#lindenhoff

Ik was vandaag bij de groentenjuwelier. De ene radijs nog pronter dan de ander, de aubergines strak in het donkerpaars glanzende vel, de paddenstoelen zo vlezig dat je ze voor biefstukken aan zou kunnen zien. Alles uitgestald in authentieke houten groentekistjes en met veel zorg en gevoel voor esthetiek opgestapeld. Het winkelend publiek deed niet voor de uitstalling onder: bontkragen, gebruinde gelaten, een parkeerplaats vol SUV's.

Je hoeft niet met een vooropgezet plan naar groentenjuwelier. In tegendeel. Als je wel een plan hebt ben je voortdurend bezig met je te verontschuldigen. De Franse maître die mij van ongevraagd advies voorzag had ook verstand van kaas. Ik wilde graag een stukje manchego voor de Tapas maaltijd die ik voor vrienden ga bereiden: calamares a la romana, Manchego met kweeperengelei, peperonata ("U hoeft alleen de schil te blakeren met een brander, dan blijft het knapperig', terwijl ik juist houdt van de zoete zacht smaak van en langzaam geroosterde paprika), dat soort zaken. Enigszins traditioneel, maar wel alles zelf gemaakt. Behalve de kaas, dat spreekt voor zich. 'Ach Manchego, dat kun je overal krijgen. Daar is niets speciaals aan! Ik zal u iets laten proeven dat er op lijkt.' De kaas die er op leek was lekker, maar had niet dat zurige van de manchego waar ik nu juist op uit was. Met wat moeite kreeg ik toch een stukje los, maar niet alvorens ik nog te horen had gekregen hoe ik een aubergine kon grillen en dat de bietjes reeds gekookt waren en slechts een druppeltje olijfolie behoeften ('Dan hoeft u niet de hele avond in de keuken te staan, maar kunt u bij uw gasten zijn' - misschien heb ik wel een open keuken!).

De papieren boodschappentas waarin de de spullen meekreeg was zo chique, dat een vriend dacht dat ik kleding had gekocht. 'Ga je lekker passen?', vroeg hij.