İçimde garip bir şey var. Çözemediğim duygular, bir türlü cevabını bulamadığım sorular ve beynimde yankılanıp duran ama anlayamadığım, labarvalardan duvarlar örülmüş cümleler... Hayatım her gecen gün biraz daha yağmalanıyor gibi. Her gün yeni inşalar yapıp da, birileri o büyük ürkütücü kepçeler ile darmadağın ediyormuşcasına garip hissediyorum. Hissediyorum demişken artık hislerimin varlığından da emin değilim. Önceleri huzur bulduğum gökyüzünde sisler dışında hiç bir şey göremiyorum bugünlerde. Hayatım tuzla buz olmuş da tozun dumanın içinde sıkışıp kalmış gibiyim. Bazı sabahlar aynaya baktığımda, bu gerçekten ben miyim dediğim zamanlar oluyor. Sahiden bir önceki gün de böyle gözüküyor muydum acaba? Yüzümü hatırlayamıyorken, beynimi dinleyebilmek, duygularımı çözebilmek, anlamak ne kadar kolay olabilirdi ki? Cevabı olmayan sorular, curcunalar. Biri artık susturabilir mi? 12.09.15 21.49 Maide Er
