam ng dalawa, tinanggap na lamang ni Jay ang pangyayari sapagkat naniniwala siya na ang tanging bagay na nananatili lamang sa mundo ay ang pagbabago. Magkabalintuna man, ang pagkasanay sa mga pagbabago sa buhay ay dapat nating matutunan. Pinanood ni Jay ang isang paruparo na lumilipad papalayo at pinili na lamang niyang maghanda sa taglamig na darating.

“Sigurado na ba kayo rito? Walang matatakot ha! Lalo ka na Gian, matatakutin ka pa naman!” sabi ni Joseph na mahilig sa mga misteryosong bagay at ang lider ng kanilang grupo.

“Huwag mo ngang inaaway si Gian! Ikaw Joseph, napaka-bully mo!” pasigaw na sabi ni Samantha na para bang isang nanay na pinagagalitan ang kanyang anak.

“Bakit ba kasi tayo nandito ng ganitong oras? Umuwi na lang tayo, hindi ba kayo tinatamad?” dagdag ni Robert sabay hikab.

“Tama si Robert, baka kung ano pang multo ang makita natin dito eh,” nanginginig na sabi ni Gian habang sumisiksik sa pagitan nina Robert at Samantha.

Pinangunahan ni Joseph ang lahat sa pag-akyat sa bakod sa likod na bahagi ng paaralan. Unang tapak pa lamang nila sa lupa ay nakaramdam na sila ng malamig na simoy ng hangin sa kanilang mga batok na para bang babala sa mga pangyayaring darating. Madilim ang paligid, at ibang-iba ang atmospera nito kumpara sa masiglang awra tuwing umaga na kahit saan ka man tumingin, may mga batang nagtatakbuhan at pinupuno ang buong paaralan ng kanilang mga hagikgik. Kaya ngayong gabi, sobrang nakakapanibago ang katahimikan, ni isang huni ng mga kuliglig ay wala silang marinig. Mayroon ding manipis na hamog na bumabalot sa paligid, na sapat na para linlangin ang kanilang paningin. Napalunok na lamang si Gian sapagkat ngayon pa lamang siya kinilabutan nang ganito. Ngunit ang pinakanakapagtataka para sa kanilang lahat ay ang kawalan ng presensya ng mga guwardiya. Ipinagpalagay na lamang nilang umalis ang mga ito pansamantala upang rumonda sa paligid ng paaralan at inabangan nila ang bawat galaw ng kamay ng kanilang mga relo hanggang sa mag-alas tres, at pagsapit nito, mula sa likod ng kantina ay dumako na sila sa unang lugar ng misteryo, ang P.A. Pavilion.

Ayon sa mga sabi-sabi, kapag ikaw ay umapak sa bakuran ng paaralan sa ika-10 ng Enero, alas-tres ng madaling araw, ikaw raw ay sasalubungin ng mga hindi maipaliwanag na mga pangyayari. Madalas itong nararanasan ng mga guwardiya sa tuwing oras na ng kanilang ronda. ‘Ika nga nila, mayroon daw nagpaparamdam at tila pilit na nanggugulo sa kanilang trabaho sa apat na espisipikong lugar sa paaralan kung saan nagaganap ang mga pamahiin. Ang unang kababalaghan na nangyayari sa paaralan ay nagaganap sa P.A. Pavilion, kung saan ang mga ilaw sa koridor nito ay sabay-sabay na napupundi at kumukurap-kurap.

Pinagsiksikan lalo ni Gian ang kanyang sarili sa mga kaibigan dahil halos hindi na niya kinakaya ang kaba na kumakatok sa kanyang dibdib. Nakatayo sila sa bungad ng koridor, katabi ng kantina at sa kanilang kaliwa naman ay may malawak na bukid kung saan malaking puno sa dulo, at hindi ka na talaga magtataka kung sakaling may magpakitang ibang nilalang mula rito. Dahan-dahan nilang nilakad ang madilim na koridor, umaasang mapatutunayan nila ang mga pamahiin.

Malamig ang simoy ng hangin na nanggagaling sa malawak na damuhan at mahinang humahampas-hampas ang mga bintanang bukas sa mga nadaraanan nilang silid. Diretso lamang ang tingin ng apat na estudyante, takot na sa isang sulyap lamang nila sa paligid ay may makita silang hindi nila inaasahan. Matapos ang tila napakahabang paglalakad ay naabot na nila ang dulo ng pasilyo.

“O, sabi ko naman sa inyo ‘di ba? Isang lumang pamahiin lang ‘to na walang katotohanan,” ani Robert sa nagmamayabang na tono.

“Unang lugar pa lang naman tayo, malay ba natin kung totoo ‘yung pamahiin sa natitirang tatlong lugar,” sagot ni Joseph na tila kinukumbinsi ang lahat na magpatuloy.

Dumiretso ang apat patungo sa susunod na lugar ng mga kababalaghan. Matapos nilang lakarin ang kahabaan ng daan sa may rockman, humantong na rin sila sa estatwa ni Lorna na nababalot ng samu’t saring misteryo. Ang sabi ng marami, kapag pumunta ka raw rito ng Enero 10 bandang alas tres ng madaling-araw, mapapansin mong nawawala ang lapis ng estatwa. Ikinuyom ni Joseph ang kanyang mga palad at lumapit sa estatwa nang biglang nanlaki ang kanyang mga mata sa kanyang nakita. Hawak ni Lorna ang kanyang lapis at napabuntong-hininga na lamang ang apat nang makita ito.

“Alam n’yo, umuwi na lang kaya tayo? Nagsasayang lang tayo ng oras dito sa pinaggagagawa natin eh!” sabi ni Robert habang nakakunot ang noo.

“Paano kung totoo ‘yung natitirang dalawa? Kung sakaling mapatunayan natin ‘to, hindi ba’t napakaastig no’n? ‘Wag mong sabihing natatakot ka, Robert?” hamon ni Joseph.

“Ha? Ako, matatakot? Baka gusto mong ako pa mauna sa inyo eh,” sagot ni Robert sa mayabang na tono.

Natawa na lamang sina Gian at Samantha sa pagtatalo ng dalawa nilang kaibigan at nagpasyang magpatuloy na ulit sa susunod na lugar. Pumasok sila sa loob ng gusali habang dala-dala ang kanilang mga selpon na nagsisilbing ilaw sa kadiliman. Tahimik nilang inakyat ang madilim na rampa at baka marinig ng guwardiya ang kanilang mga yapak. Matapos ang nakakapagod na pag-akyat ay nakarating na sila sa pinto patungo sa koridor ng ikalawang palapag.

Binuksan ni Robert ang pinto at sinalubong sila ng malamig na simoy ng hangin na para bang nakulob sa loob ng pasilyo. Kinilabutan sila sa kanilang nakita-- isang madilim at napakahabang koridor na para bang isang lugar mula sa nakakatakot na pelikula. Nag-alinlangan ang lahat sa pagpasok sapagkat unang beses nilang makita ng ganito ang kanilang paaralan. Napalunok na lamang si Joseph bago pangunahan ang lahat sa paglalakad. Kapansin-pansin ang mga modelo ng mga bahagi ng katawan ng tao na naka-display sa gilid ng pasilyo. Kinuha ni Joseph ang kanyang I.D. at ginamit niya itong pambukas sa nakakandadong pinto ng laboratoryo. Tumayo ang balahibo nilang lahat nang makita nila ang mga display ng iba’t ibang parte ng mga tao, hayop, at iba pang mga kagamitang pang-agham. Nakapangingilabot nga namang makakita ng gano’n sa alas-tres ng madaling-araw, lalo na’t naroon sila sa lugar kung saan may mga kababalaghang nagaganap.

Ayon sa pangatlong pamahiin, kapag binuksan mo raw ang gripo ng laboratoryo sa ikalawang palapag ng UPIS, alas-tres ng madaling-araw ng Enero 10, mistulang dugo raw ang tubig na lalabas mula rito. Hindi na nagpatumpik-tumpik pa ang matapang na si Joseph at hinawakan niya ang gripo. Nagtinginan silang lahat bago dahan-dahang inikot ni Joseph ang pihitan. Sa kanilang pagkadismaya, wala ni isang patak ng dugo o tubig ang lumabas.

“O, s’ya s’ya, tama na at itigil na natin ‘tong kalokohang ‘to,” sabi na lamang Robert pagkaraan.

“Isang pagsubok na lang naman ‘yung natitira eh, ba’t hindi pa natin ituloy? Pramis, pagkatapos no’n ay diretso uwi na talaga tayo,” sagot ni Joseph na parang batang nangungulit nang paulit-ulit.

Napabuntong-hininga na lamang si Samantha nang nagmakaawa sa kanila ang kanilang kaibigan. “Hay, sige na nga, huli naman na eh. Magpasalamat ka, malakas ka sa ’min, Joseph!” sabi ni Samantha bago sila magtawanang lahat.

Dumako na ang grupo sa panghuling lugar ng misteryo, sa banyo na panlalaki sa ikaapat na palapag ng gusali. Hindi mapakali si Gian sapagkat kakaiba ang atmospera ng palapag na ito, lalo na noong lumiko sila sa likod ng bulwagan. Napapikit na lamang siya habang hawak ang braso ni Samantha, sapagkat hindi nila makita ang kanilang lilikuan. Malay nga ba nila kung bigla na lamang may magpakitang nilalang sa kanilang pagliko. Nang marating na nila sa wakas ang banyong panlalaki na katabi ng Art room, bigla silang nag-alinlangang pumasok.

“O ano? Narito na tayo sa huling misteryo o? Bakit ayaw n’yo pang mauna?” reklamo ni Robert sa grupo.

“Bakit hindi ka mauna? Matapang ka naman ‘di ba? T’saka ikaw ‘tong nagmamadaling makauwi kanina pa,” sagot naman ni Joseph.

“Ewan ko sa inyong dalawa, kung natatakot kayo, pwes, ako na lang ang papasok para matapos na agad ‘tong kalokohang ‘to,” sabat ni Samantha at hindi na nakasagot pabalik ang tatlong lalaki.

Bakit nga ba natatakot ang lahat at nag-alinlangang pumasok sa banyo? Ito ay dahil ang panghuling pagsubok ay kakaiba at hindi kagaya ng mga naunang misteryo. Dito ay buhay na ang nakataya, sadya itong delikado. Kinakailangang pumasok nang mag-isa sa banyo at tumuloy patungo sa pinakadulong palikuran sa kaliwa. Mapapansin daw sa salamin at pader ng banyo ang mga bakas ng dugo na hugis palad na para bang humihingi ng tulong. Kinakailangang manatili sa loob ng palikuran ng limang minuto habang naririnig mo ang mga yapak ng isang babae sa labas na siyang kumakalabog sa mga pintuan. Ayon sa sabi-sabi, matangkad daw ang babaeng nakaputing bestida na makikita mong sumisilip sa ibabaw ng palikuran, mahaba ang mga daliri at kuko habang kulubot naman ang balat nito. Ang mga mata nito’y itim at tila nawawala. Abot-tainga raw ang ngiti ng malaking bibig nito habang umiiyak ng dugo. Maririnig mo rin daw ang pag-iyak nito hanggang sa labas ng palikuran.

Bago pa magpatuloy si Samantha ay inabot ni Gian ang kamay nito at ngumiti na para bang tinitiyak ang kaligtasan ng kaibigang babae. Nilakasan ni Samantha ang kanyang loob at nagpatuloy sa banyo. Isang minuto, dalawa, tatlo, apat, lima-- hanggang sa umabot ng sampu ay hindi pa rin lumalabas si Samantha. Pinagpapawisan at nag-aalala na ang tatlo, at balak na sana nilang pasukin ang loob banyo nang biglang may lumabas na babae. Inilawan nila ito gamit ang kanilang mga selpon at lumayo sila nang kaunti dahil sa tindi ng kanilang kaba.

“Ano ba ‘yan!? Nakakasilaw, huy, itigil n’yo nga ‘yan!” sigaw ni Samantha sa tonong galit.

“Samantha!” sigaw ni Gian at niyakap nang mahigpit si Samantha. Hindi napigilang maiyak ng balat-sibuyas na si Gian nang makita niyang ligtas ang kaibigan.

“Ano? Sabi ko naman sa inyo walang katotohanan ang lahat ng ‘to eh! Ito kasing si Joseph napakakulit!” reklamo ni Robert sa grupo.

“Pasensya na kayong lahat, nakakadismaya man pero ang importante ay ligtas tayong lahat at walang nasaktan. Tara, uwi na tayo. Anong oras na ba? Sigurado, hinahanap na tayo ng mga magulang natin. Hahaha!” sagot ni Joseph na kahit nadidismaya pa rin ay may halong ginhawa na ang boses.

Nagtawanan ang lahat at umalis na sila sa tapat ng banyo. Hindi napigilan ni Samantha ang abot-tainga niyang ngiti habang pinagmamasdan ang likod ng tatlo niyang kaibigan na nagtatawanan. Naglakad sila palabas ng eskwelahan ngunit may napansin si Gian na kakaiba sa pagkakataong ito. Pakiramdam niya’y may nagmamasid sa kanilang paglalakad. Mula ikaapat na palapag, rampa, estatwa ni Lorna, at sa pagtalon sa bakod palabas ay para bang nakatitig sa kanila ang gusali ng UPIS.

“Guys, ako lang ba? Pero kanina pa ako naiilang kasi parang may nakatitig sa atin pabalik dito sa labas?” natatakot na sinabi ni Gian habang naglalakad ang grupo patungo sa sakayan ng Vinzons Hall.

“Hala ka, tuluyan ka na ‘atang nabaliw Gian. Hahahaha. Lagot ka Joseph, baka hindi ‘yan makatulog mamaya,” nang-aasar na sagot ni Robert.

Muling nagtawanan ang grupo habang naglalakad nang napag-usapan ang test nila sa Math noong nakaraang araw. Napangiti na lamang si Samantha sa mga kalokohan ng tatlo habang iniisip ang mga mangyayari sa hinaharap kasama ang kanyang malalapit na kaibigan. Sa loob niya’y isa na namang pambihirang alaala ang kanilang dadalhin hanggang sa pagtanda.

“O, ano guys? Dito na kami sa jeep ng SM North, mag-iingat kayo, ha!” nakangiting nagpaalam si Robert sa dalawa.

“Sige sige, buti may biyahe pa ngayon, noh? Nandito na ‘yung jeep ng SM North, mauuna na kami. Mag-ingat kayong dalawa ha?” sagot ni Joseph at inapiran niya si Gian at Samantha bago tuluyang sumakay.

Naiwan ang dalawa sa sakayan ng UP Ikot habang pinagmamasdan ang katahimikan ng paligid. Hindi makapagsalita si Gian sapagkat matagal na siyang may lihim na pagtingin kay Samantha.

“Ga-grabe natakot ako kanina, buti na lang isang malaking kalokohan lang ‘yung pamahiin na ‘yon. Hahaha!” nauutal na sambit ni Gian para maputol ang nakaiilang na katahimikan sa pagitan nilang dalawa.

Napangiti si Samantha at tumango bilang sagot sa kaibigan. Nagpatuloy ang pagdadaldal ni Gian hanggang sa may dumaan nang jeep ng UP Ikot.

“Uy narito na yung jeep, sigurado kang nagpasundo ka ha? Marami-rami na namang tao sa paligid eh, mauuna na ako basta mag-iingat ka ha? Paalam, hanggang sa muli. Hehe,” kinikilig na sabi ni Gian habang nagpapaalam sa kaibigan.

Napansin niyang siya lang ang tao sa jeep at nakita niya sa salamin ang masamang titig sa kanya ng drayber. Lumingon na lamang siya sa kinaroroonan ni Samantha sa sakayan habang umaandar ang jeep at piniling hindi na lang ito pansinin. Nakita rin niya ang abot-taingang ngiti ni Samantha na kumakaway sa kanya habang papalayo nang papalayo ang jeep na kanyang sinasakyan.

Natulog nang mahimbing ang apat na magkakaibigan nang gabing iyon na para bang sila ang bidang nakaligtas sa isang nakakatakot na pelikula.

Dumating ang kinaumagahan ng Enero 11. Habang nag-aalmusal si Joseph, nakatanggap ng tawag ang kanyang nanay mula sa kanilang adviser at pinatatawag sila dahil sa isa umanong emergency.

Pagdating ng mag-ina sa UPIS ay nakita nila sina Gian at Robert kasama rin ang kanilang mga magulang, at ang prinsipal ng paaralan. Nanlaki ang mga mata at tumaas ang balahibo ng tatlo nang marinig nila ang balita na nanggaling mismo sa bibig ng nanay ni Samantha. Hindi raw nakauwi ang kanyang anak ng gabing iyon, at tinanong ang tatlo kung ano ang kanilang ginawa bago umuwi. Ikinuwento nila ang munting pagsubok na kanilang ginawa noong gabing iyon. Napabuntong-hininga na lamang ang kanilang mga magulang nang marinig ang mga kalokohang pinaggagagawa ng kanilang mga anak sa paaralan. Isa-isa nilang pinuntahan ang mga lugar na kanilang binisita, umaasa na makahanap ng bakas ni Samantha.

Ang una nilang pinuntahan ay ang estatwa ni Lorna na malapit lamang sa principal’s office. Laking gulat nila nang makita ang estatwa na walang hawak na lapis.

“Ba-bakit walang hawak na lapis ‘yung estatwa?” nauutal na sinigaw ni Robert na para bang nakakita ng multo.

“Matagal nang nawawala ang lapis na hawak ng estatwa na si Lorna, hindi n’yo ba alam?” sagot ng kanilang guro.

Nagkatitigan ang tatlo sapagkat malinaw pa ang kanilang alaala noong gabing iyon, kitang-kita nila mismo ang estatwa na may hawak na lapis. Tumaas ang balahibo nila at iisa lamang ang pumasok sa kanilang isipan-- totoo ang pamahiin ngunit nagkamali lamang sila ng mga akala. Dumako sila sa sunod na lugar ng misteryo, ang PA Pavillion. Binuksan ng guro ang ilaw ngunit nakapagtatakang hindi bumubukas ang ilan dito habang napupundi at namamatay-matay naman ang ilan sa mga ito. Dito na nanghilakbot at nagsigawan ang tatlong magkakaibigan at ikinuwento nila na ang pamahiing ito ay unti-unti nang nagkakatotoo. Agad silang pumunta sa ikalawang palapag ng gusali upang tingnan ang lababo ng laboratoryo. Laking gulat nila nang makita ang lababo na may bahid ng tuyong dugo. Dito na pinagpawisan ang lahat at nagdasal na sana ay hindi totoo ang kanilang iniisip. Umakyat sila sa pang-apat na palapag para tingnan ang panlalaking banyo, ang panghuling lugar na pinuntahan nila bago umuwi. Nagkatinginan ang tatlo nang pumasok sa loob ang guro at ibang mga magulang nang bigla silang makarinig ng matinis na sigaw. Sumigaw ang nanay ni Samantha nang makita niya ang kanyang anak na nakaupo sa dulo ng palikuran na duguan. Nawawala ang mga mata ng batang babae, at kitang-kita ang bakas ng mga kamay at matulis na kuko sa bahagi ng leeg ng katawan nito. Pinunit din ang balat ni Samantha sa bibig hanggang tainga na para bang nakangiti ang bangkay. Kapansin-pansin din ang mga bakas ng dugo na hugis palad sa pader ng palikuran na para bang nagpipilit pumalag at makatakas ang batang babae. Nakita rin nila ang relo ng bata na nakatigil sa alas-tres. Talagang nakapangingilabot, nakapanghihina ng sikmura, at karumal-dumal ang eksena sa kanilang harapan. Humagulgol ang ina ni Samantha habang naduwal naman ang ilan sa mga magulang. Agad na tumawag ng pulis ang kanilang guro. Nagsisisigaw si Joseph at humahagulgol sa labas ng banyo habang pinakakalma ng kanyang ina, at si Robert naman ay hindi makapagsalita.

“O-oy! Kung nandito ‘yung katawan ni-- Samantha, e-eh sino ‘yung k-kasama natin kagabi!?” nauutal na sabi ni Gian kay Joseph at Robert habang nanlalaki ang kanilang mga mata. Inalala nila ang mga pangyayari simula nang lumabas sila ng banyo hanggang sa paglalakad nila patungo sa sakayan. Ngunit, ang pinakanakapangingilabot sa lahat ay ang abot-taingang ngiti ni Samantha noong alas-tres ng madaling-araw sa UPIS.

Ang mundo natin ay nababalot ng mga kababalaghan at puno ng misteryo na hanggang ngayon ay pilit nating hinahanapan ng mga kasagutan-- mga hindi maipaliwanag na mga pangyayari na sadyang bumabagabag sa ating lahat. Madalas itong nagaganap, o kung tama bang sabihin, ay nagpaparamdam sa mga lugar na may pambihirang kasaysayan. Isa na rito ang ang Unibersidad ng Pilipinas kung saan laganap ang mga kababalaghang hindi maipaliwanag ng sino man.

Enero 10, 2008, bandang alas-tres ng madaling araw nang nasunog ang Narra Residence Hall, isang abandonadong dormitoryo sa UP Diliman. Ayon sa balita, sanhi raw ito ng labis na karga ng kuryente na hindi kinaya ng mga kawad. Ang sabi naman ng iba ay sinadya raw itong sunugin. May iba’t ibang bersyon ng mga kwento na kumalat ngunit ang pinakanakapangingilabot sa lahat, sanhi raw ito ng mga di-nakikitang nilalang na umiiral sa ating mundo-- mga misteryosong nilalang na bumabagabag pa rin sa atin.