#ludowe

Second post (here's first)

It's been about 60 days since sowing (it's 22nd of June). It's looking so pretty and started blooming about 55th day. I've been watering it one or two wheelbarrows of every 2 weeks, which I thought would be too little but it's growing pretty good. It's still not that high (about over the knee) and I doubt it'll get much higher sadly. That means lower grade of fibers but whatever. It'll be fine.

Every now and again there are parts laying down and I've been seeing some hares running about so they probably hide in it tramping down the plants. But it gets up no problem so all good. Maybe next time I'll put up a little fence around it.

Also idk when should I harvest it bc all the info is about oil flax, not textile flax, and even then it's contradictory sometimes. But either way it's around 100-120th day, so we're still only halfway.

Next up I need to start thinking about scuthing it, and it requires some equipment. But it's easy enough to build on my own probably. It should be something like this flax-brake:

And then this kind of metal comb, which I'll make just by densly putting nails in a blank:

So yeah, that's the plans for the near future. Here's a bonus flax video if you stayed till the end ❤️

grow it (we're here atm)

harvest and thresh it

soak, dry and brush it to make it into fibers

dye it

spin it to make yarn

weave it into fabric

and then make those opoczynskie folk pants

so here's linen just after sowing

here's it this weekend (28may)

and here's the goal

Throwback to 53rd day (8th of june) when I found some paths made by an animal, probably hares or cats

But it got straight by the evening and was looking as pretty as always

Dziś po raz pierwszy zrobiłam pająka. Nie ma głowotułowia, odwłoku i szczękoczułek. Ma za to roboty przyczepione do rąk i medalik z Maryjką na czole. Nie produkuje jadu, ani nie zjada owadów. Jest niedrapieżnym tworem zrobionym ze śmieci: z patyczków do uszu znalezionych nad Bałtykiem i starych koralików, które lata spędziły zakurzone w ciemności puszki od herbaty. A co najważniejsze - mój mały pająk ma właściwości magiczne (tak jak ludowy włoski taniec Tarantella, który leczy z jadowitego ukąszenia!). Chroni miejsce, w którym się znajduje. Czyli mój dwumetrowy stół (ciągle za mały- jak gdyby te dwa metry traciły cichaczem co niedziela w nocy po parę mikrometrów). Przy nim jem, czytam, oglądam, rozmawiam, rysuję i pielęgnuję roślinną dżunglę.

Kiedyś w polskich domach na wsiach pająk wisiał na środku izby albo w świętym kącie. Pierwotnie robiony był bardzo ekologicznie: ze słomy, warzyw, patyków, fasoli, piór, potem papieru, włóczki, płótna. Wieszano je w święta jako symbol urodzaju, były ściśle związane z obrzędowością. Kurpiowskie kierce to bardzo kolorowe żyrandole, dziś już niestety ozdobione przeważnie plastikowymi kwiatami...  

Czy wszystko musi kończyć się plastikiem?

Dlatego mój pająk składa się z materiałów z odzysku i śmieci. Gdy powstał, pomagałam zbudować drugiego śmieciowego pająka, który zrodził się w rękach warsztatowiczów pełnych pasji tworzenia (najmłodsza uczestniczka miała 10 lat!). Ten drugi pająk zawisł w Po-Dzielni. Jego powstanie koordynował Paweł, który na co dzień zbiera śmieci nad Bałtykiem i robi z nich sztukę.