ALEKSANDRA WPASZKĘ

Olala! Robiłam sobie, jak zwykle, bułę z topionym, słuchając sobie w radio, co nowego kto odjebał, aż tu nagle słyszę reklamę, gdzie jakiś tato, że niby u doktora, dostał dla bachora lizaki na kaszel i udaje, że czyta skład, zdziwiony, że nie ma cukru.

I tak sobie przypomniałam o Grzegorzu. U niego bowiem by się dziwili, że w składzie nie ma gówna. A tak, słyszałam o tym nie raz. Grzegorz, jak już mnie wyruchał, zobaczył że było tak sobie, i zaczął mną gardzić, to często patrzył na mnie z wyższością, jak jadłam coś, albo oglądałam telewizor. Ciągle pierdolił o tym, że u niego jak był mały, to jadło się tylko żwir z łzami, a zamiast telewizora, zaglądali do studni i rozmawiali z echem. Mówiłam mu, że w mieście są raczej takie studzienki, że trudno podnieść ten właz, zresztą zaraz ktoś się dojebie, że próbuję to opędzlować na złom. Ten nic nie rozumiał, mówił, że telewizja ryje mi mózg i wychodził wieczorami, niby posłuchać co w kanale szepcze, ale potem się i tak okazało, że stał pod drzwiami tej Eli, tej niby modelki, co tu mieszkała przez pół roku i niby pozowała do zdjęć, ale bardziej brała do ryja pęta jakichś okularników z aparatami na szyi.

No i Grzegorz kiedyś mówi, że studnia, że żwir i nagle jakby nigdy nic zaczyna nawijkę, że lizaki z gówna u nich we wsi się robi. SIĘ ROBI, zaznaczam, zaznaczam i podkreślam, bo nie użył czasu przeszłego, znaczy się w XXI wieku tam pod Kielcami ludzie liżą gówno na patyku! Ja tylko mrugałam nerwowo, licząc w myślach ile razy się skurwiłam i dałam się pocałować typowi, który jadł całe życie kał, ale potem przestałam, bo zaczął opowiadać, że te lizaki to wręcz raz poróżniły rodzinę. Ponoć jeden dziecek od nich chodził do podstawówki, jadł tam obiady na stołówce i karmili go lepiej niż w domu, więc i stolec miał lepszy, to się bili na drugi dzień o jego nocnik, żeby z tego te lody kręcić.

Nieprawdopodobne, co? Być może, ale przecież by mnie nie okłamał, a i ja mówię wam jak jest, jak na spowiedzi. Chciałam coś dodać od siebie, pokazać, że prowadzę dialog, więc podrapałam się po odrostach i zanim się zorientowałam co mówię, to było za późno. "Ale Grzechu, przecież wy tam sracie w dziurę w ziemi, nie trzeszczy w zębach to?" - usłyszałam swój głos. Grzesiek wstał tylko i wyszedł.

Trochę mi głupio było, bo sobie zaraz zdałam sprawę, że co im piach, jak żwir jedli?

Ożesz w dupę! Nie pisałam, bo zostałam Yoko Ono! A tak! Powiecie, jak to możliwe, a otóż możliwe, bo chuja wiecie, to skąd macie wiedzieć!

A było to tak! Ktoregoś poranka, świeżo po moim rogalu z topionym, zaczęłam wyrzucać rzeczy po Grzegorzu, minęło parę miesięcy, sprawdziłam w internecie, czy już można, czy już po żałobie, no i wziełam wszystkie płyty Tiamat, jakieś gacie, koszulkę z napisem "METAL TO PRAWDA" i jakieś zeszyty, notatki, tę całą pasywno-agresywną poezję, którą cisnął Grzegorz u schyłku swych dni, i wyjebałam to na śmietnik. Wiecie, tę poezję, gdzie szło zawsze o to, że jestem głupia, ale i tak mnie ubóstwia:

Kiedy widzę twojej cyce Chcę wyjechać za granicę Kiedy sromu twego swąd Każe mi wyjechać stąd Kiedy patrzę na twe suty Mam już prawy but podkuty A kiedy zerkam w stronę dupy Wiosła wrzucam do szalupy Oooo, dziewczyno z gównem w głowie Nie zważam na to co powiesz Oooo, dziewczyno tępa wielce Ciągle chwytasz mnie za serce I tak przez dwa zeszyty, na każdej stronie takie fraszki, i jakieś rysunku pokracznych cyców, jakieś sromy, jakby atlas grzybów rysował. Chciałam to spalić, ale nie wiedziałam gdzie.

No więc, wyjebałam to na śmietnik i po tygodniu zaczeła się afera. Okazało się, że ze śmieci wygrzebał to niejaki Iwan, jakiś taki niewydarzony freeganin, który grzebał za jedzeniem, znalazł Grzegorza poezję i doznał jakiegoś kulturowego szoku, a że Iwan zajmuje się wydawaniem czasopisma z poezją awangardową, oszalał na punkcie poezji Grzegorza, określił go geniuszem-samorodkiem i poświęcił mu godzinę jakiegoś lajwa na fejsbuku, gdzie czytał to, jakby recytował Miłosza na apelu w szkole. Ubrał się jakoś dziwnie do tego, w jakieś takie buty z ceraty, kusy gajerek i muszkę z gipsu.

I jak już naoopowiadał kolegom o tym, to zaraz wytropili, gdzie Grzegorz mieszkał, z kim i na co umarł. Jak się dowiedzieli, że umarł, to - słowo daję - powyciągali z majteczek te swoje poetyckie siury, i bili się po nich przez kolejną godzinę, podnieceni, bo poeta umarły to o wiele lepiej, bo nie da się udowodnić, że to był zwykły kretyn, można dopisać sobie o nim wszystko.

No i, było jak mówię. Iwan od tygodnia próbuje się ze mną umówić na wywiad. Powiedziałam mu, że chcę pieniędzy, więc poszedł do Urzędu Miasta po dotację i na razie chyba mam spokój, bo dotacje to zawsze dają na początku roku. Jest groźba, że może dostanie w grudniu, jak im coś zostanie. Póki co nie wychodzę z domu. Założę sobie tinder, to może przyjdzie tu jakiś na ruchanie, to mi przyniesie rogala i topiony.

To prawda, co mówią, że należy śpieszyć się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą. Odszedł Grzegorz, a ja dopiero teraz widzę, jaki był mi wierny. Teraz wiem, że drugi taki się nie trafi.

Wyrzucałam właśnie do kibla płyty Tiamat, które mi po nim zostały, kiedy natrafiłam na poezje Grzegorza, którą pisał - rzecz jasna - jeszcze za życia. Ponieważ jest ze wsi, ukrywał się ze swoimi emocjami, bo w Koziej Woli za poezję nie jeden raz obłożono już cały ród fatwą. Sołtys to u nich robi, widział kiedyś dokument o Islamie na TVP i ogłosił się imamem.

Dlaczego uważam, że Grzegorz był wyjątkowy? Pisałam przecież, że w schyłkowej fazie, kiedy zyskał sławę występując w TTV'skim szrocie "Dżentelmeni i Wieśniacy" (jako wieśniak), gardził mną i pluł mi do jedzenia. A jednak jego pasywno-agresywna poezja pokazuje, że mimo tej pogardy kochał mnie jak za dawnych lat. Weźmy pierwszy z brzegu poemat, zatytuowany enigmatycznie "Kobieto!"

"Kobieto głupsza od stołu Nie oddam cię nikomu Kobieto durna jak sraka Masz mnie za chłopaka Babo chujem zrobiona Nie zrobisz mnie w balona Dziewczyno tępa jak błoto Ciebie kocham oto!

Niewiasto brzydsza niż kał! Ja ciebie będę miał!"

Mam tego cały zeszyt, zwinę to zaraz w rulon i wpakuję sobie w picz, żeby choć raz poczuć w sobie prawdziwą miłość.

Matko bosko! Udało się! Odzyskałach konto! Ileż to lat, ileż lat zeżarł mi Grzegorz, jak mi zmienił hasło. Pamięta go kto? Mnie? Na pewno nie, ale to nie jest ważne, nie jest w ogóle. Ja was też nie pamiętam, strugaliście tylko rysia prosząc mnie o zdjęcia cyców, a ja potrzebowałam uczucia. Tylko Grzegorz darzył mnie uczuciem. W schyłkowej fazie już tylko pogardą, ale jestem pewna, że na łóżu śmierci zrobił rachunek sumienia i wyszło mu, że jednak kocha mnie nad życie.

Wspomniałam już, że umarł na covid. Trochę się prosił o to, bo taki chojrak był, że "u nich na wsi to nie takie choroby byli". Próbowałam mu tłumaczyć, że kazirodztwo to debilizm, a debilizm to nie choroba, ale czy słuchał? Wyciągnął z plecaka słoik takiego dżemu z cebuli i jadł to łyżką, mówił, że chroni to jego rodzinę od pokoleń, a i jebało to tak, jakby ten słoik był u nich w rodzinie od pokoleń, więc wyszłam na balkon i nigdy nie wróciłam. Nie no, wróciłam, bo był luty, ale w myślach zjechałam po rynnie i udałam się do ciepłych krajów. Grzegorz w międzyczasie - jak się okazało - zrobił dokładnie to samo, zjechał na ręcznym i utytłał się ciepłym nasieniem. Zawsze tak robił po tym dżemie z cebuli, więc machnęłam ręką.

A i tak umarł, i to tak jakoś bez fajerwerków, pokasłał chwile i zgasł. Babka zaraz przyszła (kiedy ONA umrzy? Ma ze 120 lat!) i zabrała ten słoik po nim.

Na pogrzeb mnie nie zaprosili, ale i tak przyszłam, bo to nie jest przecież duże miasto. Pogrzeb trwał jakieś dwie minuty. "Był chłop, i ni ma" - powiedział ktoś, po czym nastąpiła chwila ciszy, w której doszły mnie szepty "Jak, ni ma? Nie przyszedł? Na własny pogrzeb? Obraził się." Dzięki czemu połączyłam jedno z drugim i zrozumiałam, że w rodzinie Grzegorza nie istnieje śmierć. Jest ich tam tyle, że jak ktoś zniknie, to zaraz na jego miejsce wskakuje następny. Nie wszystek umrę, jak boniedydy.

No i tak. Tyle lat bez hasła, minęło jak jeden dzień. Zalogowałam się. Napisałam, pójde popatrzeć sobie na cyce, czy jeszcze warto?

Długo nie pisałam, ale nadszedł moment, w którym muszę.

Rzecz, jak zwykle, rozbiła się o Grzegorza. Przewijałam sobie ostatnio fejsa, jak każda szanująca się jesieniara, aż trafiłam na wątek, gdzie Grzegorz chwali się, że Wpaszka nie pisze, bo ma to “coś wspólnego z nim”. Narysował po tym taką kurwa buźkę :> a zaraz potem. Strasznie mnie te hieroglify wkurwiają, bo znam mordę Grzegorza dobrze, i jak sobie go wyobrażę, jak robi taką kocią mordę, jakby chciał sobie suty wylizać bez opuszczania głowy, to mną targa.

Zadzwoniłam więc do Grzegorza punkt 10 rano, specjalnie o 10, bo wiem, że chodzi wtedy do Stokrotki po bułę i mleko, więc nie będzie go w domu, babka odbierze, cały dom za moment będzie wiedział, że Wpaszka dzwoniła, zawiadomią Grześka, on - przy odrobinie - szczęścia - zesra się po środku Stoksy z wrażenia.

10:15 dzwoni Grzegorz z nonszalanckim “CO?”. No to mówię mu jak na spowiedzi: “Chujów sto”. A potem to już wiadomo, zaczął wrzeszczeć, że tak być nie może, że on ser topiony miał w koszyku, że zapłącę mu za to, i na koniec powiedział - chuj wie dlaczego - zniżając złowrogo głos, że tego tak nie zostawi, i że ma ciotkę.

Nie wiem o chuj mu chodziło, bo się rozłączyłam, ale myślę, że Grzegorz tak przywiązany do rodziny, powinien wiedzieć, że jestem jedynaczką, nie mam więc siostry, więc jak mnie Grzegorz wyrucha, to nasze dzieci nie będą miały ciotki Wpaszkowej.

Dobrze. Pośmialiśmy się, pożartowaliśmy, ale czas świąt to przede wszystkim czas bliskości, przebywania z drugim człowiekiem, a także wzajemnej pomocy. Chciałabym dlatego porozmawiać z wami o dramacie, który dotknął mojego kolegę Przemka.

Znam Przemka nie od dziś. Wlaściwie znam go od kiedy miał osiem lat. Wychowywał się normalnie, był szczęśliwym dzieckiem, budował z klocków wielkie budowle i niczym się nie przejmował. Dopiero kiedy skończył 16 lat, jego hormony dały o sobie znać, i wtedy okazało się, że ma byle jakiego chuja.

Tak było, nie kłamię. Bylejakość chuja to rzecz często ignorowana w codziennych zmaganiach. Skupiamy się na tym, że chuj jest za mały, czasem za duży, że krzywy, że nie stoi. Nikt nie myśli o tym, że chuj jest po prostu byle jaki. I tak jest penis Przemka. Nie jest ani duży, ani mały, nie stoi jak słup graniczny, ani nie leży jak pindol pradziada. Nie jest przesadnie owłosiony, ale i nie lśni jak genitalia Gracjana Roztockiego. Przemka penis jest byle jaki, nie rzuca się w oczy, wtapia w krajobraz. Taki chuj, a nie chuj, możnaby powiedzieć. Ludzie gadali, że Przemek kupił go na Aliexpres, taki byle jaki był to chuj. Gdyby miał śrubki, na pewno jednej by brakowało, gdyby moszna trzymała się na zatrzaskach, byłyby chujowe i magnetyczne, a jednocześnie tak bardzo magnetyczne, ze obumarłyby mu oba pleminiki. Miał bowiem w komplecie z byle jakim chujem, tylko dwa plemniki. Był też kupon na zniżkę 10% na zakup pełnej torby plemniorów, ale Przemek nigdy go nie wykorzystał. Nie to, że nie miał takich planów, po prostu zwyczajnie go zgubił. 

Dlatego w przeddzień tych ciepłych rodzinnych świąt, proszę was o pieniądze na chuj Przemka. Na pewno mu je przekażę, a jego świat będzie kolorowszy.

Prawie rok! Rok prawie pisać nie mogłam, rok twiłam w konkubinacie z Grzegorzem bowiem! Tak, tak, mówiłam, że Gelo coś odjebie, a suty mi tego dnia stały jak wentyle, a jak tak stoją to zawsze wiem, że coś sie odjebie.

Każdy wie, ileż Grzegorz o mnie zabiegał. W jego staraniach kibicowali mu rodzice, jego liczni wujkowie, bracia, stryjowie i stryjenki. Najmocniejsza była jednak babka, stuletnia prawie, zaprawiona w obu wojnach, podobno przetrwała najpierw obozy śmierci, potem uciekła z Gułagu, przez Mongolię dostała się do Stanów, gdzie splunęła tylko pod statuę wolności i łodzią udała się samotnie w rejs do Koziej Woli. A tak, tak, directly do Koziej babka dopłynęła, najpierw Wisłą, potem - na wysokości Chotczy Dolnej - odbiła najpierw w Iłżankę, potem Młynkowską dopłynęła do Końskich, zaraz potem skręciła tylko w Czystą i była prawie pod chałupą. “Ucz się śmieciu dorzeczy” - powtarzała dlatego Grzegorzowi codziennie przy śniadaniu, lecz widziała, że chłopak do wody się nie garnie, jego myśli były bowiem w górach, konkretnie w Himalajach moich cyców. Babka splunęła więc po raz drugi w swym długim życiu, zakasała rękawy podomki i zanurzyła nos w prasie, zakąsając internetem. Po dwóch dniach, po dwóch nocach, po czterech piardach koguta, babka miała plan. Złapała więc za widły, skrzyknęła rodzinę i ruszyli na Chęciny.

Chciałabym, by monument tej opowieści rósł z czasem, ale tak naprawdę wszystko odbyło się w ten marcowy poranek szybciej niż wytrysk psa. Babka z Grzegorzem ubranym w odświętne slipy, zapukała mi do drzwi pięścią, uszkadzając judasza, tego samego judasza, otarłam łzę, przez który wsuwał penis Przemek, narzeczony modelki. “Ile tu je metrów?” - zapytała babka i nie czekając na odpowiedź, wyciągnęła zza podomki jakieś plany, wykresy i blueprinty. “Sześciesiont!” - krzykneła i postawiła na progu plecak-kostkę Grześka, usiany naszywkami, jak dobre gówno kukurydzą. Patrzyłam na ten plecak i zastanawiałam się, kto dziś jeszcze słucha Tiamat, a babka wywijała palcem w powietrzu głosząc tezy o bezdzietności, kwaterunku, bezdomności, metrażach i jakiejś podstawowej komórce. Pomyślałam sobie, że ściągnę sobie Tiamat i sprawdzę wszystko sama, ale zanim dokończyłam myśl, huknęły drzwi i zostałam sama z Grzegorzem, który postawił kostkę na stole w salonie i zaczął wypakowywać z niej płyty Tiamat.

I tak właśnie, przez to, że zagapiłam się na Tiamat, dokwaterowano mi Grzegorza. Na prawie rok. Nie powiem, że wiele się działo przez ten czas. Grzegorz czynił do mnie umizgi większość swego życia, więc obok porządania wytworzył w sobie dość silną pogardę do mnie. Kiedy więc już mnie posiadł, uznał, że jest górą. Patrzył na mnie tylko prawie zaciśniętymi oczami, i cedził oszczędnie słowa.

Było tak do wczoraj. Okazało się bowiem, że zaniepokojona moją sytuacją Borzena zgłosiła Gela do programu “Dżentelmeni i Wieśniacy”. Od tamtej pory wszystko potoczyło się szybciej - Grzegorz otrzymał maila z propozycją udziału w programie, przeczytał maila, wstał od stołu, napluł mi w twarz, chwycił kostkę i wyszedł. Ledwie wyszedł, przyszła Borzena i pomogła mi zmienić zamki.

Powiem krótko - jak coś dzisiaj Grzesiek odjebie, to mogę nie dać rady tego opisać, bo od szóstej rano, zbierają się tutaj fotografowie z całego świetokrzyskiego. Narzeczony modelki gra ponoć koncert na jakimś benefisiu w samych Kielcach, więc będzie tutaj taki spermaton, że być może zginę przywalona ścianką działową.

Jaką awanturę mi dziś Grzegorz zrobił. O, Chryste! I to na korytarzu, przy wszystkich, jak kurwie jakiejś. Wyszłam z domu rano po rogala i topiony, jak codzień, a Grzegorz stoi pod drzwiami, i wali konia. Ordynarnie klepie wędlinę mi pod drzwiami. Nie wiem, czy pod mój zapach jechał czy pod kogoś innego, ale wywijał nadgarstkiem jak D’Artagnan szabelką, a zerkał tak spodełba - raz na mnie, raz na chuja, jakby chciał sprawdzić czy mu z ręki nie wypadł. Za wielkiego tego chuja Grzegorz nie ma, więc jakby mu wypadł, to by go zaraz znalazł na mosznie, więc nie ma o co robić afery. “Nie psiknij mi tylko na wycieraczkę” - rzekłam i chciałam iść dalej, a ten własnie wtedy, jak się nie wkurwił, rzucił prąć na mosznę i zaczął wywijać rękami jak wiatrak, wypominać mi, że on się stara, że próbuje, że wstał o 4 rano, żeby odgarnąć śnieg, żeby dojść pieszo osiem kilometrów na autobus do Chęcin, że ma tego dość, że nie jestem godna takich starań, że cała jego rodzina go ostrzegała, że tak będzie, że umrę samotnie, i że coś jeszcze, ale już nie słyszałam, bo wyszłam z kamienicy. Jak wróciłam, to oczywiście na wycieraczce było naspermione, w kącie nalane, a na dzwonku krew, albo kał, trudno powiedzieć, bo Grzegorz ma ścisłą dietę buraczaną.

Nie wiem jak się nazywał i jak jebał, ale wiem co zamierzał! Wszystko to było bardzo groteskowe - jechałam pociągiem na trasie Kielce-Chęciny kupić sobie mydło, a obok mnie na korytarzu, stał wynędzniały metalowiec ubrany tylko tak, jak tylko metalowiec umie - cały w moro, nawet majty miał w moro, widziałam, bo w pewnym momencie zaczął się rozbierać, wyciągać z czterech plecaków, które jakimś cudem niósł na swym wątłym karku, jakieś podkoszulki moro, skarpety moro i zakładać to na siebie na przemian. “Ciekawe czy chuja też ma w moro” - pomyślałam jakby tak z przyzwyczajenia, bo często myślę o chujach, jak jadę pociągiem. Martwi mnie bowiem, że każdy chłop go ma, i te chuje tam są, oddzielone ode mnie tylko warstwą spodni, i te chuje na bank myślą o mnie, bo wy nie wiecie, ale ja jestem przedupa. I jak pomyślałam, tak wykrakałam - chudy metalowiec dobył komórki, a że wzrok miał kreci, to czcionkę miał tak wielką, że mogłam czytać, co pisze na fejsiku jakiejś łani, która odpisywała mu nie za często. “Oblizuję ci patelnię jak po jajecznicy z boczkiem” - zaczął, a ona “Och, już mi mokro”, więc skurwysyn się rozpędził, i tak cała drogę pisał już: “Chlastam Cię mą pasztetówą po pysku, Marzena” - napierdalał dalej ten gastrocyberseks - “Jadę Cię jak kurę na rosół” - pisał coraz szybciej, tak mu paluszki śmigały, że chuj! “Rób karpia, dochodzę!” – napisał w końcu i poszedł do kibla. “Muszę się wylać” - wyseplenił do mnie szarmancko. Siedziałam tak i myślałam, że niedaleko, tuż za ścianą, w otoczeniu całego wagonu penisów schowanych jedynie za spodniami, jeden chudy, samotny metalowiec z bródką, w czapce i wytartej, skórzanej kurtce, wali teraz jak oszalały konidło w zimnej publicznej toalecie.

Stało się i się nie odstanie! Ksiądz napisał mi nie tak dawno na drzwiach „K+M+B 2018” i ten wynik dodawanka miał mi służyć za dobry omen caluśki rok, a dałam za to 50 zł dobrodziejowi, więc wiązałam z tym naprawdę duże nadzieje.

Ale od rana coś się święciło. Za ścianą modelka wykrzykiwała coś tubalnym głosem, a jej narzeczony, chudy metalowiec z warkoczykami na bródce, odpiskiwał coś i tak w kółko. Ona wrzeszczała rzeczy, które spokojnie mogłoby być tekstami Renaty Przemyk czy coś takiego, że ona musi bo jest na zakręcie, albo że jej dusza płonie. Nie ufam ludziom, co słuchają tej polskiej poezji śpiewanej, bo to jest zawsze jakiś bełkot o tym, że ona jest bardzo skomplikowana, a skomplikowane to jest sudoku, a nie ta kurew zza ściany! Nagle metalowiec pisnął za ścianą: „Dobra Elka, to i ja będę wsadzał w każdą dziurę od dziś!” i trzasnął drzwiami.

Ledwie trzasnął, a tu coś majstruje mi przy drzwiach, biegnę do przedpokoju, a tam zamiast judasza już tylko czarna dziura, a z niej wysuwa się powoli wiotki, ale strasznie długi penis metalowca. Włożył mi go, jak jakiegoś wynędzniałego tasiemca i zaczął ruszać w tę i wewte, jak jakiś dziwny dżdżownic. Pomyślałam „to by się nigdy nie zdarzyło, jakby modelka słuchała reggae”, potem miałam odruch, by złapać go za stuleję i potrząsnąć na znak szacunku, bo jednak wierny chłopak - poszedł wydymać judasza. Osz kurwa, ale to jednak mój judasz! Jak mi obspermi to już nigdy nie sprawdzę czy listonosz czy może komornik!

Postanowiłam, że zwalczę go muzyką, że nie od parady mam grzywkę, więc gorączkowo zaczęłam przypominać sobie piosenki heavy metalowe. „Zimne ostrze mej staliiii poczuj psieeee” - zawyłam i przyłożyłam do wiotkiego chuja brykiet szpinaku z zamrażarki. Penis metala zmarniał wtem jeszcze bardziej i zaczął cofać się panicznie. Po chwili tylko lepki zapach mastki był niemym świadkiem tego co się wydarzyło.

Kamienica cudów - jak już ocipieję do cna i zostanę pisarką, to tak nazwę swą książkę, pełną fraszek o miejscu, w którym mieszkam. A było to tak!

Z powodu jesiennej pluchy zupełnie zapomniałam, że modelka zza ściany się męży. Spowodowało to zamęt w kręgach okolicznych fotografów, bywających tu ze szwajcarską precyzją co drugi dzień. Co do tego mają cuda? A mają! Szłam dzisiaj skoro świt o 11ej po buły i topiony, kiedy na półpiętrze zastałam 10 chłopa dyskutujących o czymś zaciekle. Najpierw pobiegłam do domu i zabiłam się deskami, pewna, że to znowu rodzina Grześka - typ nasyła na mnie jak nie babki, to wujków, ojców (chuj wie skąd jeden typ ma tylu ojców - sukcesem to on przecież nie jest), jakieś ciotki, co mają sprawić, że dam mu szansę. Potem wyszłam, bo mi się bardzo chciało buły. 

Chciałam niezauważenie przecisnąć się przez tłumek spoconych, brodatych gości w swetrach, ale okazało się, że nawet mnie nie zauważyli, dobiegły mnie tylko strzępy rozmowy “żenić... dom... Wacek... Jagienka... po lasem, tak”, dlatego jak wracałam z bułą, przystanęłam obok i słuchałam, co się dzieje. Okazuje się, że tępe chuje, jak wszystkie tępe chuje, w obliczu porzucenia, dobrały się razem, żeby wspólnie przeżywać ból porzucenia z innymi porzuconymi. Generalnie wydawać by się mogło, że powinni sobą gardzić, się nienawidzieć i traktować jak konkurencję, ale połączył ich ból złamanego serca - bo modelka się żeni i już im nie chce dawać dupy, choć każdemu - sama słyszałam przez ścianę - obiecała małżeństwo i dwójkę dzieci.

Stali w kółko i szemrali, ale udało mi się przecisnąć między nogami jednego, takiego łysawego, co kręcił nerwowo wąsa. Od razu pożałowałam, bo ledwie się przecisnęłam, poczułam, że tylko kamery brakuje, bo zaraz będzie bukkake. Otóż dziesięciu typa stało w kółku z pindolami na wierzchu, mieli skądś tablicę szkolną, na niej jakieś wykresy kredą i zaraz się okazało, że goście porównują sobie siury, szukając jakiegoś wspólnego mianownika, żeby wyliczyć jak zaimponować modelce. Z szemrań i wykresów wyszło mi, że typy próbują stworzyć SUPERGOLEMA, który składałby się z zalet ich wszystkich, i ten GOLEM miałby odbić modelce narzeczonego. Jak zaczęli - słowo daję, jak w kreskówkach - wchodzić sobie na plecy i okrywać się dużym płaszczem, tworząc jedno niby-wielkie-niby-ciało, wycofałam się po angielsku. Siadłam za drzwiami, posmarowałam sobie bułę topionym i przez judasza patrzyłam, jak goście polepieni do siebie jak muchy na gównie, wspinają się po schodach w tym płaszczu. Za moment zresztą się rozpierzchli, bo ktoś w okolicach pasa dał komuś w mordę, w dodatku wyskoczył im błąd systemowy - na samą górę dali typa z wadą wymowy, więc za nic nie udałoby im się uwieść jej w progu.

Facebook mnie ciemięży. Ilekroć wchodzę, to kusi mnie okienkiem z napisem “Napisz coś...”. Raz napisałam. I co? I nic. Drugi raz napisałam. Gówno. Jakaś zezowata otyła napisała mi maila: “Myślisz, że jesteś zabawna, ale nie wyszło, jak zwykle”. Trzy lata jej szukałam, chciałam się upewnić kim jest i skąd wie, że “jak zwykle” mi nie wyszło. Staram się bowiem dbać o swą prywatność, a już porażki zamiatam pod dywan lepiej niż nie jeden poseł, a tu o - jakaś otyła wie o mnie wszystko. Albo ten, no, Grzegorz. Napisałam posta, że jak będzie 500 lajków to pokazuję sromidło. Wiadomka, że nie pokazałam, bo lajków do dziś jest tylko 496, ale przyszedł Grzegorz i sobie mianowicie ZAOKRĄGLIŁ, przez co zaczął domagać się sroma średnio osiem razy dziennie. Mam wrażenie, że poświęcał mojej skromnej kosmatej dziurze każdą przerwę na peta, którą wydzielił mu pracodawca. Szanuję to, ale sroma nie pokażę. Dlaczego? Po pierwsze - nie ma 500 lajków, po drugie, nie mam szacunku dla ludzi, którzy nie umieją sobie wyobrazić sroma, albo poprzestać na jakimś z internetu. Być może trzeba wziąć ich za rękę i wytłumaczyć, bo ja z ciekawości wpisałam kiedyś hasła typu “srom” albo “penis”, no i obrazki które wyskakują faktycznie, bardziej są do medycyny sądowej, niż do masturbacji, ale przecież można napisać coś, że “porno cyce pizdy sromy dupy chuje anal”, i masz 99% że wyskoczy coś lepszego (i 1%, że zza wersalki wyjdzie Ojciec Rene i spuści ci się do dupy).

Ej, no, kurwa, sprawa jest poważna. Zamknać pizdy i posłuchać mnie. Co jest do chuja? Zapytuję. Ja nie jestem jakaś PESEL’em sędziwa, ale zaraz mnie chuj strzeli na tę młodzież. Otóż są ludzie prawie w moim wieku, którzy z 16-20 lat temu strzelili w psiochę plemniorem, po czym znaleźli imię dla swego dziecka. I ja wiem, że Aleksandra to też jest dziwne imię, nie jest to ani Grażyna, ani Halina, ani nawet pierdolina w dupę Anna, ale Aleksander Wielki to chociaż za pomocą fistingu rozplątał węzeł gordyjski Juliuszowi Cezarowi, a u mnie w kamienicy w wprowadziło się ostatnio dwóch studentów, i goście mają imiona Dajan i Justyn! Słowo daję. Dwóch takich pod jednym dachem. Mam nadzieję, że nie korzystają z allegro na raz, bo listonosz jak będzie miał dwie paczki, do Dajana i Justyna, to wyrzuci od razu do kibla, bo pomyśli, że to żart.

Dajan ma mordę jak wiadro i jednego, bardzo długiego dreda z tyłu głowy. Gość nie traci życia, widać, że jedzie po całości. Znałam kiedyś takiego Przemka z Lublina, co miał takiego dreda na studiach, to średnio co piętnaście minut, ktoś go za to łapał i robił z niego wiatrak. Słowo daję, typ się od tego zrobił rudy.

Justyn wygląda jak Justyna. Ot co. Gdyby Dajan do kompletu wyglądał jak Dajana, to mogliby robić karierę na showupie smyrając się po płaskich cycach i jedząc swój kał, ale nie wygląda, więc wszystko stracone. Zamiast tego żetony przysyłają mu pewnie rodzice.

Ja bym w ogóle poszła dalej w kwestii tych głupkowatych imion. Jest masa innych imion do “zmężczenia”. Gdyby zależało to ode mnie, wprowadziłabym imiona typu: Danut, Żanet, Grażyn, Milen, Agnieszk, Mart, Małgorzat, Barbar, no i oczywiście uber pedalskie - Kamil i Karol. A nie, czekaj pan... Enyłej, można też to pociągnąć (he, he, he!) w drugą stronę - babska mogłyby się nazywać Przemysława, Jacka, Krzysztofa, albo Maciejka.

Słowo daję, na cyce wam wali ten dobrobyt, powinno wam się cewki moczowe cementować, zanim zrobicie kolejnego Beat-a, Aniel-a albo Iren-a.