#mastka

“Jak mogłeś?!” - krzyczałam - “Jak mogłeś?!” - dodałam dla potwierdzenia wagi mej rozpaczy. Ale Adriano już nie było... W drugim końcu sali pokazywał jakiejś babie garść mastki piskając “Si, si!”

Dawno mnie nie było, bo się puszczam na tinderze. Czy mi jest łatwo? Otóż nie! Najpierw napisał do mnie jakiś chłop, który pochwalił, że super piszę i zapytał czym się inspiruję. Uznałam, że albo jest debilem, bo przecież jak piszę tu ciągle o swoim sromie, że mi się poci, albo co znalazłam pod cycem, to chyba nie myślę sobie: “O, rok temu stukła dyszka, jak zmarł Wojtyłka, napiszę może coś o czyimś napletku”?! Potem mnie olśniło - to podryw, chłop będzie mnie rwał! Poleciałam od razu zzuć gacie, omaściłam się samoopalaczem i z grubsza odarłam srom z kłaków, podleciałam do komputera, wystawiłam zalotnie dupę przy kancie stołu i myślę: “Bierz, czekam, wab mnie, wyżyw mnie, a potem pukaj”. I stało się - zapukał. Tymek. Dawno go nie widziałam, z rok chyba. Ostatnim razem stał pod drzwiami i tak naprężał swoje chude ręce mówiąc, że robi crossfit, to była akurat u mnie Borzena - wzięła Tymka na zmiotkę i wysypała go na schody. Sturlał się na półpiętro, wrzasnął, że pracuje teraz nad czymś przełomowym i zmył się. Choć “zmył” to może źle dobrany wyraz, bo jak się dziś okazało, Tymek przez rok pracował nad tym, by przynieść mi co najcenniejsze - przyniósł dwulitrowy wek z mastką. O tak, nie mylisz się synek, Tymoteusz przez rok ściągał skórkę, zbierał palcem białe spod napletona i pakował to w słoik. Przyniósł i wyciągął go przed siebie, jak weganin dumny, że zrobił kolejne ciasto z piasku nie burząc nikomu mrowiska. “Mówili, że do niczego nie dojdę” - popatrzył na mnie demonicznie - “Oto moja odpowiedź!” - trzymał przed sobą słój i trochę się zaczynał pocić, bo dwa kilo to jednak nie w kij dmuchał. Zamrugałam rzęsami najładniej jak umiałam, wzięłam z kuchni chochlę i mówię: “Dawaj, zjemy”. Na to chyba nie był gotowy, bo zrobił takie wielkie oczy i wymamrotał tylko “Nie, nie, nie zjesz Madzi”. Powoli wycofał się na półpiętro, gdzie niedawno obiecywał, że coś dokona, a potem nie tracąc mojej chochli z oczu, powoli zszedł przed kamiennicę. Teraz siedzi na ławce, słoik założył sobie na chuja i wygląda jakby go dupcył. W sumie w swoją mastkę wkłada, to tak jakby stworzył nowy byt. Byt z chuja. Ja wiedziałam, że w końcu pojebie go do cna. Wiedziałam.