#marcvanderholst

Het is een jaarlijkse traditie om een programma van het driedaagse literaire festival Nieuwe Types - dat zich in theater Aan de Rijn voltrekt - door de eerstejaars Creative Writing in te laten vullen. Het programma luidt ‘KortPittig’ en onderzoekt de aandachtsspanne van de kijker. Dit doet het aanvankelijk door een wetenschapper aan het woord te laten over de werking van de menselijke concentratie en hoe die zich manifesteert in het brein. De ietwat onhandige professor Ardi Roelofs strooit met biologische termen die in literaire kringen niet tot het dagelijks jargon behoren. De vriendelijke botsing tussen de literaire alfa-wereld met de beta-wereld werkt door op de lachspieren van het publiek. De conclusie van Ardie: ‘schrijf een goed en vermakelijk boek en mensen verliezen hun aandacht niet.’ Wat goed dan is, laat Ardie - zo als een wetenschapper dat betaamt - in het midden. Op inhoudelijk vlak weinig nieuws onder de horizon, maar de toon en de invalshoek op het programma is perfect getimed. Het zorgt ervoor dat de rest van de literaire performances met de invalshoek van de aandacht worden bekeken. Het dwingt de kijker om bij zichzelf te rade te gaan: Haak ik af, of verlies ik mijzelf in de woorden van de vertellers?

Humor en verwondering

Het programma is divers en de inhoudelijke verschillen tussen de performances zijn nauwkeurig uitgedacht. Zo draagt Lotte Lentes een lang verhaal voor dat ingaat op details en vertelt Marc van der Holst korte verhalen waarin alleen het strikt noodzakelijke wordt opgenomen. Voor Marc lijkt humor een belangrijke factor te spelen terwijl Lotte zich meer begeeft op het domein van de verwondering. De twee werden in een ander programmadeel gelijktijdig door twee studentes geïnterviewd die tevens als hosts van de avond fungeerden. Hoewel de twee interessante antwoorden gaven, miste er tijdens het interview een spanningsveld tussen de twee schrijvers en mocht dat ook helemaal niet de bedoeling zijn geweest van de makers dan rest de vraag: waarom deze twee schrijvers gelijktijdig interviewen?

Gifjes en spoken word

Andere artiesten waren Lisa Weeda en L-Deep. Die eerste stal de show, allereerst omdat Lisa vermakelijk is om naar te kijken en anderzijds vanwege een interessante, maar toch vooral grappige GIF-presentatie. Lisa toont de waarde van Gifjes aan op humoristisch vlak, maar ook op informatief vlak. Via een Gifje kunnen we een verhaal vertellen dat de lading heel precies dekt, woorden zijn dan overbodig. Haar presentatie sluit ook goed aan op de algemene tendens in de samenleving dat er minder gelezen wordt. Lisa laat zien: verhalen blijven toch wel verteld worden, maar de uitingsvorm van die verhalen - getuige de populariteit van Gifjes - verandert.

Dan L-Deep die met scherpzinnige Spoken Word over liefde en de dood in ieder geval de aandacht van het publiek weet vast te houden. Zijn handgebaren en beweeglijkheid brengen zijn performance tot leven, verder speelt L-Deep met de dubbele betekenissen van woorden en spreekwoorden en verandert ze daar waar nodig. Wat dat betreft is wat hij doet pure woordkunst, of woordknutselen, het is maar net hoe je het wil bekijken. Wie echter in zijn bed nog eens diep nadenkt over wat L-Deep allemaal gezegd heeft tijdens zijn performance kan wel eens op een zwart gat in het brein stuiten. Dat is niet gek, de inhoud lijkt ondergeschikt aan de directe ervaring. Op dat gebied treffend dat hij is uitgenodigd: zijn performance wekt een spanningsveld op tussen de iets toegankelijkere performances en de iets taaiere performances van bijvoorbeeld Lotte Lentes, die iets meer aandacht van je vragen. Het programma stelde eigenlijk impliciet de vragen: Waar liggen de verschillen tussen de performances? En: Hoe ervaart de kijker de performances tijdens KortPittig en na afloop van KortPittig?

Absurdheid van de realiteit

Allesrecensie door Marc van der Holst Voor deze rubriek recenseren wij wat we maar willen: ons blog, onze regels. Dit keer nam Marc van der Holst Het Alziend Oog onder handen.

Allesrecensie door Marc van der Holst Voor deze rubriek recenseren wij wat we maar willen: ons blog, onze regels!  Hoe zit het nou eigenlijk met de werkelijkheid, is die echt of kan ie weg? Onze verslaggever Marc van der Holst is ter plaatse en zocht het uit.

De werkelijkheid Wat is de werkelijkheid? Ik denk zelf al sinds ik denken kan dat er achter mij niets is. In het begin probeerde ik me nog weleens zo snel mogelijk om te draaien om dat niets te zien, maar nooit was er niets. Er was altijd wel wat. Dat is de werkelijkheid, denk ik. Wat vind ik ervan? Ik zou willen dat-ie net even anders was. Dat de paashaas wel bestond en schitterend beschilderde eieren verstopte in de tuin. Nu heb ik niet eens een tuin, zien de eieren eruit alsof een dronken Karel Appel ze vanuit het graf met zijn verkeerde hand beschilderd heeft en is het nog lang geen Pasen. Laat staan dat de paashaas bestaat. Alhoewel ik niet kan bewijzen dat-ie niet bestaat. Dat heet agnosticisme, maar dat wordt hier niet gerecenseerd. Dat het niet uit te sluiten valt dat de paashaas bestaat geeft de werkelijkheid wel een puntje extra, waarmee deze uitkomt op een 7 Marc van der Holst is striptekenaar, muzikant en schrijver. Eind 2014 debuteerde hij met een bundel prozagedichten getiteld Pyjamadagen. Hij maakt ook collages (zie hierboven).

Preview van de nieuwe cd van The Avonden Beluister hier een van de nieuwe liedjes van The Avonden, het muzikale project van Wintertuinschrijver Marc van der Holst.

Allesrecensie door Marc van der Holst Voor deze rubriek recenseren wij wat we maar willen: ons blog, onze regels! Altijd al willen weten wat Marc van der Holsts standpunt is ten opzichte van Supermannen? Klik door.

Marc van der Holst, schrijver en muzikant, vertelt over het maakproces van een nieuwe ep. Speciaal voor ons heeft hij een demotape meegenomen van The Avonden, een band die poëzie van Reve op muziek zet met muzikanten van o.a. Spilt Milk en Hospital Bombers. Hun plaat zal uitgebracht worden bij Excelsior.

Mijn favoriete opnames waarvan ik zelf deel heb mogen uitmaken, zijn die van de tien bewerkingen van ‘Geestelijke Liederen’ uit Gerard Reves Nader Tot U die we december 2012 in de Next To Jaap Studio in Voorhout maakten.

Waar andere mensen jaarlijks in de aanloop naar het nieuwe jaar Reves De Avonden lezen, was bij ons de kersverse traditie ontstaan elk jaar tussen Kerst en Oud en Nieuw op te nemen. Zo ontstonden eerder de ep’s (een ep is zo’n beetje wat een chapbook voor de literatuur is) Funeral Blues en Carnet de Voyage van Spilt Milk, met bewerkingen van gedichten van Amerikaanse dichters als Wallace Stevens, William Carlos Williams en Robert Frost.

Deze keer zouden we ons aan de Volksschrijver wijden. Een bandnaam was er al: The Avonden. Reve, zo besloten we, had er weliswaar om bekend gestaan een liefhebber van het levenslied te zijn, des nachts, in het geheim, had hij ook heus wel van blues en rock ‘n’ roll gehouden. In drie gezegende, godsvruchtige dagen ontstonden de tien liederen die samen God is Liefde zouden vormen, grotendeels live gespeeld en gezongen, en op analoge tape vastgelegd door mijn dierbare vriend, de vorig jaar veel te vroeg overleden Corno Zwetsloot. Corno was tevens medeverantwoordelijk voor een groot deel van de naderhand op een verloren januari namiddag opgenomen muzikale toevoegingen, en de eindmix.

Om een idee te geven hoeveel zijn inspanningen, en die van de andere Avonden, hebben bijgedragen aan het eindresultaat, hierbij de ‘demo’ en de uiteindelijke studio-opname van In Uw Handen, het openingsnummer van God is Liefde. Dit eerste nummer heeft van alle nog het meest weg van een levenslied, zij het een over de dood. ‘Ziezo, het is volbracht’? Nee, het was nog lang niet volbracht. Maar dit hebben we nog kunnen volbrengen.